எச்சரிக்கை

ஆன்மிகப் பயணம் வலைப்பக்கங்களில் வெளிவரும் பதிவுகள் என் சொந்த உழைப்பினால் உருவானவை. காப்புரிமை என்னைச் சேர்ந்தது. அதைப் பயன்படுத்துவோர் என் அனுமதி இல்லாமல் பயன்படுத்தக் கூடாது என எச்சரிக்கப் படுகின்றனர்.

Sunday, January 10, 2021

தத்தனும் மஞ்சரியும்! ஶ்ரீரங்க ரங்க நாதனின் பாதம் பணிந்தோம்!

இப்போது இன்னமும் இருவர் சேர்ந்து கொள்ள நான்கு பேரின் குரலும் வாதங்களில் முற்ற ஆரம்பித்தது. கடைசியில் அங்கேயே ஒருவருக்கொருவர் சமாதானம் செய்து கொண்டனர்.  பேசிக் கொண்டே மேலே நடக்க ஆரம்பித்தனர். வல்லபன் மறைந்திருந்த திண்ணையை விட்டு மெதுவாக எழுந்தான். நல்லவேளையாகத் தன்னைப் பார்க்கவில்லை, பிழைத்தோம் என எண்ணிக் கொண்டான். பெரிய வீதிகள் வேண்டாம் என முடிவெடுத்துச் சிறிய வீதிகளில் சுற்றிப் பார்த்து ஒரு வீட்டின் திண்ணையைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டான். திண்ணையில் ஏறியவனுக்குத் தன் நிலை குறித்து சுய பச்சாத்தாபம் உண்டாகியது. அந்தப் பெண் இப்போது நம்மைப் பார்த்தால்? என எண்ணிக் கொண்டவன், மெல்ல மெல்ல யோசனைகளும், கனவுகளுமாக உறங்க ஆரம்பித்தான்.  அங்கே தத்தன் மருத்தூவமனையில்! .............
***********************************************************************************
 சேவகர்கள் கண்களில் பட வேண்டாம் என தத்தனைக் கட்டிலோடு இறந்தவனாகச் சொல்லிக் கொண்டு வந்து மறைத்து வைத்திருந்தார்கள். மருத்துவமும் தொடர்ந்து கொண்டு இருந்ததால் தத்தனுக்கு நினைவு வருவதும் போவதுமாக இருந்தது. இரவா, பகலா எனத் தெரியாத பொழுது. ஏதேதோ சப்தங்கள் கேட்பது போலவும் இருந்தது. நிசப்தமாகவும் தெரிந்தது. தத்தன் கண்களை விழித்துப் பார்த்தான். சப்தங்கள் தாம் விசித்திரமாக இருந்தனவெனில் காட்சிகளும் அப்படியே விசித்திரமாகத் தெரிந்தன! தான் உயிரோடு இல்லையோ? மேலுலகம் வந்து விட்டோம் போல் தெரிகிறது. அதனால் தான் விசித்திரமான சப்தங்களும், விசித்திரமான காட்சிகளும் தெரிகின்றன என தத்தன் நினைத்துக் கொண்டான்.  மீண்டும் நினைவுகளைத் தொடர்ச்சியாகக் கொண்டு வர முயன்றான். களைப்பு மேலிட்டது. நினைவுகளா, கனவுகளா எனத் தெரியாமல் மிதப்பது போல் உணர்ந்தான். அவனுக்கு நினைவுகளைக் கோர்வையாகக் கொண்டு வர முடியவில்லை. 

ஒரு வேளை இவை அனைத்தும் நினைவில்லையோ? கனவுகளோ? அல்லது தான் இறந்து தான் விட்டோம் போல இருக்கிறது. அப்போது கேட்ட ஒரு குரல் பெண் குரல் போல் இருந்தது. பழகிய குரலாகவும் இருந்தது. யார் குரல்? அந்தச் சின்னஞ்சிறு இளம்பெண்! நம்மைப் பார்த்துச் சிரித்தாளே! அவள் குரலோ? ஆம்! அப்படித்தான் தெரிகிறது.  வைத்தியர் வீட்டு வாசலில் தான் நீரில் விழுந்தபோது தன்னைப் பார்த்து நகைத்த குரல். ஏதோ சொல்கிறாளே! தத்தன் பெரு முயற்சியுடன் தன் கண்களைத் திறந்து குரல் வந்த திசையில் பார்த்தான். அவள் உருவம் போல் ஓர் பெண் உருவம் அங்கே தெரிந்தது. ஆனால் அது அந்தப் பெண் தானா? தத்தனுக்கு மறுபடி நினைவு தப்பி விட்டது. இரண்டு நாட்கள் இப்படித் தூக்கத்திலும் விழிப்பிலும் மாறி மாறிப் போராடினான் தத்தன். மூன்றாம் நாள் அவனுக்கு நினைவு சுத்தமாகத் தெளிவாகத் திரும்பி விட்டது.

கண்களை விழித்துப் பார்த்தான். சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான். தான் மருத்துவமனையில் இருப்பதையும் உலகம் எப்போதும் போல் இயங்குவதையும் கவனித்துப் புரிந்து கொண்டான். அவனால் எழுந்திருக்க முடியவில்லை. ஆகையால் கட்டிலில் இருந்து இந்தப்பக்கமும் அந்தப் பக்கமும் திரும்பிப் பார்த்தான். ஒரு பக்கம் பார்த்தபோது அந்தப் பெண் ஓர் கலயத்தில் எதையோ குழைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.  அவள் பெயர் தெரியவில்லையே என நினைத்துக் கொண்டே, "ஏ! பெண்ணே! இந்தா!" எனக் கூப்பிட்டான் தத்தன். அந்தப் பெண்ணிற்கு ஆச்சரியம் மேலிட்டது. ஒரு கணம் அவனைப் பார்த்தவள் அவனுக்கு முழு நினைவு திரும்பி விட்டதை உணர்ந்து கொண்டு அவன் பக்கம் பிரகாசமான முகத்துடன் வந்தாள்.

நினைவு திரும்பி விட்டதா எனக்கேட்டுக் கொண்டே வந்தாள் அந்தப் பெண். அவள் முக அழகும், கண்களின் பிரகாசமும், தத்தனைக் கவர்ந்து இழுத்தது. இவ்வளவு பருவ அழகுடன் கூடிய ஒரு இளம்பெண்ணை முதல்முறையாகக் கிட்டத்தில் பார்த்த தத்தன் மூச்சுத் திணறிப் போய் விட்டான். அவள் மேனியின் சுகந்தன் அவனை எட்டியது. அவ்வளவு கிட்டத்தில் அந்தப் பெண் நின்றிருந்தாள். அவளைப் பார்த்துத் தான் மயங்கி விட்டதை அவள் உணரக் கூடாது என்னும் எண்ணம் திடீரெனத் தோன்ற அவனிடம் பழைய மிடுக்கு வந்துவிட்டது. "யார் நீ?" என்று அதட்டிக் கேட்க அவளுக்கும் கோபம் வந்தது. 

