எச்சரிக்கை

ஆன்மிகப் பயணம் வலைப்பக்கங்களில் வெளிவரும் பதிவுகள் என் சொந்த உழைப்பினால் உருவானவை. காப்புரிமை என்னைச் சேர்ந்தது. அதைப் பயன்படுத்துவோர் என் அனுமதி இல்லாமல் பயன்படுத்தக் கூடாது என எச்சரிக்கப் படுகின்றனர்.

Friday, July 06, 2018

ஶ்ரீரங்க ரங்கநாதனின் பாதம் பணிந்தோம்! அரங்கனைத் தேடி! 1

மூடுபல்லக்குகளில் சிலவற்றில் தான் பணிப்பெண்கள் இருந்தனர். பெரும்பாலானவற்றில் யாருமே இல்லை. மாறாக ஆயுதங்களை மூட்டையாகக் கட்டி ஒளித்து வைத்திருந்தனர். இந்த ஊர்வலம் ஒவ்வொரு இடத்திலும் தங்கித் தங்கியே சென்றது. பெரும்பாலும் ராஜபாட்டையில் செல்லாமல் கிராமங்களின் வழியாகவே சென்றனர். எதிரில் சில இடங்களில் தில்லி வீரர்கள் எதிர்ப்பட ராணியாக வேடம் போட்டிருக்கும் சஞ்சலவதி என்னும் பணிப்பெண்  தன் முத்திரை மோதிரத்தைக் காட்டி ராணிக்கு உரிய மரியாதையைப் பெற்றுக் கொண்டு மேலே செல்ல அனுமதிக்கப்பட்டாள். மதுரையை நெருங்க சுமார் 20 நாட்கள் ஆகிவிட்டன. நெருங்க, நெருங்க அவர்களுக்குத் தயக்கங்களும், பயமும் தோன்றியது. குலசேகரன் பல வகைகளிலும் அவர்களை உற்சாகப்படுத்தினான்.

அந்தப்புரப் பெண்களும் உள்ளூரக் கவலையும் பயமும் கொண்டிருந்தனர். மெல்ல மெல்ல மதுரையை நெருங்கிய அந்த ஊர்வலம் அழகர் மலைக்குச் செல்லும் பாதை பிரியும் இடத்தில் ஒரு நாள் நண்பகல் நேரத்தில் வந்து தண்டு இறங்கியது. மாலை வரை காத்திருந்து விட்டுக் குலசேகரனும், அழகிய நம்பியும் மலை ஏறத் துவங்கினார்கள். குறளனை முன் கூட்டியே அனுப்பி வைத்துத் தகவல் கொடுக்கச் செய்திருந்தார்கள். ஆகவே அரங்கனுடன் இருந்த அனைவரும் எந்நேரமும் அரங்கனை எடுத்துக் கொண்டு கிளம்ப ஆயத்தமாகவே இருந்தார்கள். கிட்டத்தட்ட இரவு அங்கு போய்ச் சேர்ந்த குலசேகரனும், அழகிய நம்பியும் அரங்கனுக்காக வெட்டப்பட்டிருந்த கிணற்றில் குளித்தனர். வேறு ஆடை புனைந்து மிகவும் பக்தியுடனும் கவனத்துடனும் அரங்கனைத் தானே அணைத்தவாறு கையில் எடுத்துக் கொண்டான் குலசேகரன்.

மனதிற்குள்ளாக எத்தனையோ கட்டுப்பாடுகளும், சட்ட, திட்டங்களும் பூண்டு மிகவும் ஆசாரமான பட்டாசாரியார்களால் கூட உடனடியாகத் தீண்ட முடியாத அரங்கனைத் தான் எடுத்து வருவதற்கு மானசிகமாக அவரிடம் மன்னிப்பும் கேட்டுக் கொண்டான் குலசேகரன்.  பின்னர் அனைவரையும் கீழே இறங்கப் பணித்துவிட்டு எல்லோரும் ஒட்டு மொத்தமாகக் கீழே ஒன்றாக இறங்க வேண்டாம் எனவும், அவரவர் விரும்பிய வழியில் கீழே இறங்கித் தெரிந்த திசையில் செல்லும்படியும் எல்லோரும் குறிப்பிட்ட  தூரம் சென்றபிறகு வேண்டுமானால் சந்தித்துக் கொள்ளலாம் என்றும் ஆனாலும் அனைவரும் நாகர்கோயிலில் சந்திப்பதே மிகவும் நன்மை தருவது என்றும் எடுத்துச் சொல்லப்பட்டது. ஆகவே குலசேகரன் மட்டும் அரங்கனுடன் ஊர்வலம் இருக்கும் திசை நோக்கி இறங்க மற்றவர்கள் ஆளுக்கொரு திசையாக இறங்கினார்கள். குலசேகரன் பல்லக்குக் கூட்டத்தை நெருங்குகையில் இரவு நடு ஜாமம் ஆகி விட்டது. ஆனால் அந்நேரத்திலும் விழித்திருந்த ராணி வேடம் போட்டிருக்கும் சஞ்சலவதியும் அவளது பல்லக்குத் தூக்கிகளும் சுத்தமாக நின்று அரங்கனை வரவேற்று நமஸ்கரித்து வணங்கினார்கள்.

ஒரு பிச்சைக்காரனைப் போல் எவ்விதமான அலங்காரமோ, ஆபரணங்களோ இல்லாமல் அரங்கனைப் பார்க்கையில் சஞ்சலவதி கண்ணீர் பெருக்கினாள். அந்த விக்கிரஹம் ஓர் விக்கிரஹமாகவே அவளுக்குத் தெரியவில்லை. ஏதோ ஓர் பெரிய மஹா சாம்ராஜ்யத்தின் ராஜா கதியில்லாமல் நிர்க்கதியாக அங்கே நிற்பது போலவே உணர்ந்தாள். தன்னிடம் உதவி கேட்டு வந்திருப்பதாகவும் நினைத்துக் கொண்டாள்.  கூட்டத்தினர் அனைவருமே தகவல் தெரிந்ததும் எழுந்து வந்து அரங்கனை ஒவ்வொருவராக வணங்கிச் சென்றார்கள். பின்னர் சஞ்சலவதியில் பல்லக்கிலே அரங்கன் ஏற்றப்பட்டார். பஞ்சணைகளுக்கு நடுவே அவரை அமர்த்தினார்கள். சஞ்சலவதியும் ஏறிக் கொண்டாள். புனிதமான அரங்கனோடு தானும் அமரத் தயங்கிய சஞ்சலவதி வேறு வழியில்லாமல் ஏறி அரங்கன் முன்னால் மிகவும் பணிவோடு அமர்ந்து கொண்டாள். 

