எச்சரிக்கை

ஆன்மிகப் பயணம் வலைப்பக்கங்களில் வெளிவரும் பதிவுகள் என் சொந்த உழைப்பினால் உருவானவை. காப்புரிமை என்னைச் சேர்ந்தது. அதைப் பயன்படுத்துவோர் என் அனுமதி இல்லாமல் பயன்படுத்தக் கூடாது என எச்சரிக்கப் படுகின்றனர்.

Thursday, March 14, 2019

வேலை!

இன்றும், நாளையும் சொந்த வேலைகள் இருப்பதாலும் உறவினர் வருகையாலும் பதிவுகள் தாமதமாக வெளி வரும்.

கிருஷ்ணாயி காப்பாற்றப் பட்டாள்!

மறுநாள் இரவில் மூன்று பெரிய கூடையுடன் குலசேகரன் தன் ஆட்களுடன் அங்கே வந்து சேர்ந்தான். கோட்டை வாசலில் கீழே இருந்து குலசேகரன் ஆட்களுக்கும், மேலே இருந்த கோட்டைக்காவலர்களுக்கும் இடையே பேரம் நடைபெற்றது. பின்னர் கோட்டைக்காவலர்கள் மேலே இருந்து கூடைகளைக் கீழே இறக்கினார்கள். அதிலே நிறையப் பொற்கட்டிகள், காசுகள், ஆபரணங்கள் இருக்கவே அந்தக்கூடையைத் தன் சகாக்களிடம் கொடுத்து நங்கூரானிடம் கொண்டு சேர்ப்பிக்கச் சொல்லிக் குலசேகரன் அவர்களை முதலில் அங்கிருந்து அப்புறப்படுத்தினான்.  அவர்கள் சென்றதும் குலசேகரன் மெதுவாகத்தன்னிடம் இருந்த கூடைக்குள்ளிருந்த கிருஷ்ணாயியைக் கோட்டையிலிருந்து இறங்கிய கூடைக்குள் அமர வைத்து மேலே உள்ளவர்களை இழுக்கும்படி சைகை காட்டினான். அவர்களும் மேலே இழுத்தார்கள். பின்னால் இளவரசனையும் உட்கார்த்தி வைத்து மேலே இழுக்க வைத்த குலசேகரன் கடைசியில் தானே அமர்ந்து கொண்டு தன்னையும் மேலே இழுக்கச் சொல்ல அவனும் மெல்ல மெல்ல கோட்டைக்குள் சென்றுவிட்டான்.

நகரம் முழுவதும் ராணியும் இளவரசனும் காப்பாற்றப் பட்ட செய்தியும் இருவரும் பத்திரமாகக் கோட்டைக்குள் வந்து சேர்ந்த செய்தியும் பரவி எங்கும் மகிழ்ச்சி வெள்ளம் பொங்கியது. ஆனால் முற்றுகை அதனால் முற்றுப் பெறவில்லை. மேலும் ஒரு வாரம் நீடித்தது. இப்போது கையிருப்புப் பொருட்களும் குறைய ஆரம்பிக்க மக்கள் உணவுக்காகப் பரிதவித்தார்கள். எல்லோருடைய பொறுமையும் பறி போயிற்று. எங்கும் பதட்டமும் குழப்பமும் நீடிக்க, ஹொய்சள மன்னர் இனிப் பொறுக்க முடியாது என்னும் நிலைமை வந்ததும் கோட்டையைத் திறந்து கொண்டு எதிரிகளைத் தாக்குமாறு படைவீரர்களுக்கு உத்தரவிட்டார். ஹொய்சளர்கள் "ஓ" என இரைந்து கொண்டு கோட்டை வாசலைத் திறந்து கொண்டு வெளியே வந்து சுல்தானியப் படை வீரர்களை மிக உக்கிரமாகத் தாக்கத் தொடங்கினார்கள். ஓர் மாபெரும் யுத்தம் தொடங்கியது.