"ஆஹா! என்னைத் தெரியாது அல்லவா? நேரிலே பார்த்ததே இல்லை அல்லவா? அதான் கேட்கிறீர்கள்! யார் நீ! யார் நீ!" என்று அவனைப் பார்த்துச் சொன்னவண்ணம் பழிப்புக் காட்டினாள். அதற்கு பதில் சொல்லாமல் தத்தன் இது எந்த இடம் என்றும் தன்னை ஏன் அங்கு அந்தப் பெண் வைத்திருக்கிறாள் என்றும் கேட்டான். மேலும் வல்லபன் எங்கே என்றும் விசாரித்தான். அவள் அதற்குக் கிண்டலாக, "இது பூலோகம் தான் ஐயா! வைகுண்ட வாசலை எட்டிப் பார்த்த உங்களை அங்கே போக விடாமல் இங்கேயே வைத்திருக்கிறோம். நீங்கள் கேட்கும் கேள்விகளும், கேட்கும் தோரணையும் பிரமாதமாய்த் தான் இருக்கிறது. உங்களுக்கு நீங்கள் கடும் ஜூரத்தில் இருந்ததும் உங்களைக் காப்பாற்றியதும் பெரியதாய்த் தெரியவில்லை. குணப்படுத்தினவர்களுக்கு நன்றி சொல்ல வேண்டும் என்றும் தோன்றவில்லை. ஏதோ உங்களைப் படுத்தி எடுத்துவிட்ட மாதிரி தான் கேள்வி மேல் கேள்வியாகக் கேட்கிறீர்கள்!" என்று கடுமையாகச் சொன்னாள்.

Friday, January 08, 2021

தத்தனுக்கு நேர்ந்தது என்ன? ஶ்ரீரங்க ரங்கநாதனின் பாதம் பணிந்தோம்!

தன்னை சுதாரித்துக் கொண்ட மஞ்சரி அங்கிருந்து கிளம்பி வைத்தியர் வீட்டுக்குச் சென்றுவிட்டாள். சிறிது நேரத்தில் இரு வேலைக்காரகள் அங்கே வந்து தத்தனைப் படுத்திருந்த கட்டிலோடு சேர்த்துத் தூக்கிச் சென்றார்கள். திடுக்கிட்ட அந்த வீரன் என்னவென விசாரித்ததற்கு நோயாளி இறந்துவிட்டான் என்பதால் உடலை அகற்றி விட்டார்கள் எனத் தெரியவந்தது. 

அங்கே சத்திரத்தில் தங்கி இருந்த வல்லபனுக்கோ தூக்கமே வரவில்லை. ஊரிலிருந்து கிளம்பியதில் இருந்து நடந்தவற்றை எல்லாம் மீண்டும் நினைத்துப் பார்த்தான். ஏதேதோ சம்பவங்கள் நடந்திருந்தன. அடுக்கடுக்காக நடந்து கொண்டே இருந்தன. அந்தக் கூண்டு வண்டியையும், அதில் அந்தப் பெண்ணையும் பார்த்ததில் இருந்து சங்கடங்கள்! தலைவனிடம் அகப்பட்டு அவனோடு விவாதித்துத் தூக்குக் கயிற்றிலிருந்து மீண்டு வந்தது என அடுத்தடுத்து நினைவில் வந்தன. அரங்கனைத் தானே தேடிக் கொண்டு கிளம்பினோம்.அரங்கனும் கிடைக்கவில்லை. அவனைப் பற்றிய மேல் அதிகத் தகவல்களும் கிட்டவில்லை. எத்தனை இடையூறுகள் நேரிட்டு விட்டன?

யோசித்த வல்லபனுக்கு தத்தனின் நினைவு வந்துவிட்டது. அந்தச் சேவகன் தத்தனைப் பார்த்திருப்பானோ? அடையாளம் கண்டு கொண்டிருப்பானோ?  ஓடுமானூரில் அவர்களோடு சமாதானம் செய்து கொண்டிருந்தாலும் அவர்கள் தங்கள் மேல் மறுபடி மோதல் போக்கைக் கடைப்பிடித்தால்?  ஏனெனில் அவர்களிடையே சமாதானத்தை ஏற்படுத்தி வைத்தது அந்தக் கற்பூர வியாபாரி தான். அவனால் தான் சமாதானம் ஏற்பட்டது. அந்த வீரர் தலைவன் அதை ஏற்கவே இல்லை என்பது அவன் முகத்தில் அப்போதே தெரிந்தது. அதிலும் அந்தப் பெண்ணைக் காட்டும்படி சொன்னபோது அந்த வீரர் தலைவன் முகத்தில் கோபமும், குரோதமும் கொழுந்து விட்டெரிந்தது. அந்தப் பெண்ணை அவர்கள் ரகசியமாக அழைத்துச் சென்றிருந்திருக்கிறார்கள். ஆகவே அந்தப் பெண்ணைப் பலர் முன்னால் தான் காட்டச் சொன்னது அவர்களுக்குப் பிடிக்கவில்லை. 

ஆகவே அவனுக்குத் தன்மேல் கோபம் இன்னமும் குறைந்திருக்காது.  வஞ்சகத்தைத் தீர்த்துக் கொள்ளச் சந்தர்ப்பத்தை எதிர்பார்த்துக் காத்திருப்பான். நினைவுகள் மேலே மேலே வந்து மோதின வல்லபனுக்குள். உறக்கம் என்பதே வரவில்லை. மனதில் கலக்கம் ஏற்பட்டு விட்டது. ஏதோ நடக்கப் போகிறது என்று உள்ளுணர்வு சொல்லியது. ஆகவே வல்லபன் உடனே எழுந்து தன் சுமைகளைச் சேகரித்துக் கொண்டான். சத்திரத்து அதிகாரியிடம் தான் இப்போதே செல்வதாகக் கூறிவிட்டுச் சத்திரத்தை விட்டு வெளியேறினான். அந்த ஊரில் மொத்தம் நான்கு பெரிய வீதிகளும் இரண்டு சிறிய தெருக்களும் இருந்தன. அங்கே யார் வீட்டுத் திண்ணையிலாவது இடம் பெற்றுப் படுக்க வேண்டும் என நினைத்தான் வல்லபன். ஒரு வீதிமுனை திரும்புகையில் பேச்சுக்குரல்கள் கேட்டுச் சற்றே நின்றான். அவனைப் பற்றித் தான் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். 