Thursday, July 05, 2018

ஶ்ரீரங்க ரங்கநாதனின் பாதம் பணிந்தோம்!ஹேமலேகாவின் துயரம்!

ஹேமலேகா அங்கே வரவில்லை என்றும் அவளுக்கு அந்தப்புரத்தை விட்டு, ராணி வாசத்தை விட்டு வெளியேற அனுமதி இல்லை எனவும் அபிலாஷிணி தெரிவித்தாள். குலசேகரன் வேதனையுடன் அவளிடம் விடைபெற்று அங்கிருந்து நகர்ந்தான். கூட்டத்திலிருந்து தட்டுத்தடுமாறிய வண்ணம் வெளியே வந்து தனக்கென ஒதுக்கி இருந்த குதிரை மீது தாவி ஏறினான். அரண்மனைப் பக்கம்குதிரையைத் திருப்பினான். அரண்மனையை நெருங்கினாலும் உள்ளே செல்ல அவனுக்குத் தயக்கம்.  வெளிப் புறச் சுற்றுச்சுவர் வழியாகச் சுற்றிக் கொண்டு உத்தேசமாய் அந்தப்புரச் சுவர் இருக்கும் இடம் சென்றான். அங்கே ஓர் முற்றம் போல் சதுரமான வெட்டவெளி இருந்தது. அங்கே சென்று குதிரையை நிறுத்திக் கொண்டு "ஹேமலேகா! ஹேமலேகா!" எனக் கூவி அழைத்தான்.  பதிலே வரவில்லை. நீண்ட நேரம் கூவினான்.

பின்னர் அலுத்துக் களைத்துப் போய்த் திரும்ப யத்தனிக்கையில் ஓர் சாளரக் கதவு மெல்லத் திறக்கும்சப்தமும், அதைத் தொடர்ந்து ஹேமலேகா, "சுவாமி!" என மெல்லிய குரலில் அழைத்த சப்தமும் கேட்டது. சாளரத்தினருகே அவள் உருவமும் மங்கலாகத் தெரிந்தது. குலசேகரனுக்கு உடம்பெலலம் சிலிர்த்தது. இது வரை அவளைப் பெயர் சொல்லி அவன் அழைத்ததே இல்லை. ஆனால் இப்போது வேறே வழியே இல்லை. அவளை அழைத்தே ஆக வேண்டும். அவன் கண்களிலிருந்து கண்ணீரும் பெருகியது. அவன் தழதழத்த குரலில் இருந்தே அவன் முகபாவமும் அவளுக்கும் புலப்பட்டிருக்க வேண்டும். ஏனெனில் அவளாலும் கண்ணீரை அடக்க முடியவில்லை. முற்றிலும் உடைந்தே போனாள் ஹேமலேகா! சாளரத்தின் வெளியே கைகளை வீசி நீட்டி அவனைத் தொட முயல்வது போல் செய்தாள். அதைக் கண்ட குலசேகரன் மனம் பொங்கி எழுந்தது.  அவனும் அவளைத் தொட முயல்வது போல் அவளை அழைத்த வண்ணமே கைகளைத் தூக்கினான். குதிரையும் அவன் உணர்ச்சியைப் புரிந்து கொண்டது போல் பல முறை தன்னைத் தானே சுற்றி வந்தது.

இருவரும் கைகளை மாத்திரமே ஒருவருக்கொருவர் எட்டாத உயரத்தில் இருந்து வீசிக் கொண்டு உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் தவித்தனர். நல்லவேளையாக நெருங்கி நிற்கவில்லை என நினைத்தான் குலசேகரன். இப்படி ஒருவரை ஒருவர் பார்த்த வண்ணம் பல நிமிடங்கள் சென்றன. குலசேகரனைப் பார்த்து ஹேமலேகா, "சுவாமி! நீங்கள் அரங்கன் சேவையில் இருக்கிறீர்கள். அரங்கனை எப்படியானும் காப்பாற்றி விடுங்கள். அது உங்கள் கடமை!அவரை விடுதலை செய்து  எங்காவது தூரத்தில் கொண்டு ஒளித்து வையுங்கள். அப்படிச் செல்லும்போது இங்கே திருவண்ணாமலையில் ஓர் அபலை இங்கே அல்லல் படுவதை நினைத்துக்கொள்ளுங்கள். இந்த அபலைக்காகவும் பிரார்த்தனை செய்யுங்கள்!" என்று வேண்டிக் கொண்டாள்.

குலசேகரன் அவளுக்காக ஒவ்வொரு கணமும் தான் பிரார்த்தித்துக் கொண்டே இருப்பதாகத் தெரிவித்தான். என்றாவது ஒரு நாள் எப்படியேனும் வந்து ஹேமலேகாவை இந்தச் சிறையில் இருந்து விடுவிப்பதாகவும் சொன்னான். ஹேமலேகா உடலெல்லாம் சிலிர்த்தது. தன்னிடமும் அபிமானம் கொண்ட ஓர் அன்பான மனிதன் இருப்பதை நினைத்துக் கொண்டு கொஞ்சம் மகிழ்ச்சி அடைந்த அவள் அதைத் தெரிவிக்கும் விதமாகத் தன் கையில் இருந்த ஓர் பாரிஜாத மலரை அவன் இருக்கும் பக்கம் நோக்கி வீசினாள். அதைக் கையில் ஏந்திக் கொண்ட குலசேகரன் தன் கணையாழியைக் கழற்றி அம்பில் கட்டி வில்லில் இட்டு மேலே அவள் பக்கம் அந்த அம்பை எய்தான். கணையாழியைக் கண்ட ஹேமலேகா, அம்பின் கழுத்திலிருந்து அதை எடுத்துக் கொண்டாள். உடனே அவளிடம் இருந்து விடைபெற்றுக் கொண்டான் குலசேகரன். அடுத்த அரை நாழிகையில் அவனோடு சேர்ந்து இருநூறு மூடுபல்லக்குகளும் திருவண்ணாமலையை விட்டுக் கிளம்ப மன்னரும், ராணியும் எல்லோரையும் வழி அனுப்பி வைத்தார்கள்.

Monday, July 02, 2018

ஶ்ரீரங்க ரங்கநாதனின் பாதம் பணிந்தோம்! கிருஷ்ணாயியின் சாமர்த்தியம்!