முதல் இரண்டு நாட்கள் சுல்தானிய வீரர்களுக்கும், ஹொய்சளர்களுக்கும் சமமான சேதங்கள் விளைந்தன.மூன்றாம் நாள் தாக்குப் பிடிக்க முடியாத ஹொய்சளர்கள் சேதங்களை அதிகம் அனுபவித்தனர். ஆகவே தங்கள் முழு பலத்தோடும் மறுநாள் போரிட ஆரம்பித்தார்கள். போர் உச்சக்கட்டத்தை அடைந்தது. இரு தரப்பும்  பகல் முழுவதும் சமபலத்துடன் காணப்பட்டார்கள். ஆனால் நேரம் ஆக, ஆக ஹொய்சளர்களின் பலம் குறைய ஆரம்பித்தது. அவர்கள் தரப்பில் சேதம் அதிகம் ஆயிற்று. வீரர்கள் சிதறி ஓடத் துவங்கினார்கள். ஆனால் சுல்தானியர்கள் பக்கமோ சுல்தான் உத்தௌஜியே நேரில் வந்து விட்டான். யானை மீது ஏறிக் கொண்டு வந்து உற்சாகத்துடன் சண்டையை நடத்திக் கொண்டிருந்தான். தங்கள் சுல்தானை நேரில் கண்ட சுல்தானிய வீரர்கள் மகிழ்வுடனும் ஊக்கத்துடனும் போராட ஆரம்பித்தனர். சுல்தானியர்கள் பக்கம் வெற்றி குவிய ஆரம்பித்தது.  ஹொய்சளர்கள் பின் வாங்க ஆரம்பித்தனர். இந்தச் செய்தி நகர் முழுவதும் பரவ ஆரம்பிக்கவே உயர்குடிப் பெண்கள் யாவரும் தீக்குளித்து உயிர் விடச் சித்தமானார்கள். மக்கள் அங்கும் இங்குமாக ஓடி அலை பாய்ந்தார்கள்.

நிலைமை மோசமாவது குலசேகரனுக்குப் புரிந்தது. மனம் துடித்துப் பரிதவித்துக் கொண்டு இருந்தான். இந்தப் போர் ஓர் முக்கியமான போர் என்பதோடு திருவரங்கன் நிலையையும் திருவரங்கத்தின் நிலையையும் இந்தப் போர் மூலம் தான் சரி செய்ய முடியும் என்பதையும் குலசேகரன் அறிந்திருந்தான். ஹொய்சளர்கள் மட்டும் தோற்று விட்டால் தமிழ் நாட்டுக்கு இப்போது விமோசனம் இல்லை. அரங்கன் கதியும் அதோ கதி தான்! மக்கள் நிலையைச் சொல்லவே வேண்டாம். ஆகையால் ஏதேனும் செய்து சுல்தானிய வீரர்களை முறியடிக்க வேண்டும்.  ஆனால் என்ன செய்வது?யோசனையில் மூழ்கினான் அவன். சட்டெனஓர் தீர்மானத்திற்கு வந்தான். போரின் வெற்றியையோ, தோல்வியையோ நிர்ணயிப்பது அந்தப் போர் நடக்கும் நாட்டின் மன்னனின் உயிரை வைத்துத் தான். போர் நடக்கையில் மன்னர்கள் யானை அல்லது குதிரை மீது அமர்ந்து போர்க்களம் வந்தாலும் அவர்களுக்குத் தக்க பாதுகாப்புக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கும். அதையும் மீறித்தான் அவர்களைத் தக்கவேண்டும். போர் எப்படி நடந்தாலும் ஒரு தரப்பின் மன்னன் கொல்லப்பட்டால் உடனே வீரர்கள் மனோரீதியாகப் பாதிக்கப்பட்டுத் தாங்கள் தப்ப வழி பார்ப்பார்கள். ஆகவே குலசேகரன் எதிரி சுல்தானைக் கொல்வதே போரில் ஜெயிக்க ஒரே வழி எனத் தீர்மானித்தான்.