ஒருவன் சொல்கிறன்: அதே பையன் தான்! சத்திரத்தில் தான் தங்கி இருப்பான். வேறே எங்கும் சென்றிருக்க மாட்டான்!" என்றான்.

"நிச்சயமாய்ச் சொல்கிறாயா? அவனேதானா? உனக்குக் கொஞ்சம் போதாது. தப்பாக அடையாளம் கண்டிருப்பாய்!" இன்னொருவன்.

இருவர் வாக்குவாதங்களும் முற்ற ஆரம்பித்தன. 

Tuesday, January 05, 2021

மஞ்சரியின் சந்தேகம்! ஸ்ரீரங்க ரங்க நாதனின் பாதம் பணிந்தோம்.!

ஓட்டமாக ஓடிய வல்லபன் மனதில் சந்தேகம் எழ வாயிலருகே திரும்பிப் பார்த்து, கவனித்துக் கொள்வீர்களா? என்று மீண்டும் கேட்க, அந்தப் பெண்ணோ அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தாள்.  ஆனால் அந்தச் சேவகனின் கட்டிலருகே இருந்த அவன் நண்பன் கட்டிலை விட்டு நகரவும் வல்லபன் அவன் எங்கே நம்மைப் பார்த்துவிடுவானோ என்னும் அச்சத்துடன் ஓட்டமாய் ஓடிவிட்டான். அவன் சென்ற பின்னர் அந்தப் பெண் யோசனையில் ஆழ்ந்தான். அவள் தன் கையிலிருந்த விளக்கை அங்கே இருந்த ஒரு மாடத்தில் வைத்துவிட்டுப் படுக்கைகள் போட்டு நோயாளிகளைப் படுக்க வைத்திருந்த இடத்தை நோக்கிச் சென்றாள். தத்தனின் கட்டிலைத் தேடிக் கொண்டு சென்றாள். சுற்றும் முற்றும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவள் கண்களுக்கு அந்தச் சேவகனின் கட்டில் அருகே இருந்த இன்னொருவன் தன்னைப் பார்த்தது தெரிய வந்தது.

ஆனால் அவள் எதையும் கவனிக்காதவள் போல முகத்தைச் சாதாரணமாக வைத்துக் கொண்டு இயல்பாகவே நடந்து கொண்டாள்.  தத்தனின் கட்டில் அருகே சென்றவள் கட்டிலின் அருகே மண்டியிட்டு அமர்ந்த வண்ணம் அவனை, "ஐயா! ஐயா!" என அழைத்தாள் மெதுவாக. ஆனால் தத்தன் ஏதும் பேசவில்லை. ஜூர வேகம் அதிகமாக இருந்தது. உடலில் இருந்து ஜ்வாலை வீசியது. கண்களைத் திறக்காமல் அப்படியே அசையாமல் இருந்தான். பயந்து போன அந்த இளம்பெண் அவன் நெற்றியில் கையை வைத்தாள். தத்தனின் உடல் சூட்டைத்தாங்காமல் தன் கைகள் பொரிந்துவிடுமோ என்று எண்ணும் வண்ணம் கொதிக்கவே அவள் திகிலுடன் கையை உதறிவிட்டு எடுத்து விட்டாள். அவள் மனதில் கலவரமும் பயமும் ஏற்பட்டது. அங்கும் இங்குமாகப் பார்வையைத் திருப்பியவள் கண்களில் மீண்டும் அந்தச் சேவகன் தன்னையே பார்த்துக் கொண்டு கட்டிலருகே நிற்பது தெரிய வந்தது.

அவன் அங்கிருந்து திடீரெனக் கிளம்பியவன் தத்தன் கட்டிலருகே அமர்ந்திருந்த அந்தப் பெண்ணை நோக்கியே வந்தான். அவனைக் கவனிக்காதது போல் காட்டிக் கொண்ட அந்தப் பெண் தன் மனமும்  உடலும் பரபரப்பதை அடக்கிக் கொண்டு என்ன செய்யலாம் என்ற யோசனையில் அந்த மனிதன் வருவதைப் பார்த்துக் கொண்டு அவனைப் பார்த்துப் புன்சிரிப்புச் சிரித்தாள். அந்த மனிதன் கட்டிலை நோக்கி வருவதைக் கண்டு தான் உள்ளூர கவலை கொண்டிருப்பதை அவள் காட்டிக் கொள்ளவில்லை.

அருகே வந்த அந்த மனிதனோ அவளை, "மஞ்சரி! " என அழைத்தவாறே, "இது யார்? உன் தாத்தா தானே நோயாளி என்றாய்? இவர் யார்? உனக்குத் தெரிந்தவரா?" என்றும் கேட்டான். அதற்கு மஞ்சரி, எழுந்து கொண்டே, "இவர் எனக்கு உறவில்லை. வைத்தியருக்கு ஏதோ உறவாம். கடும் ஜன்னி கண்டிருக்கிறது. இவரை நன்றாய்ப் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என வைத்தியர் சொன்னார். நான் அதைப் பார்த்துக் கொண்டும் கேட்டுக் கொண்டும் இருந்தேன். இப்போது இவருக்கு நினைவே இல்லை. நினைவு தப்பி விட்டது. இன்று இரவு போவதே கஷ்டம்!" என்று சொன்னவள், கடைசி வார்த்தையை இழுத்தவாறே சொன்னாள். அந்தச் சேவகனின் ஊகத்திற்கு அதை விட்டவள் போல் பேச்சையும் பாதியில் நிறுத்தினாள்.

அவன் தத்தனின் கட்டிலை நோக்கி வருவதைத் தடுக்கும் விதமாக அவளே முன்னேறிச் சென்று அவனைத் தடுத்துத் திரும்பும் வண்ணம் செய்தவள் அவனிடம், உங்கள் நண்பரின் கால் இப்போது எப்படி உள்ளது? என்றும் கேட்டாள். அவனை அப்படியே அந்தச் சேவகன் படுத்திருந்த கூடம் வரை அழைத்துச் சென்று விட்டாள். ஆனால் அந்தச் சேவகனோ அங்கே உள்ளே செல்லாமல் அங்கேயே இருந்த ஓர் ஆசனத்தில் அமரவே மஞ்சரிக்குச் சந்தேகம் வந்துவிட்டது.

Friday, January 01, 2021

ஆதுரசாலையில் தத்தன்! ஶ்ரீரங்க ரங்கநாதனின் பாதம் பணிந்தோம்!