ராணி தான் போகப் போவதில்லை எனவும் அதற்குப் பதிலாக ஒரு பணிப்பெண்ணை ராணியாக்கி அனுப்பலாம் எனவும் யோசனை தெரிவித்தாள். தில்லி வீரர்கள் அவளைப் பார்த்ததில்லை என்பதால் ராணி என்றே நம்புவார்கள் என்றும் சொன்னாள். அரசர் அதற்கு இவ்விதம் செய்தால் அரங்கனை எவ்வாறு தப்புவிக்க முடியும் என்று கேட்டார். ராணி அதற்குப் பல்லக்கு கோஷ்டியை மதுரையைக் கடக்கும்போது அழகர் மலைப் பக்கம் செல்லுமாறு சொல்ல வேண்டும் எனவும் அப்போது அரங்கனின் பரிவாரத்தார் அரங்கனை ரகசியமாகக் கொண்டு சேர்க்க வேண்டும் எனவும் சொன்னாள். மூடு பல்லக்கு ஒன்றில் அரங்கனை ஏற்றிவிட்டுப் பல்லக்குகள் எல்லாம் சந்தேகம் வராமல் இருக்க மதுரைக்கே போக வேண்டும் எனவும் சொன்னாள். மன்னரோ அது சரியாக வருமா, பல்லக்குகளைத் திறந்து பார்த்தால் என்ன செய்யறது எனக் கேட்டார்.

ராணி அதெல்லாம் கவலைப்பட வேண்டாம் என்றவள் தில்லித் தளபதியின் மனைவிகளுக்கு ஹொய்சள ராணி பரிசுகள் அளிக்க விரும்புவதாக அறிவிக்க வேண்டும். அதைக் காரணம் காட்டியே மதுரையும் செல்ல வேண்டும். எல்லாப் பல்லக்குகளும் போக வேண்டும். அப்போது தான் சந்தேகம் வராது என்றவள் மதுரை வீதிகளில் இந்தப் பல்லக்குகளை நிறுத்தி அங்கே நிலவறையில் உள்ள பெண்களை எல்லாம் இரவோடு இரவாக ரகசியமாக  ஏற்றிக் கொள்ளவேண்டும். மறுநாள் காலையில் பல்லக்குகள் கிளம்பி மதுரையை விட்டே வெளியேறிவிட வேண்டும். மதுரையை விட்டுப் பல காதம் போன பின்னர் அந்தப் பெண்களை விடுவித்து அவரவர் விரும்பும் இடத்துக்குப் போகச் சொல்லலாம்." இதைக் கேட்ட மன்னர் யோசனையில் ஆழ்ந்தார். இதில் தவறு நடந்து விடுமோ என பயந்தார். வீரர்களை அனுப்புவதால் தவறு நடக்க வாய்ப்பில்லை என்ற ராணியிடம் தந்திரம் அம்பலமாகி விட்டால் பிரச்னை என்றார் மன்னர். ராணி வருவதை எதிர்கொள்ள வேண்டியது தான் ஒரே வழி, இப்போது தென்னாடு இருக்கும் நிலையில் நம் சௌகரியத்தையும் சுகத்தையும் பார்க்கக் கூடாது என்று வற்புறுத்தினாள். 

மன்னர் உள்ளூர யோசனையில் ஆழ்ந்தாலும் கவலைகள் பட்டாலும் ராணியின் விருப்பப்படி தான் நடந்தது. அடுத்த வாரமே 200 மூடு பல்லக்குகள் திருவண்ணாமலையை விட்டுக் கிளம்பின.  ஹொய்சளரின் சிங்கக் கொடியை ஏற்றிக் கொண்டு ஊழியர்களும், வீரர்களும் முன்னும் பின்னுமாகத் தொடர்ந்தனர். 20 வீரர்கள் பல்லக்குகளின் முன்னும் பின்னும் அணி வகுத்துச் சென்றனர். ராணி வேடத்தில் ஒரு பணிப்பெண்ணைப் பல்லக்கில் ஏற்றி இருந்தார்கள். அந்தப் பல்லக்கு நடுவில் இருந்தது. கிளம்புகையில் ராணி கிருஷ்ணாயி அந்தப் பல்லக்கின் அருகே வந்து தயங்கி நின்றாள். பின்னர் அந்தப் பெண்ணிடம், திறமையாக ராணியைப்போலவே நடிக்க வேண்டும் என்றாள். முத்திரை மோதிரங்களையும் ராஜ இலச்சினைகளையும் பத்திரமாக வைத்துக் கொண்டு தேவையான சமயங்களில் மட்டுமே பயன்படுத்துமாறு அறிவுறுத்திவிட்டு எந்நிலையிலும் உண்மையைச் சொல்ல வேண்டாம் என்றும் கேட்டுக் கொண்டாள்.

அந்தப் பல்லக்கின் அருகே குலசேகரனும் ஓர் யாத்ரீகன் வேடத்தில் இருந்தான். அவனைப் பார்த்து மெல்லிய குரலில் அரங்கன் தெற்கே போனதும் குலசேகரன் கொடுத்த வாக்குறுதியின்படி அவன் திருவண்ணாமலை திரும்பியாக வேண்டும் என்பதை அழுத்தம் திருத்தமாக வற்புறுத்தினாள். குலசேகரனும் தலையை ஆட்டினான். பின்னர் அரசி வேறு பக்கம் சென்றதும் குலசேகரன் அந்தப் பெண்கள் கூட்டத்திடையே எப்படிச் செல்லப் போகிறோம் எனக் கவலையில் ஆழ்ந்த வண்ணம் சென்றான். அந்தக் கூட்டத்தில் புகுந்து எப்படியோ அபிலாஷினி இருப்பதையும் கண்டு பிடித்து விட்டான். அவளை அழைத்தான். அவளோ அவன் அபி எனக் கூப்பிட்டதை ரசிக்காமல் கோபம் கொண்டாள். குலசேகரனோ அவள் கோபத்தை லட்சியம் செய்யாமல் ஹேமலேகா வந்திருக்கிறாளா என்று கேட்டான். அவள் வரவில்லை என்றாள் அபிலாஷினி.

Friday, June 29, 2018

ஶ்ரீரங்க ரங்கநாதனின் பாதம் பணிந்தோம்! அழகர் மலையில்!