தனக்கு உதவியாகப் பத்து வீரர்களை அழைத்துக் கொண்டான்.  சுல்தானைக் குறி வைத்து அவர் போகும் இடமெல்லாம் தொடர்ந்து சென்று கொண்டே இருந்தான். ஒரு நேரம் சுல்தான் போர் வெறியுடன் வெற்றிக் களிப்புடன் முன்னேறி வருவது தெரிந்தது. புயலைப் போல் வேகமாக ஓடோடி வந்த குலசேகரன் கண் இமைப்பதற்குள்ளாக சுல்தானைச் சுற்றிச் சூழ்ந்து கொண்டிருந்த எதிரி வீரர்களிடையே மின்னலைப் போல் புகுந்தான். இரு சாரிகளிலும் சரமாரியாக வீரர்களை வெட்டி வீழ்த்திக் கொண்டே சுல்தான் உத்தௌஜியை நெருங்கி விட்டான்.  சுல்தானை நெருங்கியவன் தன்னுடைய கோபத்தை எல்லாம் திரட்டித் தன் ஈட்டி மேல் பாய்ச்சி மிகுந்த உத்வேகத்துடன் அந்த ஈட்டியை சுல்தான் மேல் வீசி எறிந்தான். சுல்தான் உடலில் ஆழமாகப் புகுந்தது அந்த ஈட்டி! சுல்தான் உயிரற்றுக் கீழே விழுந்தார்.  வெறி பிடித்தவன் போல் கூவிக்கொண்டு குலசேகரன் தன் வாளைச் சக்கரவாளமாகச் சுழற்றிக் கொண்டு போர்க்களத்தில் இங்கும் அங்குமாக அலைந்தான். 

Tuesday, March 12, 2019

குலசேகரன் முடிவு!

வியாபாரிகளைப் பற்றியும் அவர்கள் வியாபார முறைகளையும் சிந்தித்துப் பார்த்த குலசேகரனுக்கு ஒன்று நிச்சயமாய்த் தெரிந்தது. இந்த வியாபாரிகள் இங்கே கோட்டைக்கு வெளியே முற்றுகை இட்டிருக்கும் வீரர்களுக்கு மட்டுமல்லாமல் கோட்டைக்கு உள்ளே முற்றுகைக்கு ஆட்பட்டவர்களுக்கும் வெளியே உள்ளவர்களுக்குத் தெரியாமல் ரகசியமாகப் பண்டங்களை விற்று வந்தார்கள். பலரும் இப்படிச் செய்வது சகஜம் தான் என்றாலும் வெளியே இருப்பவர்களுக்குத் தெரிந்தால் வியாபாரிகள் கதி அதோகதி தான்! அதையும்  மீறி அதிகப் பணத்துக்கு ஆசைப்பட்டு வியாபாரிகளில் பலரும் உள்ளே உள்ளவர்களுக்கும் வேண்டியதைச் செய்தார்கள். அதில் தான் அதிகமான பணமும் கிடைத்தது அவர்களுக்கு. இந்த விஷயத்தைக் குறித்துக் குலசேகரன் நன்கு யோசித்துப் பார்த்தான். கடைசியில் ஒரு தீர்மானத்துக்கு வந்தான். அதற்கு முன்னால் அவர்கள் உள்ளே இருப்பவர்களிடம் எவ்விதம் தொடர்பு கொள்கிறார்கள் என்பதையும் குலசேகரன் கவனித்தான்.

இந்த வியாபாரிகள் தங்கள் பக்கம் இருக்கும் படைவீரர்களில் சிலரையோ அல்லது அவர்கள் உப தலைவரையோ எப்படியோ கைக்குள் போட்டுக் கொள்வார்கள்.கூடியவரை அவர்களுக்குப் பணம் வாங்காமல் பண்டங்களைக் கொடுப்பார்கள்.பின்னர் அவர்கள் தயவின் முலம் கோட்டைச்சுவரை மெல்ல மெல்ல அணுகுவார்கள். கோட்டை மீதுள்ள கொத்தளங்களில் காவல் காக்கும் வீரர்களிடம் பண்டத்தைக் காட்டியும் தானியங்களைக் காட்டியும் ஆசை காட்டுவார்கள். கோட்டைக்குள் முற்றுகையில் இருக்கும் அந்த வீரர்களோ நல்ல உணவு உண்டோ அல்லது உடை உடுத்தியோ பல நாட்கள் ஆகி இருக்கும். இதனால் அவர்கள் கொடுக்கும் தானியங்களையோ அல்லது மற்றப் பண்டங்களையோ வாங்க ஆவலுடன் வருவார்கள்.  ஆனால் இந்த வியாபாரிகள் உடனே அவர்களுடன் வியாபாரத்துக்குப் படிந்து விட மாட்டார்கள். எதிரிகளின் நிலைமையையும் அவசரத்தையும் நன்கு கணித்துக் கொள்வார்கள். கூடியவரை தாமதம் செய்வார்கள். மெல்ல மெல்ல விலையைக் கூட்டிக் கொண்டே போவார்கள். ஒரு கட்டத்தில் எதிரிக்கு அது அவசியத் தேவையாக இருக்கும் பட்சத்தில் வியாபாரிகள் கேட்ட விலையைக் கொடுத்துப் பண்டத்தை வாங்கிச் சென்று விடுவார்கள்.