 ப்ளாகர் திடீர் திடீர்னு சண்டித்தனம் பண்ணுது. இன்னிக்குப் பதிவை எப்படியானும் போடணும்னு நினைச்சு முயற்சிகள் செய்தால், "இன்னிக்குப் போட முடியாது!" unable to create new post!" என்றே செய்தி வருது. என்னடா இது சோதனைனு நினைச்சுட்டு மறுபடி மறுபடி விடாமல் முயற்சி செய்ய ஒரு வழியா வந்தது. கிட்டத்தட்ட ஒரு மாசமா எழுத முடியலை. வீட்டில் உறவினர் வந்து ஒரு வாரம் இருக்கப் போறாங்கனு நினைச்சு எல்லாத்தையும் ஏறக்கட்டிட்டு இருந்தேன். வந்தவங்க உடனே கிளம்பிப் போயிட்டாங்க. ஆனாலும் பதிவு போட முடியலை. என்னமோ தள்ளிப் போய்க் கொண்டே இருந்தது. இன்னிக்கு எப்படியானும் உட்கார்ந்துடணும்னு உட்கார்ந்திருக்கேன். 

*************************************************************************************

அவ்வளவில் இருவரும் அன்றிரவு உறங்கிவிட்டார்கள். மறுநாள் காலையில் எழுந்து பார்த்தால் தத்தனுக்கு உடல் கொதித்துக் கொண்டிருந்தது. கஷாயம் சாப்பிட்டுவிட்டு தத்தனை ஓய்வெடுக்கச் சொல்லி விட்டுப் பார்த்தால் இரவில் மறுபடி ஜூரம் அதிகம் ஆகி தத்தன் கன்னாபின்னாவெனப் பிதற்ற ஆரம்பித்தான். வல்லபன் செய்வதறியாது சத்திரத்து உதவியாளர்களை அழைக்க அவர்கள் ஓர் வண்டி வைத்து தத்தனையும், வல்லபனையும் அங்கிருந்த ஆதுரசாலைக்கு அனுப்பி வைத்தார்கள். அந்த வயோதிக வைத்தியரின் வீட்டிற்குப் பக்கத்திலேயே அந்த ஆதுர சாலை இருந்தது. அவரும் இவர்களை உடனே அடையாளம் கண்டு கொண்டுவிட்டார். இளம் வயது என்பதால் தேவையின்றி மழையில் நனைந்திருப்பதாகச் சொல்லிக் கொண்டே தன் வைத்தியத்தை ஆரம்பித்து வைத்தார். 

சுற்றும் முற்றும் பார்த்த வல்லபன் அங்கே தத்தனைத் தவிர இன்னமும் 30 பேர் சிகிச்சைக்கு வந்திருப்பதையும், அங்கே படுக்கைகளில் படுத்திருப்பதையும் கண்டான். எங்கும் மருந்தின் மணம் சூழ்ந்து இருந்தது. வல்லபன் தத்தனின் கை, கால்களைத் தேய்த்து விட்டுச் சூடு பண்ணிவிட்டுப் போர்வையால் அவன் உடலைப் போர்த்திவிட்டுப் பின்னர் நோயாளியுடன் வந்தவர்களுக்கு எனப் பிரத்யேகமாய் இருந்த இடத்திற்குச் சென்று அமர்ந்து இளைப்பாறினான். இருள் கவிந்து வந்த அந்த மழைக்கால மாலைப் பொழுதில் ஆதுர சாலையின் அந்தக் கூடத்திலும் இருள் சூழ ஆரம்பிக்க இரு பெண்கள் வந்து ஆங்காங்கே மாடங்களில் உள்ள விளக்குகளை ஏற்றி வைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களில் ஒருத்தியைப் பார்த்துத் திகைத்தான் வல்லபன். தத்தன் தண்ணீரில் விழுந்தபோது அவனைக் கைப்பிடித்துத் தூக்கிய பெண் தான் அவள். சின்னப் பெண்ணான அவள் சுறுசுறுப்புடன் ஒவ்வொரு மாடமாகச் சென்று விளக்குகளை ஏற்றிக் கொண்டிருந்தாள்.

ஒவ்வொரு இடமாகப் போன அவள் அந்த ஆதுரசாலையின் ஓர் ஓரத்துக் கட்டில் அருகே விளக்கை ஏற்றும்போது அந்தக் கட்டிலில் படுத்திருப்பவரைப் பார்த்த வல்லபனுக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டது. எங்கேயோ பார்த்த நினைவு வந்தது. காலில் கட்டுகளுடன் அங்கே படுத்திருந்த மனிதனையும், அவனது கால் மாட்டில் வல்லபனுக்கு முதுகைக் காட்டிக் கொண்டு நிற்பவரையும் ஏற்கெனவே பார்த்த மாதிரி இருந்தது வல்லபனுக்கு.  எங்கே பார்த்தோம் என யோசித்தவனுக்கு திடீரென நினைவு வந்தது. ஆஹா! இவர்கள் அந்த மகரவிழி மங்கைக்குப் பாதுகாவலாகச் சென்ற சேவகர்கள் ஆயிற்றே! இங்கே எப்படி வந்தார்கள்? தன்னைப் பார்த்திருப்பார்களோ? அப்படிப் பார்த்து அடையாளமும் தெரிந்து கொண்டால் ஆபத்தாயிற்றே!

இவர்கள் இருவர் மட்டும் இருக்கிறார்களா? அல்லது மற்றவர்கள் இவர்களுக்காக இந்த ஊரிலேயே காத்திருக்கிறார்களா? அப்படியானால் அந்த மகரவிழியாள்? அவள் எங்கே போயிருப்பாள்? அவள் கட்டாயமாய் பாண்டிய ராஜகுமாரியாகத் தான் இருக்க வேண்டும். இப்படி எல்லாம் நினைத்த வல்லபன் விளக்குகளை ஏற்றி முடித்துத் திரும்பிச் சென்று கொண்டிருந்த அந்த இளம்பெண்ணைப் பார்த்துவிட்டு அவளைத் தொடர்ந்து சென்றான்.  இரண்டே எட்டில் அவளை அடைந்து முன்னால் சென்று அவள் வழியை மறிக்கிறாப்போல் நிற்கவே அவள் வல்லபனைப் பார்த்துப் புரிந்து கொண்டு குறும்புப் புன்னகை செய்தாள். அவள் பெயர் என்னவென்று கேட்டுக்கொள்ளவில்லையே என நினைத்தவண்ணம் வல்லபன் அவளிடம், அவசரமாக ஓர் உதவி வேண்டும் என்று கெஞ்சினான்.  அந்தப் பெண்ணோ அதை வேடிக்கையாக எடுத்துக் கொண்டு தத்தன் மீண்டும் வழுக்கி விழுந்துவிட்டானா? என்று கேலியாகக் கேட்டுவிட்டுக் கலகலவெனச் சிரித்தாள்.