ஹொய்சள மன்னர் திருவண்ணாமலை திரும்பி விட்டார். சுமார் 20 நாட்களுக்கு மேலாக அவர் அழகர்மலையையும் மதுரையைச் சுற்றியும் மாறுவேடத்தில் சுற்றிப் பார்த்திருந்தார். அவர் கண்ட காட்சிகள் அவர் மனதைக் கலங்க அடித்து விட்டது. எல்லாவற்றையும் அப்படி அப்படியே போட்டு விட்டு மக்கள் எங்கெல்லாமோ ஓடி ஒளிந்திருந்தார்கள். கிராமங்களும் நகரங்களும் பாழடைந்து காணப்பட்டன. பாண்டிய ராஜ்ஜியமே சிதறிப் போய்ச் சின்னாபின்னமாகி இருந்தது. அப்போது ஆண்டு கொண்டிருந்த மன்னரைத் தான் காணோம் எனில் அவரது தாயாதிகளும் எங்கோ ஓடி ஒளிந்திருந்தார்கள்.  மதுரையின் தெருக்களில் ஆள் நடமாட்டமே இல்லை. வீடுகளில் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக ஆட்கள் காணப்பட்டாலும் பெண்களைக் காணவே முடியவில்லை. ஆனால் அவர்கள் அனைவரும் அவரவர் வீட்டு நிலவறைகளில் தங்கள் செல்வத்தைக் கொண்டு வைத்ததோடு தாங்களும் ஒளிந்து வாழ்ந்தார்கள். பலருக்குச் சூரிய ரச்மியே மறந்து விட்டது. மன்னர் மனம் வெதும்பிப் போனார். இத்தகைய காட்சிகள் அவரைத் துயரத்தில் ஆழ்த்தி இருந்தது. கனத்த மனதுடன் திருவண்ணாமலை  திரும்பியவரை ராணி கிருஷ்ணாயி எதிர்கொண்டாள்.

மன்னர் நாட்டு மக்களைப் பற்றி விவரிப்பதைக் கேட்க அவளுக்குப் பொறுமை இல்லை. அரங்கனைப் பற்றியே கேட்டாள். மன்னர் மீண்டும் மீண்டும் மக்கள் சீரழிந்து இருப்பதைச் சொன்ன போதும் அவள் அதைக் காதிலேயே வாங்காமல் அரங்கனைப் பார்த்தீர்களா இல்லையா எனக் கோபத்துடன் மன்னரை வினவினாள். மன்னர் தாம் அழகர் மலை சென்றதையும் அரங்கனைப் பார்த்ததையும் எடுத்துக் கூறினார். அரங்கனைச் செடி, கொடிகளால் ஆன ஒரு தழைப்பந்தலின் கீழ் அமர்த்தி இருப்பதாகவும், அவன் அமர ஒரு பீடம் கூட இல்லை என்றும் வருத்தத்துடன் சொன்னார். அப்படியே வனத் தரையில் அரங்கன் அமர்ந்திருப்பதை வர்ணித்தார். "வாகனங்கள் ஏதும் இல்லாமல் திருவாசி இல்லாமல், தோளுக்கினியான் என்னும் அவன் பல்லக்கு இல்லாமல், அர்க்ய பாத்திரங்களோ,தூப தீபத் தட்டுக்களோ, அலங்காரங்களோ இல்லாமல் , பூக்களோ, வாசனைத் திரவியங்களோ இல்லாமல் மணி அடித்து நிவேதனம் இல்லாமல்  கிடைத்ததைக் கிடைத்த நேரத்துக்கு உண்டு கொண்டு அரங்கன் வாழ்ந்து வருகிறான். அங்குள்ள ஓர் கிணற்று நீர் தான் அவனுக்கு அபிஷேகம்! அது தான் அவன் வாசனைத் திரவியம்!  அரங்கத்துக்கே ராஜாவாக இருந்த அரங்கராஜன் இப்போது ஏழையிலும் ஏழை பரம ஏழை!" எனக் கண்ணீருடன் தெரிவித்தார்.  அரங்கனுக்கு உயிர் கொடுத்த அந்தக் கிணறு இப்போதும் இருப்பதாகத் தெரிய வருகிறது.

இதைக் கேட்ட கிருஷ்ணாயி அரங்கனைக் காப்பாற்றும் வழி என்ன என யோசித்தீர்களா என மன்னரைக் கேட்டாள். மன்னர் தாம் யோசித்ததாகவும் 200 வீரர்களை அனுப்பி வைத்தாலும் தில்லிக்கோ தில்லி வீரர்களுக்கோ தெரியாமல் அரங்கனைக் காப்பாற்றும் விதம் தமக்குத் தெரியவில்லை என்றும் சொன்னார். நாம் செய்யப் போகும் காரியத்தைப் பற்றித் தெரிந்தால் தில்லித் தளபதியைச் சீண்டி விட்டாற்போல் ஆகும் எனத் தாம் பயப்படுவதையும் சொன்னார். ராணியும் யோசித்தாள். பின்னர் மன்னனிடம் தனக்கு ஓர் வழி புலப்பட்டிருப்பதாய்க் கூறினாள். மன்னர் அவளை விசித்திரமாய்ப் பார்த்தார். ஆனால் கிருஷ்ணாயி லட்சியம் செய்யவில்லை.

மன்னரிடம் அவள் மகாராணி கன்யாகுமரிக்குப் புனித யாத்திரை போவதாக அறிவிக்கச் சொன்னாள். மூடு பல்லக்குகளில் யாத்திரை கோஷ்டியைப் பிரயாணப்பட வைக்க வேண்டும் என்றும் சொன்னாள். சில பல்லக்குகள் மட்டும் பெண்களால் நிறைந்திருந்தால் போதும் எனவும் பல பல்லக்குகள் வெறுமையாக இருக்கட்டும் என்றும் கூறினாள். வீரர்களை எப்படி அனுப்புவது என்ற மன்னரின் கேள்விக்கு அவள் பல்லக்குகளின் முன்னும், பின்னும் காவலாக 50 வீரர்களை அனுப்பி வைத்துவிட்டு மற்றவர்களை மறைந்து இருந்து கொண்டு வரும்படி பணிக்க வேண்டும் என்றாள். அது எவ்வாறு முடியும் எனக் கேட்ட மன்னரிடம் பல்லக்குத் தூக்கிகளுக்குப் பதிலாக வீரர்களைப்பல்லக்குத் தூக்கிகளாக வேஷம் தரிக்கச் செய்ய வேண்டும். அவசியம் நேர்ந்தால் அவர்கள் சண்டையிட முடியுமே என்ற யோசனையைத் தெரிவித்தாள். மன்னர் மனம் கலங்கினார். கிருஷ்ணாயியை அப்படி எல்லாம் அனுப்பி வைக்கத் தம்மால் இயலாது எனத் தெரிவித்தார். அவளோ தானும் போக இஷ்டப்படவில்லை என்றாள்.

Wednesday, June 27, 2018

ஸ்ரீரங்க ரங்க நாதனின் பாதம் பணிந்தோம்! தொடர்ச்சி!