அதிலும் முற்றுகை தீவிரம் அடைந்து உள்ளே இருப்பவர்கள் பட்டினி கிடக்க ஆரம்பித்துவிட்டால் தானியங்களுக்குப் பற்றாக்குறையே ஏற்பட்டு விடும். தங்களிடம் இருக்கும் தங்க நாணயங்கள், விலை மதிப்பற்ற ஆபரணங்கள் ஆகியவற்றைக் கொடுத்துப் பதிலாக தானியங்களைப் பெற்றுச் செல்ல ஆரம்பிப்பார்கள்.  மேலும் இந்த வியாபாரம் நடக்கும் முறை எப்படி எனில் கோட்டைக்கு மேல் நிற்பவர்கள் மேலிருந்து ஒரு கூடையைக் கட்டிக்கீழே இறக்குவார்கள்.அதில் தேவையான பணமோ நகையோ இருக்கும். கீழே இருக்கும் வியாபாரிகள் அதை எடுத்துக் கொண்டு தானியங்களை அந்தக் கூடையில் போட்டு மேலே அனுப்பி வைப்பார்கள்.  இந்த லாபத்தைத் தாங்கள் மட்டும் அனுபவிக்காமல் தங்களுக்காக உதவி செய்யும் ஊழியர்கள், படை வீரர்கள், உப தலைவர்கள் ஆகியோருக்குப் பகிர்ந்து அளிப்பார்கள் வியாபாரிகள். இம்முறையில் வீரர்களும் நல்ல லாபம் பார்ப்பார்கள் என்பதால் இம்மாதிரி வியாபாரங்களை அவர்கள் கண்டும் காணாதது போல் இருந்து விடுவார்கள்.

இந்தப் பழக்கதை எப்படியேனும் தனக்கு ஆதாயமாக மாற்றக் குலசேகரன் நினைத்தான்.  என்ன செய்வது என யோசித்துத் தீர்மானித்துக் கொண்டவன் மறு நாள் கிருஷ்ணாயியிடம் இருந்து அவளுடைய விலை உயர்ந்த நகைகள் பலவற்றையும் வாங்கிக் கொண்டான். அவற்றில் சிலவற்றை மட்டும் நங்கூரானுக்குக் கொடுத்தான். அவனிடம் மெதுவாக ஹொய்சள வீரர்கள் என்ன பணம் கொடுத்தாவது அரிசி, தானியங்கள் வாங்கச் சித்தமாக இருப்பதாய்த் தெரிவித்தான்.  அந்த நகைகளைக் கண்ட நங்கூரான் விலை மதிப்பற்றவை என்பதைப் புரிந்து கொண்டு குலசேகரன் இழுத்த இழுப்புக்கு வளைய ஆரம்பித்தான். அதன் பின்னர் குலசேகரன் மெதுவாகக் கோட்டைக்கு வெளியே ரோந்து போய்க் கொண்டிருந்த படைவீரர்கள், உப தலைவர்கள் எனச் சந்தித்துப் பொன் ஆபரணங்களைக் கொடுத்து அவர்களை மகிழ்வித்தான்.  இதன் பின்னர் தன் எண்ணத்தைத் தெரிவிக்கவே அவர்களும் குலசேகரன் மேலே கோட்டை வீரர்களுடன் வியாபாரம் செய்யச் சம்மதம் தெரிவித்தனர்.

குலசேகரன் ஒரு நாள் இரவில் மெல்ல மெல்லக் கோட்டை வாசலை அடைந்தான்.  மேலே இருக்கும் காவலனை அழைத்தான். உங்களுக்கு உணவு சமைக்க தானியங்களும், அரிசியும் அனுப்புகிறேன் எனச் சொல்லி விட்டு ஒரு கூடையில் அரிசியையும், தானியங்களையும் நிரப்பி அதனுள் ஓர் ஓலையை மறைவாகச் செருகி வைத்தான். கூடையை மேலே அனுப்பினான். ஓலைச் சுருளில் கிருஷ்ணாயி இப்போது இருக்கும் இடத்தையும் அவள் நிலைமையையும் சொல்லி இருந்ததோடு அல்லாமல் இளவரசன் மிகவும் மோசமாகப் பலஹீனம் அடைந்திருப்பதையும் தெரிவித்திருந்தான். அதோடு அடுத்த நாள் இரவில் கிருஷ்ணாயியையும், அவள் குமாரனையும் கோட்டைக்குள் அனுப்பப் போவதாகவும் அதற்குச் சித்தமாக இருக்கும்படியும் தெரிவித்திருந்தான்.