வல்லபன் அதற்கு தத்தன் அந்த ஆதுரசாலையில் தான் ஜுரத்துடன் படுத்திருப்பதாகச் சொன்னான். அவள் ஆச்சரியத்துடன் அப்படியா எனவினவிவிட்டு எங்கே படுத்திருக்கிறான் என்பதையும் கேட்டாள். தூரத்தில் இருந்தே தத்தன் படுத்திருந்த கட்டிலைச் சுட்டிக்காட்டிய வல்லபன், அந்த சேவகர்கள் இருந்த இடத்தையும் சுட்டிக் காட்டிவிட்டு இந்தச் சேவகர்களால் தங்கள் இருவருக்கும் எந்நேரமும் ஆபத்து ஏற்படலாம் என்பதை விளக்கிச் சொன்னான். அந்தப் பெண்ணிடம் அதனால் தான் வேண்டிக் கேட்டுக் கொள்வதாகவும் அந்தச் சேவகர்களால் தத்தனுக்கு ஆபத்து ஏற்படாமல் பாதுகாக்க அவள் ஏற்பாடுகள் செய்ய வேண்டும் எனவும் கேட்டுக் கொண்டவன், அவர்கள் மேல் தாக்ஷண்யம் வைத்து அந்தப் பெண் இதைச் செய்ய வேண்டும் எனவும், மேலும் தொடர்ந்து வல்லபன் அங்கேயே இருந்தால் அவனுக்கும் ஆபத்து வந்துவிடும் என்பதால் தான் போய்வருவதாகவும், தத்தனைக் கவனமாகப் பார்த்துக்கொள்ளும்படியும் சொல்லிக் கொண்டே வாசல்பக்கம் ஓடினான் வல்லபன். அந்தப் பெண்ணோ பிடி கொடுத்தே பேசவில்லை.

Wednesday, December 09, 2020

வல்லபனின் வருத்தம்! ஶ்ரீரங்க ரங்கநாதனின் பாதம் பணிந்தோம்!

 வல்லபனுக்கு ஒரு பக்கம் திகைப்பாகவும் இன்னொரு பக்கம் வெட்கமாகவும் இருக்க அந்தப் பெண் தானே போய் தத்தனைக் கை தூக்கிவிட்டாள்  அந்தப் பெண் மேலும் இது தான் மழைக்காலம் என்று தெரியுமே, அதோடு பத்து நாட்களாகத் தொடர் மழை. ஆங்காங்கே தண்ணீர் தேங்கி வழுக்கி விடும் என்பது தெரியாமல் வந்துவிட்டீர்களே என்றும் கேட்டாள்.  தத்தன் அசடு வழிய மெல்ல மெல்ல எழுந்து கொண்டான். மேலெல்லாம் சேறாகி இருந்தது. திகைத்துக் கொண்டிருந்தவன் மெல்ல சுதாரித்துக் கொண்டு அந்த வீட்டை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தான். அந்தப் பெண்ணோ கூடவே வந்து எச்சரிக்கைக் குரல் கொடுக்க தத்தனுக்கு வெறுப்பும்  அவமானமும் பிடுங்கித் தின்றது.  திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்துக் கொண்டே போனவனைப் "பார்த்து! பார்த்து! படி வழுக்கல்!" என்று அந்தப் பெண் கூவப் படியில் காலை வைத்த தத்தன் பின்னால் வழுக்கிக் கொண்டு கீழே தேங்கி இருந்த தண்ணீரில் உட்கார்ந்தாற்போல் விழுந்தான். அதைப் பார்த்த அந்தப் பெண்ணிற்கு மீண்டும் சிரிப்பு வர, இம்முறை வல்லபனே தத்தனுக்குக் கை கொடுத்துத் தூக்கி விட்டான். தத்தன் வெறுப்புடன் அந்தப் பெண்ணைப் பார்க்க அவளோ பொங்கி வரும் சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டு உள்ளே ஓடி விட்டாள்.

நல்ல நீர் எடுத்து தத்தன் தன்னையும் தன் துணிகளையும் சுத்தம் செய்து கொண்டான். பின்னர் இருவரும் அந்த மாளிகையின் உள்ளே அதன் எஜமானரைத் தேடி அழைத்த வண்ணம் நுழைந்தார்கள். அப்போது வந்த ஒரு பெரியவர் இவர்களைப் பார்த்து யாரென விசாரித்தார்.  அவர் கேள்வி கேட்ட விதம் தத்தனுக்கும், வல்லபனுக்கும் பிடிக்கவில்லை என்றாலும் தங்கள் விபரங்களைத் தெரிவித்தனர். பின்னர் அரங்கன் சென்ற வழியைத் தாங்கள் விசாரித்துக் கொண்டு தொடர்ந்து செல்வதாயும் கூறினர். அதைக் கேட்ட அந்த முதியவருக்கு வந்ததே கோபம்! அரங்கனைப் பற்றி யோசிக்கவும், நினைக்கவும், தேடவும் நீங்களெல்லாம் யார்? அவனுக்கு வேண்டியவர்களே நினைக்கவில்லை. என்ன அக்கறை உங்களுக்கு? ஏன் தேடுகிறீர்கள் என்றெல்லாம் கேள்வி மேல் கேள்வியாகக் கேட்டார்.  உள்ளே இருந்த அந்தப் பெண் மீண்டும் சிரிக்கும் தொனி கேட்க வல்லபன் தன்னைச் சமாளித்துக் கொண்டான்.

அரங்கனைப் பற்றித் தாங்கள் எப்போதும் நினைத்துக் கொண்டிருப்பதாகவும் தங்கள் இருவரையும் போல் பலரும் அரங்கன் கதியை நினைத்துக் கவலைப்படுவதாகவும் அரங்கனைத் தேடும்படி சொல்லித் தங்கள் குடும்பத்தினரே தங்கள் இருவரையும் சத்தியமங்கலத்திலிருந்து அனுப்பியதாகவும் கூறினான்.அரங்கனிடம் தங்களுக்கு உள்ள பக்தி அபாரமானது என்றும் அவனைத் திரும்பவும் திருவரங்கத்தில் சேர்ப்பிக்கவே தாங்கள் பாடுபடுவதாகவும் சொன்னான். அதைக் கேட்ட அந்தப் பெரியவர், தானும் திருவரங்கத்தைச் சேர்ந்த ஓர் வைத்தியர் எனவும், திருவரங்கம் தாக்கப்பட்ட சமயம் அங்கிருந்து கிளம்பியதாகவும் ஆனால் கிளம்ப ஒரு நாழிகை தாமதம் ஆனதில் பெருத்த நஷ்டம் ஏற்பட்டு விட்டதாகவும் வருத்தத்துடன் கூறினார். 