ராணி கிருஷ்ணாயி சாமர்த்தியம் உள்ளவள். எடுத்த எடுப்பில் மன்னரிடம் அவர் மனதுக்கு உகந்த பல்வேறு விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசினாள். கடைசியில் தான் அரங்கனைப் பற்றிப் பேச்சு எடுத்தாள். வீரர்களைக் குலசேகரனுக்கு அளிக்காதது பற்றிக் கேட்டதுக்கு மன்னர் அது இயலாத காரியம் என்றார். பெரும்பாலான படை வீரர்கள் வடக்கே இருப்பதால் இங்கே இருக்கும் கொஞ்சம் படையிலும் இருநூறு வீரர்களைக் கொடுப்பது சாத்தியமே அல்ல எனத் தெளிவு செய்தார். கிருஷ்ணாயி அப்போது முகத்தில் ஓர் செல்லச் சிணுங்கலைக் கொண்டு வந்தாள். அரசன் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டே ஒவ்வொரு விரலாக மெல்ல நீவி விட்டாள். தன் ஸ்பரிசத்தில் மன்னர் மனம் மகிழ்கிறது என்பதைப் புரிந்து கொண்டு பின்னர் இது உங்களுக்கு அசாத்தியமான காரியம் அல்லவே என்று பெருமை அடித்துக் கொள்வது போல் மன்னர் மனம் மகிழச் சொன்னாள். மன்னருக்குத் தன் திறமையை ராணி பாராட்டுகிறாள் என்று உள்ளூர உற்சாகம். ஆனால் அதற்காக இருக்கும் சொற்ப வீரர்களைப் பங்கிட்டுக் கொள்ள முடியுமா? அதோடு அவர் தன்னிடம்  இருக்கும் ஐயாயிரம் வீரர்கள் இந்தத் திருவண்ணாமலையைக் காப்பதற்கே போதாது என்பதால் சாமானிய மக்களிடம் கூட வாட் பயிற்சி எடுத்துக் கொண்டு கையில் வாளும் வேலும் வைத்திருக்கும்படி கட்டளை இட்டிருந்தார். அதை இப்போது ராணிக்கு நினைவூட்டினார்.

அந்த விஷயம் பெரும்பாலோருக்குத் தெரியாது. ரகசியமானது. எல்லோரும் நிறைய வீரர்கள் வீர வல்லாளரிடம் இருப்பதாகவே நினைத்துக் கொள்வார்கள். இப்போது அதை மன்னர் சுட்டிக் காட்டவும் கிருஷ்ணாயிக்கு எங்கிருந்தோ கண்ணீர் பெருகியது. மன்னருடன் வாக்குவாதம் செய்தாள். கடைசியில் வாதம் முற்றிப் போகவே ராணி கிருஷ்ணாயி அழுது கொண்டே படுக்கையை விட்டு எழுந்திருந்து உப்பரிகையில் போய் நின்று கொண்டாள். அவள் பின்னாலேயே சென்ற மன்னர் அவளைச் சமாதானம் செய்ய முயன்றார். ஆனால் ராணி மசியவே இல்லை. தான் துளுவ நாட்டு அரசகுமாரியாக இருந்தும் அவரை மணந்து கொண்டு திருவண்ணாமலைக்கு வந்ததையும் தன் நாட்டையும் அவர் நாட்டுடன் இணைத்து விட்டதையும் சுட்டிக் காட்டினாள். தன்னால் தான் இந்த ஹொய்சள ராஜ்ஜியம் மேற்குக்கடற்கரை வரை விரிந்து பரந்து கிடப்பதாகவும் சொன்னாள். இத்தனை செய்தும் மன்னர் அவளுக்காக எதையுமே செய்யவில்லை என்றும் சின்ன ஆசையான இதைக் கூட நிறைவேற்ற மறுப்பதையும் சுட்டிக் காட்டி விட்டு மீண்டும் விம்மினாள்.

மன்னர் அவளை எப்படி எல்லாமோ சமாதானம் செய்தும் அவள் மனம் மாறவில்லை. தான் நினைத்த காரியத்தை மன்னர் நிறைவேற்றிக் கொடுக்காதவரை அவருக்குத் தான் மசியப் போவதில்லை என உள்ளூர உறுதி பூண்டிருந்தாள் அவள். ஆகவே மேலும் சொன்னாள். வீர வல்லாளரைத் துளுவ நாட்டு அரசகுமாரி மணந்ததன் மூலம் துளுவ நாட்டுக்கு என ஒரு வாரிசு பிறப்பான் என மக்கள் அனைவரும் எதிர்பார்த்ததாகவும் இன்று வரை அது நடக்கவே இல்லை என்றும் சொன்னாள். ஒரு ஆண் குழந்தையை, நாட்டின் வாரிசை வேண்டித் தான்  தீர்த்த யாத்திரைகளும் விரதங்களும் மேற்கொண்டு  படும் கஷ்டத்தைத் தெரிவித்தாள். அவள் மனம் இதனால் படும் பாட்டையும், குழந்தை இல்லையே என்ற அவள் ஏக்கத்தையும் மன்னரிடம் விவரித்தாள். அதோடு இப்போது அவளுக்கு ஓர் எண்ணம் தோன்றுவதாகவும் அது அவளுக்குக் குழந்தையே பிறக்காததின் காரணம் ஏதோ தெய்வக் குற்றம் தான் என்றும் சொல்லிவிட்டு விம்மி விம்மி அழுதாள்.

மன்னர் திகைத்துப் போனார். எந்த தெய்வத்தின் குற்றம் எனக் கேட்க, அரங்கனின் குற்றம் தான் என்றாள் கிருஷ்ணாயி. மேலும் சொன்னாள். "பதினோரு வருடங்களுக்கு முன்னர் படை எடுத்து வந்த மாலிக் காபூருக்குத் தமிழகம்  செல்ல வழி காட்டியது ஹொய்சள ராஜாவான வீர வல்லாளர் தானே என்றும் குற்றம் சுமத்தினாள். மன்னர் தான் தான் அந்தக் குற்றத்தைச் செய்ததாக ஒத்துக் கொண்டார். அவர்கள் அப்போது அரங்க நகருக்குள் நுழைந்ததும் அல்லாமல் அரங்கனைத் தூக்கிக் கொண்டு தில்லிக்கே சென்றதையும் சுட்டிக் காட்டினாள் ராணி. அரங்க நகர்வாசிகள் ஆடல், பாடல்களில் தேர்ந்தவர்களாகத் தேர்ந்தெடுத்து தில்லிக்கே சென்று அரங்கனைத் தந்திரமாகத் திரும்பிக் கொண்டு வந்தனர். அப்போதும் வல்லாளர் ஏதும் உதவவில்லை.  இப்போது இரண்டாம் முறையாக தில்லி வீரர்கள் தாக்கியதில் அரங்கன் இருப்பதற்கு இடமே இல்லாமல் ஊர் ஊராக அலைந்து திரிந்து இப்போது அழகர் மலையில் ஒளிந்து  இருப்பதாகச் சொல்கின்றனர். அரங்கத்தில் இருந்தவரையும்  அவருக்கு ஆறு கால பூஜைகள் நடந்திருக்கின்றன. இப்போது ஒரு காலம் செய்வதற்கே  அரங்கனின் விசுவாசிகள் கஷ்டப்படுகின்றனர்.  ஒரு நாளைக்கு ஒரு தரம் கூட அமுது படியும் செய்ய முடியவில்லை. காட்டுக் கனிகளை அரங்கனுக்குப் படைத்து வருகின்றனர்.   இதற்காகத் தானே அரங்க நகர் வாசிகள் உங்களை உதவி கேட்டிருக்கின்றனர்."