மறு நாளும் வந்தது. இரவும் வந்தது!

Sunday, March 10, 2019

கிருஷ்ணாயியின் கதை!

அந்தச் சிறுவனைத் தூக்கி மடியில் போட்டுக் கொள்ளும் வரையில் குலசேகரனுக்கு அவன் தன் மகன் எனச்சொல்லுவதில் மனதில் விருப்பம் இல்லாமலே இருந்தது. ஆனால் அவனை மடியில் போட்டுக் கொண்டு பசியாலும், தாகத்தாலும் அரை மயக்கத்தில் கிடந்தவனைப் பார்த்ததுமே அவன் அடி வயிறு கலங்கியது. அவன் உள்ளுணர்வு இது உன் மகன் எனக் கூற அவன் அறிவோ அதை பலமாக மறுத்தது. போராட்டத்தில் அவனை ஆழ்த்தியது.  தவித்த குலசேகரனை அப்போது அந்தச் சிறுவனிடமிருந்து வந்த மெல்லிய முனகல் அடுத்துச் செய்ய வேண்டியது என்ன என்பதைத் தீர்மானித்தது. அந்தச் சிறுவன் மீண்டும் முனக ஆரம்பித்திருந்தான். அவன் வாயிலிருந்து துணியைக் குலசேகரன் எடுத்து விட்டான். மயக்கத்தில் கண்களைத் திறந்து பார்த்த அந்தச் சிறுவன் கண்களில் குலசேகரன் பட்டதும், அந்தச் சிறுவனுக்குள் ஏதோ ஓர் மாற்றம், ஏதோ ஓர் கலக்கம்! அவன் குலசேகரனைப் பார்த்து மெல்லிய குரலில் "அப்பா! அப்பா!" எனப் புலம்பினான்.

அவன் குலசேகரனை அப்பா வென அழைத்தானோ அல்லது கோட்டைக்குள் இருந்த அரசரான வீர வல்லாளரைத் தான் தன் அப்பா என நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் சிறுவன் குலசேகரனைப் பார்த்ததும் அவர் நினைவில் புலம்பினானோ தெரியவில்லை. ஆனால்"அப்பா" என்னும் ஒற்றைச்சொல் குலசேகரனுக்குள் ஏதேஹோ மாற்றங்களைச் செய்து அவன் இதயம் அவனையும் அறியாமல் பொங்கியது. பாசம் முழுவேகத்துடன் உத்வேகத்துடன் வெளிவர அவனுக்கு வெறி வந்தது போல் அந்தச் சிறுவனை இறுக்கிக் கட்டிக் கொண்டு முத்தமிட்டு, "மகனே! என் மகனே!" எனக்கத்தினான். அதைப் பார்த்த கிருஷ்ணாயியும் கண்ணீர் பெருக்கினாள். குலசேகரன் கண்களில் இருந்தும் கண்ணீர் மாலையாக வழிந்தோடியது. குலசேகரன் அவனை மீண்டும் மீண்டும் கட்டி அணைத்து அரற்றினான்.