தொடர்ந்து அவர் அனைவரும் திருவரங்கத்தை விட்டுக் கிளம்பிக் கொண்டிருந்தனர். நானும் கிளம்பிக் கொண்டிருந்த வேளையில் ஓர் இளைஞன் கத்தியோடு அங்கே வந்து தன் தாய் உடல் நலமில்லாமல் மோசமான நிலையில் இருப்பதால் நான் உடனே அங்கே வந்து அவளைக் கவனித்து மருந்து கொடுக்க வேண்டும் என்று கேட்டான். அவன் கைகளில் கத்தியை வைத்துக் கொண்டு மிரட்டும் தொனியில் கேட்டதால் நிர்ப்பந்தம் காரணமாகத் தாம் அங்கு செல்ல வேண்டி இருந்ததாகச் சொன்னார். அவர் பார்த்து வைத்தியம் செய்துவிட்டுத் திரும்புவதற்குள் மற்றவர்கள் எல்லோரும் கிளம்பிப் போய்விட்டார்கள் எனவும் ஆகவே தங்கள் குடும்பம் மட்டும் தனியே கிளம்ப வேண்டி வந்ததாகவும் வழியில் கள்வர்கள் பிடியில் மாட்டிக் கொண்டு அனைத்தையும் இழந்துவிட்டதாகவும் கூறினார். சகஜமாகப் பேசியவர் திடீரென வல்லபனைப் பார்த்துப் பழைய கதை எல்லாம் இப்போது எதற்கு? எனக்கு அரங்கனைக் குறித்து எதுவும் தெரியாது. நீ போகலாம் எனக் கூற வல்லபனுக்கு அவர் திடீரென இவ்வாறு பேச்சை மாற்றியதற்கு என்ன காரணம் இருக்க முடியும் என யோசித்துக்கொண்டே, "ஐயா!" என்றான்.

அவரோ மீண்டும் மீண்டும் தான் சொன்னதையே திரும்பத் திரும்பச் சொன்னார்.இனி மேலே கேட்டால் அவரிடமிருந்து எதுவும் தகவல் கிடைக்காது என்று இருவரும் சத்திரத்துக்குத் திரும்பினார்கள். வல்லபன் வழியெல்லாம் கண்ணீர் விட்டுக் கொண்டு வர தத்தனுக்கு ஏதும் புரியவில்லை. அப்போது வல்லபன் அந்தப் பெரியவரை மிரட்டிய இளைஞர் தன் தந்தை தான் எனவும் இதைப் பற்றித் தன் தாய் பல முறை தன்னிடம் சொல்லி இருப்பதாகவும் கூறினான். தனக்குத் தந்தையின் நினைவு வந்து விட்டதாகவும், தன் தந்தை எப்படி இருப்பார் என அந்தப் பெரியவரைக் கேட்டுத் தெரிந்து கொள்ள எண்ணினதாகவும் அதற்கு அவர் இடம் கொடுக்கவில்லை எனவும் கூறி வருந்தினான்.

Tuesday, November 24, 2020

மீண்டும் வல்லபனும், தத்தனும்! ஶ்ரீரங்க ரங்க நாதனின் பாதம் பணிந்தோம்!

இந்தச் சம்பவங்கள் நடந்த காலத்தில் விஜயநகர அரசர்கள் தங்களை மன்னர்களாகக் கருதிக் கொள்ளவும் இல்லை; அப்படி அழைத்துக் கொள்ளவும் இல்லை. மண்டலேஸ்வரர்கள் எனத் தனித்தனியான மண்டலங்களை ஆளும் பிரதிநிதிகளாகவே நினைத்துக் கொண்டார்கள். அப்படியே அழைத்தும் கொண்டனர். கிரியாசக்திப் பண்டிதர் சொன்னதைக் கேட்ட கோபண்ணா, தங்களால் பாமனி சுல்தான்களையோ, மதுரை சுல்தான்களையே வெற்றி கொள்ள முடியவில்லையே என்னும் வருத்தம் தமக்கும் இருப்பதாகச் சொன்னார். இவர்கள் இருவரின் யாரிடம் போர் தொடுத்தாலும் இருவரும் அவரவர் சமயங்களின் அடிப்படையில் இணைந்து கொண்டு போர் செய்தால் வெல்வது கடினம் என்பதைத் தாம் உணர்ந்திருப்பதாக கோபண்ணா சொன்னார். இருவருக்கும் இடையில் தங்கள் ராஜ்யம் அகப்பட்டுக் கொண்டு பாக்குவெட்டியில் மாட்டிய பாக்குப் போல் வெட்டுப் பட்டுவிடுமோ என்று அஞ்சுவதாகவும் சொன்னார். 

மேலும் பண்டிதர் சொன்னதாவது. இரு துருக்கிய சுல்தான்களுக்கும் இடையே இருக்கும் பொறாமைத் தீயை உசுப்பி விட்டே தாங்கள் தம் நாட்டைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள இயலும் எனவும் இதை விட்டு வேறே ஏதேனும் செய்யப் போய் இரு சுல்தான்களும் இணைந்து விட்டால் பின்னர் எதிர்ப்பது கடினம் எனவும் ஆகவே மிகவும் கவனமாக ஒவ்வொரு அடியையும் எடுத்து வைக்க வேண்டி இருப்பதாகவும் சொன்னார்.  கோபண்ணாவும் அதை ஒத்துக் கொண்டார். பண்டிதர் அப்போது தமிழ் பேசும் மக்களும் நாடுகளும் இருக்கும் சிரமமான நிலையிலிருந்து அவற்றைக் காப்பாற்ற வேண்டுமானால் அதற்குக் காலம் கனிய வேண்டும் எனவும், உடனே எதுவும் செய்ய இயலாது என்றும்,அந்த மக்களும் சரி, அரங்கனும் சரி காலம் கனியும் வரை பொறுத்திருக்க வேண்டியது தான், வேறு வழியில்லை எனவும் பண்டிதர் கூறினார். கோபண்ணா யோசனையில் ஆழ்ந்து போக அவ்வளவில் பண்டிதர் அவ்விடம் விட்டு கோபண்ணாவிடம் விடை பெற்றுக் கொண்டு கிளம்பினார். 
**********************************************************************************

இங்கே அரங்கனையும் அவரைத் தொடர்ந்து கொண்டிருந்த முதியவரையும் வழியில் கண்டு விபரங்கள் தெரிந்து கொண்டிருந்த இளைஞர்கள் இருவரும் ஆங்காங்கே விசாரித்துக் கொண்டு அரங்கன் சென்றிருக்கும் வழி என யூகிக்கும் வழியிலே சென்று கொண்டிருந்தனர். அரங்கன் எங்கே தான் போனானோ, என்ன ஆனானோ என நினைக்கும்போதே வல்லபனுக்கு அந்தப் பெண்ணின் முகமும் அவள் எழுதியதாகச் சொல்லப்பட்ட முறியும், அந்த மகர கண்டிகையுமே நினைவில் வந்து மோதிக் கொண்டிருந்தன.  அவளை நினைக்கையில் எல்லாம் அவனது கை அந்த மகர கண்டிகையைத் தடவிக்கொடுத்துக் கொண்டிருந்தது. அவள் அந்தக் கிராதகர்களிடமிருந்து தப்பித்தாளோ இல்லையோ என்றெல்லாம் நினைத்துக் கொண்டான் வல்லபன். அந்தப் பெண் கஷ்டப்படுகிறாளோ என்னமோ என்றெல்லாம் நினைத்துக் கொண்டு உருகி உருகிக் கண்ணீரும் விட்டான். அவள் சாதாரணப் பெண்ணல்ல எனவும் ஓர் அரசகுல மங்கையாகத் தான் இருக்க வேண்டும் என்றும் வல்லபனுக்கு உறுதியாகத் தெரிந்திருந்தது. அந்தப் பெண் நம்மை மணந்து கொள்வாளா என்றெல்லாம் எண்ணிக் கற்பனைகள் பல செய்து அந்தச் சுகத்தில் ஆழ்ந்து போனான் வல்லபன்.