"நீங்கள் அதை எப்படி நிராகரிக்க முடியும்? முதல் முறை அரங்கனைத் தூக்கிச் செல்ல வழிகாட்டிய நீங்கள் இப்போது அரங்கனை ஊர் ஊராகச் சுற்ற வைத்ததோடல்லாமல் அவனைப் பட்டினியும் போட்டு விட்டீர்கள். அரங்கனை இரு முறை அலட்சியம் செய்து விட்டீர்கள். இந்தக் காரணத்தால் தான் நான் இன்னும் மலடியாகவே இருக்கிறேனோ? அரங்கா! இது என்ன சோதனை!" என்றவள் மன்னனைக் கம்பீரமாகப்பார்த்து, "அரசே! எனக்கு விரைவில் மகப்பேறு கிட்டவில்லை எனில் விரைவில் துளுவ நாடு ஹொய்சளத்திடம் இருந்து பிரிந்து தனி நாடாகும்!" என எச்சரிக்கும் குரலில் சொல்லிவிட்டு உள்ளே சென்று மன்னர் அழைப்பதையும் லட்சியம் செய்யாமல் அறைக் கதவைச் சார்த்தித் தாளிட்டுக் கொண்டாள்.

மன்னர் திகைத்துப் போனார். யோசனையில் ஆழ்ந்தார். இரவு முழுவதும் தூங்காமல் யோசனையில் ஆழ்ந்தவர் விடிவதற்குள்ளாக ஓர் முடிவு எடுத்து அதை நிறைவேற்றியே ஆகவேண்டும் என்றும் தீர்மானித்தார். காலை எழுந்ததும் தன் பிரதானிகளை அழைத்து "மன்னர் துவாரசமுத்திரம்  போகிறார்!" என்று ஊர் முழுதும் முரசு கொட்டி அறிவிக்கச் செய்தார். பின்னர் குலசேகரனையும் அவனோடு வந்த அழகிய நம்பி, குறளன் ஆகியோரையும் அரண்மனைக்கு வரவழைத்துத் தான் உடனடியாக உதவி செய்ய முடியவில்லை என்பதற்கு மன்னிப்புக் கேட்டுக் கொண்டார். நாட்டின் தொல்லைகளால் மனம் குழம்பி இருப்பதாகவும் அவற்றைத் தீர்க்க வேண்டி அரங்கனிடம் முறையிடப் போவதாயும் தன்னை அழகர் மலைக்கு அரங்கனைக் காண அழைத்துச் செல்லுமாறும் கேட்டுக் கொண்டார். அதன்படியே அன்றிரவு யாத்திரிகர்களைப் போல் வேஷம் தரித்து அவர்கள் நால்வரும் அழகர் மலை நோக்கிச் சென்றார்கள். 

Monday, June 25, 2018

ஶ்ரீரங்க ரங்கநாதனின் பாதம் பணிந்தோம்! சுதைச் சிற்பங்கள்!

  à®šà¯à®¤à¯ˆà®šà¯ சிற்பங்கள் க்கான பட முடிவு


    à®šà¯à®¤à¯ˆà®šà¯ சிற்பங்கள் க்கான பட முடிவு

 படங்களுக்கு நன்றி விக்கிபீடியா

சுதைச் சிற்பங்கள் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு மேலாகவே தமிழகக் கோயில்களில் பயன்படுத்தப்பட்டன. மகேந்திர பல்லவன் காலம் வரையும் கருவறையில் சுதைச் சிற்பங்களே காணப்பட்டன. கி.பி. ஆறாம் நூற்றாண்டான பல்லவன் காலத்திலே கட்டப்பட்ட குடவரைக் கோயில்களிலும் சுதைச் சிற்பங்களே இடம்பெற்றிருந்ததாகத் தெரிய வருகிறது. இது சுண்ணாம்பு, மரக்குச்சிகளை வைத்துச் செய்யப்பட்டது. காலம் மாற மாற சிமென்டின் பயன்பாடு அதிகரிக்கவும் சிமென்ட் மற்றும் இரும்புக் கம்பிகளைக் கொண்டு செய்யப்படுகிறது.  மதுரைக்கோயில் கோபுரங்களில் சுதைச் சிற்பங்கள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. எனினும் நீண்ட காலமாகக் கருவ
றை மூர்த்தங்களில் ஶ்ரீரங்கம் ரங்கநாதர் கோயிலின் பெரிய பெருமாள் சுதையால் ஆனவர். ஒரு சிலர் கல்லால் வடிக்கப்பட்டு மேற்புறம் மட்டும் சுதையைப் போன்று தோற்றமளிக்கும் நிலையிலே ஒரு வகைக்கலவைப் பொருளால் பூசப்பட்டது என்கின்றனர். ஆனால் இதற்கான ஆதாரம் எவரும் காட்டவில்லை. ரங்கநாதருக்கு அபிஷேஹம் கிடையாது. தைலக்காப்பே சார்த்துவார்கள். இதைத் தவிரவும் சமயபுரம் மாரியம்மன், அழகர் கோயில் பெருமாள், சீர்காழிக் கோயில் மற்றும் மதுரைக் கூடலழகர் கோயில் பெருமாள் ஆகியோர் சுதையினால் ஆன மூலவர்களே. விமானங்கள், கோபுரங்கள் ஆகியவற்றில் இடம் பெறும் சுதைச் சிற்பங்களுக்கு வண்ணம் பூசப்பட்டுக் காட்சி அளிக்கும்.