அப்போது கிருஷ்ணாயி தாங்கள் இங்கே வந்து மாட்டிக் கொண்ட கதையைச் சொல்லலானாள். திருக்கோயிலூரில் இருந்து திரும்பும்போது கூட கிருஷ்ணாயிக்குத் திருவண்ணாமலைக் கோட்டை முற்றுகைக்கு ஆளாகி இருப்பது தெரியாது. ஆகவே அவள் வழக்கம் போல் கோட்டை வாசலுக்கு மிக அருகே வந்துவிட்டாள். அவளையும் அவள் பரிவாரங்களையும் கண்ட சுல்தானிய வீரர்கள் உடனே பாய்ந்தோடி வந்தார்கள். வீரர்கள் அவர்களை எதிர்த்து நிற்க ராணியின் பரிவாரங்களும் பல்லக்குத் தூக்கிகளும் ராணியையும் இளவரசனையும் தூக்கிக் கொண்டு அங்கிருந்து வேகமாக ஓடினார்கள். சுல்தானிய வீரர்கள் அதற்குள்ளாகத் தன்னையும் தன் மகனையும் பிடித்து விடுவார்களோ எனப் பயந்த அரசி பல்லக்குத் தூக்கிகளிடம் சொல்லி விட்டுப் பல்லக்கிலிருந்து கீழே இறங்கி அருகே இருந்த ஓர் அடர்ந்த சோலைக்குள் புகுந்து மறைந்து கொண்டாள். அங்கேயே ஒரு நாள் முழுவதும் ஒடுங்கி ஒளிந்திருந்த ராணியை மன்னர் அனுப்பிய மெய்காப்புப் படை வீரர்களில் மூவர் கண்டு கொண்டார்கள்.

அவர்கள் ராணியையும், இளவரசனையும் அழைத்துக் கொண்டு இரவு நேரத்தில் கோட்டைக்குள் எப்படியேனும் நுழைந்து விடலாம் என எண்ணிக் கொண்டு இந்தத் தாழைப்புதருக்குக் கீழ் அவர்களைத் தங்க வைத்தனர். பின்னர் கோட்டைக்குள் எப்படிச் செல்வது என்பதைக் கண்டறிந்து வந்து அழைத்துச் செல்கிறோம் எனக் கிளம்பிச் சென்றார்கள். மூன்று நாட்கள் கழித்தும் வரவில்லை. காத்திருந்து காத்திருந்து ஒரு வாரம் போல் ஆகிவிட்டது. பின்னரும் அவர்கள் கதி என்ன என்று தெரியவில்லை.  ராணியும் இளவரசனும் ஒரு வாரமாகப் பட்டினி கிடக்கிறார்கள். ராணி எப்படியோ அதைத் தாங்கிக் கொண்டாள். இளவரசன் பழக்கம் இல்லாததாலும் சிறிய வயது என்பதாலும் விரைவில் சுருண்டு விட்டான்.இதைக் கேட்ட குலசேகரன் முதலில் அவர்களுக்குத் தேவையானது உயிர் வாழ ஓர் வாய் உணவு என்பதைப் புரிந்து கொண்டான்.

ஆகவே கிருஷ்ணாயியிடம் "இதோ வருகிறேன்!" என்று சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பி ஓட்டமும் நடையுமாக வியாபாரிகள் போட்டிருந்த கூடாரங்களுக்குவந்து சேர்ந்தான். அங்கே அவன் வேலை செய்த நங்கூரான் கூடாரத்துக்குப் போய் அங்கே சமைத்திருந்த கூழையும், மோரையும் ஒரு மண் பாண்டத்தில் எடுத்துக் கொண்டான். நங்கூரானுக்காகக் கொண்டு வந்திருந்த பழங்கள் சிலவற்றையும் எடுத்துக் கொண்டான். கிருஷ்ணாயி ஒளிந்திருந்த தாழைப்புதருக்குத் திரும்பி வந்தான். பையன் மிகவும் மோசமான நிலையில் இருந்ததால் கூழில் மோரை விட்டுக் கரைத்து அவனுக்குச் சிறிது சிறிதாகப் புகட்டினான். கிருஷ்ணாயியைப் பழங்களை எடுத்துக்கொள்ளச் சொன்னான். பையன் கண்களில் சற்றே உயிர் வந்தது. அவன் பார்வை முன்னை விடத் தெளிவு பெற்றது.கிருஷ்ணாயிக்கு அதைக் கண்டதும் கண்ணீர் பெருகிற்று! எப்படி இருந்த பிள்ளை! அதற்குள்ளாகக் குலசேகரன் அவளிடம்,"இங்கேயே ஒளிந்திருங்கள் மஹாராணி! நான் சென்று நல்ல யோசனை செய்து உள்ளே நுழைய ஒரு வழி கண்டு பிடித்துக் கொண்டு வருகிறேன்.ஒருவேளை நான் வர நாளை இரவு ஆனாலும் ஆகலாம். ஆனாலும் நீங்கள் கவலைப்படாமல் வேறு எங்கும் செல்லாமல் இங்கேயே ஒளிந்திருங்கள்!" என்று கூறிவிட்டு அவளிடமிருந்து விடை பெற்றுக் கொண்டு அங்கிருந்து கிளம்பினான்.