கூடவே வரும் தத்தனுக்குக் கூடத் தெரியாமல் தன் உணர்ச்சிகளை மறைத்துக் கொண்டு வந்தான். அவள் இருக்கும் இடத்தையாவது அடைய முடியுமா? கடவுள் அதற்கு உதவி செய்வாரா? என்றெல்லாம் எண்ணிக் கொண்டு மனம் வருந்திக் கொண்டிருந்தான். ஒரு நாள் அவர்கள் சென்றடைந்த ஊரின் பெயர் பூங்குளத்து நல்லூர் என்னும் ஊர். அங்கே சென்று சத்திரத்தில் இடம் பிடித்துக் கொண்டு தங்கிக் கொண்டு சத்திரத்து மணியக்காரரை அந்த ஊரில் என்ன விசேஷம் எனக் கேட்க அவரோ மனம் நொந்து போய் இந்த ஊருக்கெல்லாம் விசேஷங்கள் நடந்தே நாற்பது வருடங்களுக்கும் மேல் ஆகிவிட்டன என்றார். சமீபத்தில் யாரேனும் முக்கியஸ்தர்கள் வந்தனரா என்னும் கேள்விக்கு யாரும் வரவில்லை என்றார்.

இந்தச் சத்திரம் நித்தினவல்லி என்பவனால் ஆதரிக்கப்படுவதாகவும் தினம் காலை, இரவு இருபது பேருக்கு உணவு படைக்க மான்யம் கொடுத்திருப்பதாகவும் சொன்னார். உணவு தயார் செய்தாலும் யாத்திரிகர்கள் அவ்வளவாய் வருவதில்லை எனவும், சமீபத்தில் ஓர் வீரர் படை வந்து ஏழெட்டுப் பேர்கள் உணவு அருந்திச் சென்றது தான் எனவும் அதன் பின்னரும், முன்னரும் யாரும் வரவில்லை என்றும் சொன்னார். அந்த ஆட்கள் யாராக இருக்கலாம் என்ற கேள்விக்குச் சம்புவராயர் ஆட்களாக இருக்கலாம் எனவும் இரண்டு பெண்கள் அந்தக் கூட்டத்தில் இருந்ததாகவும் மணியக்காரர் தெரிவித்தார்.  அதில் ஓர் இளம்பெண் உடல்நலமில்லாமல் இருந்ததால் சிகிச்சைக்குச் செல்வதாகக் கூறிவிட்டு மறுநாள் காலையிலேயே கிளம்பிவிட்டார்கள் என்றும் சொன்னார். 

வல்லபனுக்கு அது அந்த மகரவிழியாளாகத் தான் இருக்க வேண்டும் என்று உறுதியாகத் தெரிந்தது. அவளுக்கு உடல் நலமில்லையா? கடவுளே! என்ன கஷ்டப்படுகிறாளோ? என்றெல்லாம் எண்ணிக் கலங்கினார். பின்னர் வயோதிக வைணவர்கள் யாரேனும் இருக்கிறார்களா எனக் கேட்டு ஒருவர் இருப்பதாகத் தகவல் அறிந்து கொண்டு அவரைத் தேடிக் கொண்டு கிளம்பினார்கள். மழை நீரில் பள்ளமாக இருந்த தெருவில் தேங்கிக் கிடந்த நீரை எல்லாம் தாண்டிக் கொண்டு வல்லபனும் தத்தனும் அந்த வீட்டை அடைந்தனர். வல்லபன் சமாளித்துக் கொண்டு முன்னே செல்ல தத்தனுக்கு வழுக்கி விட்டது. அவன் கீழே விழுந்தான். அப்போது ஓர் பெண் குரல் சிரிக்கும் சப்தம் கேட்டது. இருவரும் நிமிர்ந்து பார்த்தபோது அந்த வீட்டு வாயிலில் நின்ற ஓர் சின்னஞ்சிறு இளம்பெண் தன் பற்களை எல்லாம் காட்டி அவர்களைக் கண்டு சிரித்துக் கொண்டு நின்றாள். பின்னர் தன் தளிர்க்கரங்களால் வாயைப் பொத்திக் கொண்டு சிரிப்பை அடக்கிய வண்ணம் தத்தன் எழுந்திருக்கத் தன் கையையும் கொடுத்தாள்.

Thursday, November 19, 2020

பண்டிதரின் விளக்கம்! ஶ்ரீரங்கரங்கநாதனின் பாதம் பணிந்தோம்!

கோபண்ணா தொடர்ந்து தாம் அன்றைய பயணத்தையே நிறுத்திவிட்டுச் சிந்தனையில் ஆழ்ந்ததாகத் தெரிவித்தார். அப்போது அன்று மாலை அருகிலுள்ள மலைக்கோயிலுக்கு அருகே தவ நிலையில் ஆழ்ந்திருந்த ஶ்ரீ ஶ்ரீ வேதாந்த தேசிகர் அவர்கள் ஊருக்கு வரப்போவதாய்த் தகவல் வந்தது. மாபெரும் பக்தரும், கல்விக்கடலும், கவிகள் எழுதுவதில் சிம்மத்தை நிகர்த்தவரும் ஆன தேசிகரின் பெருமைகளைப் பற்றி ஏற்கெனவே அறிந்திருந்ததாகவும் ஆகவே அவரைப் போய்ப் பார்க்க நினைத்ததாகவும் கூறினார். அப்போது பண்டிதர் வித்யாரண்யர் வேதாந்த தேசிகர் குறித்து நிறையச் சொல்லி இருப்பதாகக் கூறினார். கோபண்ணா தொடர்ந்தார்.