காஞ்சிபுரத்தில் சங்கரமடத்துக்கு அருகிலுள்ள பாண்டவ தூதரான பெருமாள் கோயிலில் உள்ள மூலவர் விஸ்வரூபக் காட்சி தரும் கோலத்தில் 24 அடி உயரம், 14 அடி அகலத்தில் காட்சி தருகிறார். இவரும் சுதையால் ஆனவரே! தன்னை அவமானம் செய்த கௌரவத் தலைவன் ஆன துரியோதனனுக்குக் கண்ணன் காட்சி கொடுத்த விஸ்வரூபக் கோலம் இது எனச்சொல்லுகின்றனர். அமர்ந்த திருக்கோலம்.  சுதைச் சிற்பம் செய்ய கெட்டியான மூங்கில் குச்சிகளை ஒன்றுடன் ஒன்று பிணைத்துச் செய்ய வேண்டிய உருவத்தின் உள் கட்டமைப்பை முதலில் உருவாக்கிவிட்டு அரைத்த சுண்ணாம்பு, தேன், மூலிகைச்சாறுகள்,  சேர்த்துப் பிசைந்து கூழாக்கிக்கொண்டு மூங்கில் குச்சிகள் மேல் கெட்டியாகப் பூசி இதை உருவாக்கி இருக்கலாம் எனக் கருதப்படுகிறது. அந்தச் சிற்பத்திலேயே இறைவன் உடுத்தி இருக்கும் உடையான பஞ்சகச்சத்தின் ஒவ்வொரு மடிப்பும் மிகுந்த கலை நயத்துடன் இம்மாதிரி உருவாக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்கின்றனர்.  இது எப்போது உருவானது என்ற காலத்தைக்கணக்கிடுவது இயலாததாக இருக்கிறது.  மன்னர்கள் யாரும் இந்தக் கோயிலுக்கு அவ்வளவு ஆதரவு கொடுத்ததாகத் தெரியவில்லை எனினும் ஆழ்வார்களால் மங்களாசாசனம் செய்யப்பட்ட கோயில். முதலாம் குலோத்துங்கன் காலத்தில் இது புதுப்பிக்கப்பட்டுள்ளதற்கான ஆதாரம் கல்வெட்டாகக் காண முடிகிறது. இந்தப் பெருமாளுக்குத் தைலக்காப்பிற்கான சாம்பிராணித் தைலம் ஒரு முறைக்கு சுமார் 20 இல் இருந்து 25 கிலோ வரை தேவைப்படுகிறது. காஞ்சிபுரத்தின் மற்றக் கோயில்களின் வருமானத்தில் கால் பங்கு கூட இந்தக் கோயிலுக்கு இல்லாத நிலையில் மிகவும் சிரமத்தின் பேரிலேயே கோயில் பட்டாசாரியார்கள் செய்து வருகின்றனர்.

ஶ்ரீரங்கம், காஞ்சிபுரம் ஆகிய பெருமாள்களைப் போலவே மதுரை அழகர் கோயிலின் சுந்தரராஜப் பெருமாளும் சுதையால் ஆன மூலவரே!  பரிபாடல், சிலப்பதிகாரம் போன்றவற்றில் சிறப்பாகக் கூறப்பட்டிருக்கும் அழகர் கோயில் பெருமாள் இரு தேவியருடன் நின்ற கோலத்தில் காட்சி அளிக்கிறார். கட்டுடலுடன் காண்போரைக் கவரும் வண்ணம் அழகாகக் காட்சி அளிக்கும் இவருக்கு மூன்றாண்டுகளுக்கு ஒரு முறையே தைலக்காப்புச் சார்த்தப்படுகிறது.  கீழே நின்ற திருக்கோலத்தில் மூலவராய்க் காணப்படும் பெருமாளைப் போலவே அடுத்தடுத்த அடுக்குகளில் இருந்த, கிடந்த நிலையில் காணப்படும் பெருமாள் திருவுருவங்களும் சுதையால் ஆனவையே.  மேலே உள்ள அடுக்குகளில் காணப்படும் பெருமாளுக்கு வண்ணம் தீட்டப்பட்டிருக்கும். கீழே மூலவருக்கு மட்டுமே மூன்றாண்டுகளுக்கு ஒரு முறை தைலக்காப்பு!

இதே போல சமயபுரத்தின் மாரியம்மனும் சுதையினால் திருவுருவமே! தமிழ்நாட்டின் பெரும்பாலான குலதெய்வ அம்மன் திருவுருவங்கள் சுதையினாலேயே அமைக்கப்பட்டுள்ளன. சீர்காழி சிவன் கோயிலில் கீழே கருவறையில் நாம் பார்க்கும் பிரம்மபுரீஸ்வரர் லிங்க அமைப்புக்கொண்டவர். ஆனால் முதல் தளத்தில் உள்ள தோணியப்பர் குரு அமைப்பில் உள்ளவர். மேலே உள்ள தளத்தின் சட்டைநாதர் சங்கம அமைப்புக் கொண்டது. இவர் சுதையுருவத்தில் காணப்படுகிறார்.  சட்டைநாதரை மூங்கில் பட்டைகளாலும்  சுண்ணாம்புக்கலவைகளாலுமே அமைக்கப்பட்டிருக்கிறார். இவருக்கும் அபிஷேஹம்கிடையாது. புனுகு சார்த்துவதே வழக்கம். இவர் இருக்கும் தளத்துக்குச் செல்லும்போது வாசனைப் பொருட்களைப் பூசிக் கொண்டோ பெண்கள் பூ வைத்துக் கொண்டோ செல்லுவதில்லை.

இன்னிக்கு அரங்கன் அருள் இம்மாதிரிச் சுதைச் சிற்பங்கள் பற்றிப் பார்ப்பதில் கழிந்து விட்டது. நாளை குலசேகரனையும், வீர வல்லாளரையும் கிருஷ்ணாயி எவ்விதமெல்லாம் ஆட்டி வைக்கப் போகிறாள் என்பதைக் காண்போம். 

Saturday, June 23, 2018

ஶ்ரீரங்க ரங்கநாதனின் பாதம் பணிந்தோம்! ஜேஷ்டாபிஷேஹம்!