அவன் மனதில் இங்கிருந்து அவர்களைக் கோட்டைக்குள் கொண்டு செல்வது எப்படி என்னும் எண்ணம் தோன்றிக் கொண்டே இருந்தது. இந்த வியாபாரிகள் இன்னும் சிறிது காலம் இங்கே தான் இருப்பார்கள். ஏனெனில் சுல்தானிய வீரர்களுக்குத் தேவையான பொருட்களைக் கொடுக்க வேண்டும். இந்த வீரர்கள் எங்கெல்லாம் செல்கின்றனரோ அங்கெல்லாம் இந்த வியாபாரிகளும் சென்று பொருட்களை வாங்கி விற்க வேண்டும். சுல்தானிய வீரர்கள் தங்கள் உணவைத் தாங்களே தான் சமைத்துக் கொள்ள வேண்டும்  என்பது அவர்களுடைய விதி! ஆகவே இந்த வியாபாரிகள் இங்கேயே சுற்றிக் கொண்டிருப்பார்கள்.

Saturday, March 09, 2019

ஆபத்தான நிலைமையில் கிருஷ்ணாயியும், இளவரசனும்!

மெல்ல மெல்ல வெளிச்சத்தில் இருந்து மறைந்து கொண்டும், இருட்டில் வேகமாக நடந்தும் குலசேகரன் கோட்டை அரணுக்குக் கொஞ்சம் சமீபமாக வந்து விட்டான். ஆனால் எதிரே வீரர்கள் கண்காணிப்புப் பணிகளில் குதிரை மீது அமர்ந்த வண்ணம் சுற்றிச் சுற்றி வந்து கொண்டிருந்தார்கள். அதோடு இல்லாமல் தூரத்தில் தெரிந்த கோட்டை வாசலுக்கு நேர் எதிரே ஓர் சுல்தானியப் படையும் அணி வகுத்து எந்நேரமும் தாக்கத் தயாரான நிலையில் வைக்கப்பட்டிருந்தது. இவ்வளவையும் தாண்டிக் கொண்டு தான் அங்கே செல்வது என்பதை நினைத்துக் கூடப் பார்க்க முடியாது என்பதைக் குலசேகரன் நன்கு தெரிந்து கொண்டான். என்ன செய்வது என யோசித்த வண்ணம் அங்கேயே தயங்கிச் சுற்றிச் சுற்றி வந்தான். அப்போது கொஞ்ச தூரத்தில் தெரிந்த தாழைப்புதரில் ஏதோ சலசலப்பு! நடமாட்டம் போல் தெரிந்தது.

அந்தத் தாழைப்புதர் மேலே பெரிதாகவும் அடர்த்தியாகவும் வளர்ந்திருந்தபடியால் அதன் அருகே சென்றதும் எதுவும் முதலில் தெரியவே இல்லை. எச்சரிக்கையாக வாளை உருவிக்கொண்டு மெல்ல மெல்லச் சென்ற குலசேகரனுக்கு அந்தத் தாழைப்புதர் மேலே கூடிக் கொண்டு பந்தல் போல் காட்சி அளிக்க நடுவே ஓர் வாயில் போன்ற துவாரம் காணப்பட்டதைக் கண்டான். அவசர காலத்துக்கு ஒளிந்து கொள்ள உதவும் என மனதுக்குள் நினைத்தவனுக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டது. ஏதோ மனிதக் குரல் அங்கே இருந்து கேட்டது. அதுவும் விசித்து விசித்து அழும் சப்தம். உற்றுக் கவனித்த குலசேகரன் காதுகளில் இப்போது எதுவும் விழவில்லை. என்றாலும் உடனே
"யார் அங்கே!" என்று சன்னமான குரலில் அந்தப் புதரின் நுழைவாயில் அருகே தலையை நுழைத்துக் கொண்டே கேட்டான் குலசேகரன். அமைதி! எந்தவிதமான பதிலும் இல்லை. சற்று யோசித்த குலசேகரன் அங்கிருந்து தான் செல்வது போல் போக்குக் காட்டி சப்தங்கள் செய்து கொண்டு அந்த இடத்தை விட்டு அகன்று சற்றுத் தூரத்தில் சென்று நின்றவண்ணம் மறைவாக இருந்து கொண்டு எட்டிப் பார்த்தான்.