வேதாந்த தேசிகரைப் போய்ப் பார்க்கச் சென்றபோது சின்னஞ்சிறு குடிலில் அவர் இருந்ததாகவும் பிராயம் தொண்ணூறு இருக்கும் எனவும் கூறினார் கோபண்ணா. மெலிந்த திருமேனியுடன் சுடர் விட்டுப் பிரகாசித்த விழிகளுடனும் அந்த விழிகளில் அருட்பார்வையுடனும் காணப்பட்டதாகவும் தாம் அவரைப் பார்த்ததுமே நமஸ்கரித்ததாகவும் கூறினார். கோபண்ணாவை அப்போது உணர்ச்சி வெள்ளம் ஆட்கொண்டதாகவும் இதுவரை இல்லாததொரு உணர்வு அவருக்குள் ஏற்பட்டுக் கண்களில் கண்ணீரைப் பிரவாகமாக வரச் செய்ததாகவும் கூறினார். கை கட்டி வாய் பொத்தித் தலை குனிந்து நின்ற கோபண்ணாவைப் பார்த்து தேசிகர் அவருக்குக் கனிந்து விட்டதாய்க் கூறினதாய்ச் சொன்னார். ஏதும் புரியாமல் விழித்த கோபண்ணாவுக்கு தேசிகர் அஷ்டாக்ஷர மந்திரத்தை உபதேசித்ததாகவும் தானும் அந்த மந்திரத்தைத் திரும்பச் சொன்னதாகவும் தெரிவித்தார்.  மந்திர ஜெபம் உபதேசித்தல் பூர்த்தி ஆனதும் தேசிகர் பாதங்களில் மீண்டும் விழுந்து வணங்கிய கோபண்ணாவை எழுப்பி இனி அனைத்தும் நலமே என தேசிகர் சொன்னதாய்ச் சொன்னார்.

அவ்வளவில் கோபண்ணாவின் மனதில் பெரிய மாறுதல் ஏற்பட்டதாகவும் இவ்வுலக வாழ்க்கையின் பற்றெல்லாம் மனதை விட்டு அகன்றுவிட்டதாகவும் தெரிவித்தார்.  இனி தமக்குப் பதவியோ அதிகாரமோ தேவை இல்லை எனவும் ஓர் வைணவனுக்கு உரிய கடமைகளை மேற்கொண்டு தாம் அவற்றை நிறைவேற்றப் போவதாகவும் கூறினார் கோபண்ணா. கிரியாசக்திப் பண்டிதர் கோபண்ணாவையே பார்த்த வண்ணம் அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்தார். ஆனாலும் அவர் மனதில் எண்ண ஓட்டங்கள் ஓடிக் கொண்டே இருந்தன.  அந்தணரான கோபண்ணா தத்துவம், வேதாந்தம், மீமாம்சம், புராணம் எனப் பலவும் கற்றவர். வேதங்களில் நிபுணத்துவம் பெற்றவர். வடமொழியில் நன்கு தேறியவர். இப்படிப் பட்டவர் போர் முறைகளையும் கற்றறிந்து முள்வாய் ராஜ்யத்தின் தளபதியாகவும் ஆனார் எனில் அதற்குக் காரணம் அப்போதைய ராஜ்யங்களின் சூழ்நிலையே காரணம்.

வடக்கே இருந்து வந்த துருக்கர்களால் தங்கள் வாழ்க்கை முறை, மொழி, கலாசாரம் அனைத்தையும் துறக்க நேரிடுமோ என்னும் கவலையாலும் அச்சத்தாலும் தென்னாட்டு மக்கள் ஓரு பொது எதிரியைத் தாங்கள் எதிர்கொள்ள வேண்டி இருப்பதை உணர்ந்து கொண்டனர். இதில் அனைவருமே கலந்து கொண்டு தங்கள் பங்கை அளித்து வந்தனர். இதை ஒட்டியே அந்நாட்களில் பல அந்தணர்களும் போர்ப்பயிற்சியை மேற்கொண்டு தங்கள் நாட்டுக்குத் தங்களால் இயன்ற உடல் உதவியைக் கொடுத்து வந்தனர். இப்படிப் போர்களில் ஈடுபட்ட பல அந்தணர்கள் சிறப்பான முறையில் போரிட்டுப் பெரும் சைனியாதிபதிகளாகவும், தளபதிகளாகவும் பெரும் பெருமையுடனும் சிறப்புடனும் திகழ்ந்து வந்தனர். அவர்களில் ஒருவர் தான் கோபண்ணா. புக்கராயருக்காகப் பல போர்களில் பங்கெடுத்து அவருக்கு வெற்றியை வாங்கிக் கொடுத்தவர் இப்போது புக்கராயரின் ஆணையின் பேரில் அவர் குமாரர் கம்பணருக்கு உதவ வேண்டி முள்வாய் ராஜ்யத்துக்கு சைனியாதிபதியாக வந்திருந்தார். இப்படிப் பட்டவர் இப்போது தாம் ராஜரிக காரியங்களிலிருந்து விலகுவதாய்ச் சொன்னது கிரியா சக்திப் பண்டிதருக்குச் சரியாகப் படவில்லை. 

கோபண்ணாவைப் பார்த்து அவர் சொற்கள் தமக்கு அதிர்ச்சியைத் தருவதாகச் சொன்னார். மேலும் தொடர்ந்து, இந்த விஜயநகர சாம்ராஜ்யத்தின் சிறப்புக்குக் காரணமே அவரைப் போன்ற பெரும் வீரர்கள் தாம் எனவும் இதனால் தான் மக்கள் கொஞ்சமேனும் தங்கள் சமய நெறிகளைப் பின்பற்றி வாழ முடிந்திருக்கிறது என்றும் கூறினார். இந்த நாட்டை ஒரு மாபெரும் சாம்ராஜ்யமாக மாற்றி தில்லி அரசுக்கு நிகராகவும் அவர்களுக்கு ஓர் பெரிய எதிரியாகவும் ஓர் ஆட்சியைத் தோற்றுவிக்கத் தென்னாடு முழுமையும் தங்கள் குடைக்குள் கொண்டு வர விஜயநகர அரசர்கள் லட்சியம் கொண்டுள்ளதாயும் புக்கராயர் அதில் முழு ஈடுபாட்டுடன் இருப்பதாகவும் கூறினார் கிரியாசக்திப் பண்டிதர். இந்நிலையில் வடக்கே தில்லி சுல்தானியர்களின் பலமோ குறைந்ததாய்த் தெரியவில்லை. குறைந்து விட்டதோ என்னும் எண்ணும் வேளையில் நம் சாம்ராஜ்யத்திற்கு வடக்கே இருந்து குல்பர்க்காவில் இருந்து கொண்டு பாமணி வம்சத்தினர் தொந்திரவு கொடுத்து வருகின்றனர். அவர்களால் நமக்கு எப்போதுமே ஆபத்து என்பதை நீங்கள் உணரவில்லையா என்றும் கேட்டார்!