அடுத்த வாரம் ஶ்ரீரங்கம் கோயிலில் ஜேஷ்டாபிஷேஹம் நடைபெறும்.
சுதையினால் ஆன எம்பெருமானுக்குத் திருமஞ்சனம் செய்விக்க இயலாது என்பதால் வருடம் ஒரு முறை ஆனி மாதம் ஜேஷ்டா நக்ஷத்திரத்தில் காவிரியில் இருந்து யானை மீது தங்கக் குடங்களில் நீர் எடுத்து வந்து உற்சவருக்கு அபிஷேஹம் செய்யப்படும். அந்தச் சமயம் மூலவருக்கு எண்ணெய்க் காப்புச் சார்த்தித் திருவடி வரை ஒரு மெல்லிய வேஷ்டியால் மூடி விடுவார்கள். இது நாற்பத்தைந்து நாட்கள் அல்லது நாற்பத்தெட்டு நாட்கள் வரை இருக்கும். அடுத்த நாள் பெரிய திருப்பாவாடைத் தளிகை என்னும் நிவேதனம் பெரிய பெருமாள் சந்நிதி முன் சேர்ப்பிக்கப் படும். அந்தப் பிரசாதத்தில் பலாச்சுளை, தேங்காய், மாங்காய், நெய், தேன், வாழைப்பழம் போன்றவை சேர்த்து உப்பும் சேர்த்திருப்பார்கள். பெருமாளுக்கு அமுது செய்த பின்னர் பக்தர்களுக்கு விநியோகம் செய்யப்படும். இந்த ஜேஷ்டாபிஷேஹம் ஸ்ரீரங்கம் பெரிய கோயிலைத் தவிரவும் அதைச் சுற்றி உள்ள மற்ற திவ்ய தேசங்களிலும் ஸ்ரீரங்கத்தில் நடந்த பின்னர் நடைபெறும். அவை குறித்துத் தனியாகப் பார்ப்போம். ஆனி மாதம் ஜேஷ்டா நக்ஷத்திரத்தில் ஆரம்பிக்கும் இது ஆடிப் பதினெட்டு அன்று நாற்பத்தெட்டு நாட்கள் பூர்த்தி ஆனால் அல்லது ஆடி மாதம் இருபத்தெட்டு வரையில் என்ற கணக்கில் இருந்து வரும். பின்னர் ஆடிப் பதினெட்டு விழாவில் காவிரி அம்மனுக்குச் சீர் கொடுப்பார் பெருமாள். ஒரு பட்டுப்புடவையில் மாலை, தாலிப்பொட்டு போன்ற மங்கலப் பொருட்களைப் போட்டுக் கட்டி யானையின் மேல் ஏற்றிக் காவிரியில் விடுவார்கள்.

இந்த ஜேஷ்டாபிஷேஹம் ரங்கநாயகித் தாயாருக்கும் தனியாக ஒரு நாள் நடைபெறும். அதோடு ஶ்ரீரங்கத்தின் சுற்று வட்டாரப் பெருமாள் கோயில்களிலும் நடைபெறும். அநேகமாகப்பள்ளி கொண்ட பெருமாள் இருக்கும் கோயில்களில் எல்லாம் நடைபெறும் என எண்ணுகிறேன். இந்த வருஷம் இங்கே ஶ்ரீரங்கத்தில் அடுத்த வாரம் ஜூன் 27 ஆம் தேதி ஜேஷ்டாபிஷேஹம் எனப் பஞ்சாங்கத்தில் போட்டிருந்தது. ஆனால் கோயிலில் இருந்து அதிகாரபூர்வ அறிவிப்பு இன்னமும் வரவில்லை. பெரிய ரங்குவின் திருவடியை மூடுவதற்கு முன்னர் போய்ப் பார்க்கணும்னு விருப்பம். ஆனால் அந்தப் படிகளில் ஏறித் தான் திரும்பி வரணும்னு நினைக்கும்போது கவலையாயும், பயமாயும் இருக்கு! பார்ப்போம். இது குறித்த தகவல்கள் போயிட்டு வந்தால் பகிர்கிறேன்.

நிறையப் பேர் படிச்சாலும் யாரும் கருத்துச் சொல்லுவது இல்லை. சொல்லும் ஒரு சிலரும் வந்ததுக்கான அடையாளம் வைத்துவிட்டு (பால் கணக்குக்கு வைக்கும் பொட்டுப் போல க்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்) போகின்றனர். போகட்டும், அடுத்து நம்ம குலசேகரனைப் பார்க்கப் போறோமா அல்லது அழகிய மணவாளர் என்னும் பெயரில் இருக்கும் அரங்கன் ஒளிந்து வாழும் அழகர்மலைக்குப் போகப் போறோமா! பார்க்கலாம்.
*********************************************************************************

இந்தச் சம்பவங்கள் நடந்த காலகட்டத்தின் தென்னாடு முழுவதும் ஒரே களேபரமாக இருந்தது. ஆங்காங்கே தில்லித் துருக்கர்கள் படையெடுப்புக்களால் திராவிடத்தின் ராஜ்ஜியங்கள் வாரிசு இல்லாமலும், துருக்கர்களின் ஆட்சிக்கு உட்பட்டும் அடிமை வாழ்வு வாழ வேண்டி இருந்தது. எங்கெங்கும் கோயில்கள் உடைப்பும், கோயிலின் செல்வங்களைத் துருக்கர்கள் எடுத்துச் செல்லுவதுமாக இருந்தமையால் எங்கும் ஒரு வகை பீதி நிலவி வந்தது. அவரவர் தங்கள் உயிரையும் உடைமைகளையும் காப்பாற்றிக் கொள்ளுவதையே பெரிதாக நினைக்கும்படி இருந்தது. ஆகவே எந்த நாடும் அரசருக்குக் கீழ் இல்லை. படைகளும் இல்லை. இருந்த சொற்ப வீரர்களும் ஆங்காங்கே சிதறிப் போய்விட்டார்கள். இந்நிலையில் தான் குலசேகரன் ஹொய்சள நாட்டு வீர வல்லாளரிடம் வீரர்களைக் கொடுத்து உதவும்படி கேட்டிருந்தான். வீர வல்லாளரிடம் படை இருந்தாலும் அவருக்குத் தெற்கே இருந்த பெரும் பகைவரான தில்லி வீரர்களிடம் கப்பம் கட்டுவதாகச் சமரசம் செய்து கொண்டிருந்தார். ஆனால் வடக்கே உள்ள தெலுங்கு நாடு, கம்பிலி நாடு ஆகியவற்றில் இருந்து அவருக்குக் கடுமையான எதிர்ப்புகள் இருந்தன. அவ்வப்போது அவர்களை அடக்கி வைக்க அவருடைய வீரர்கள் போராடி வந்தனர். ஹொய்சள நாட்டு மன்னரின் கவனம் முழுவதுமே வடக்கே இருந்தது. இந்நிலையில் அவரால் எவ்வாறு குலசேகரனுக்கு வீரர்களைக் கொடுத்து உதவ முடியும்? குலசேகரனுக்கு மறுப்புச் சொன்ன அன்று, குலசேகரன் ராணியைக் கண்டு பேசிய அன்று, ராணி கிருஷ்ணாயிக்குக் குலசேகரன் சத்தியம் செய்து கொடுத்த அன்று இரவு மன்னர் அந்தப்புரம் வந்து சேர்ந்தார்.