உடனடியாக எதுவும் நிகழவில்லை. கிட்டத்தட்டக் குலசேகரனின் பொறுமை முழுவதும் போய் அவன் அங்கிருந்து செல்லலாம், எல்லாம் தன்னுடைய பிரமை என நினைத்த சமயம் அந்தப் புதருக்குள் இருந்து ஓர் உருவம் மெல்ல மெல்ல வெளி வந்தது. சுற்றும் முற்றும் பார்த்தது.  உடனே குலசேகரன் அதன் மீது பாய்ந்தான். "யாரது!" என்று கேட்ட வண்ணம் ஓடோடி வந்தான். ஆனால் அந்த உருவம் உடனே மிரண்டு பயந்து கொண்டு அந்தப் புதரின் நுழைவாயில் வழியாக உள்ளே சென்று விட்டது! அதன் நடை, உடை, பாவனைகள் மூலம் அது ஓர் பெண் என்பதைக் குலசேகரன் அதற்குள்ளாகப் புரிந்து கொண்டிருந்தான். யாரோ ஓர் பெண் கோட்டைக்கு உள்ளே சென்றிருக்க வேண்டியவள், எதிரிகளின் அணி வகுப்பைப் பார்த்து மிரண்டு போய் உள்ளேயும் போகத் தெரியாமல் தப்பியும் செல்ல முடியாமல் அங்கே ஒளிந்திருக்கிறாள் என்பதைக் குலசேகரன் கண்டு கொண்டான். பாவம்! எத்தனை நாட்களாகக் காத்திருக்கிறாளோ!

ஆகவே உடனே அந்தத் தாழைப்பந்தல் அருகே சென்று தணிந்த குரலில் குலசேகரன், "தாயே, நீங்கள் யார்? உண்மையைச் சொல்லுங்கள்! என்னால் இயன்ற உதவியைச்செய்கிறேன். நான் உங்கள் நண்பன் தான்!" என்றான். ஆனால் பதிலே வராமல் அந்தப்பெண்ணின் விசும்பல் மட்டுமே கேட்டது. பதில் ஏதும் வரவில்லை. குலசேகரன் மீண்டும், "அம்மணி, நானும் ஹொய்சளன் தான். அந்த வீரர்களில் ஒருவன் தான்! என்னை நம்புங்கள்! நீங்கள் யார் என்பதைச் சொல்லுங்கள்! உங்களுக்கு நான் எந்த வகையில் உதவ வேண்டும் என்பதையும் சொல்லுங்கள்." என்றெல்லாம் குலசேகரன் பலவிதமாகப் பேசவும் அந்தப் பெண் கொஞ்சம் மனம் மாறி வெளியே வந்தவள் குலசேகரனிடம், "நீர் யார்? உம் பெயர் என்ன? எங்கிருந்து வருகிறீர்?" என்றெல்லாம் விசாரித்தாள். அதற்குக் குலசேகரன் மறுமொழியாக, "அம்மணி! என் பெயர் குலசேகரன்! நான் அரங்கனைக் காப்பாற்றுவதற்காக......." என்று சொல்ல ஆரம்பிக்கையிலேயே, "சுவாமி! சுவாமி! தாங்களா!" என்று புலம்பிக்கொண்டு அந்தப் புதரில் இருந்து ஓடி வந்த ராணி கிருஷ்ணாயி குலசேகரனை இறுக்கிக் கட்டிக் கொண்டாள்.

உள்ளிருந்து வந்தது கிருஷ்ணாயி தான் என்பதை நன்கு புரிந்து கொண்ட குலசேகரன்,"இதென்ன ராணி! தாங்கள் இங்கே எப்படி? என்ன ஆயிற்று? ஏன் தன்னந்தனியாக மாட்டிக் கொண்டீர்கள்?" என்று கேட்டவண்ணமே அவள் பிடியிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொள்ள முயன்றான். ஆனால் அவளோ பிடியை விடாததோடு இன்னமும் இறுக்கிக் கொண்டு, "சுவாமி! சுவாமி! ஒரு வாரமாக இங்கே இருக்கிறேன். அதுவும் உணவும் நீரும் இல்லாமல்! நான் மட்டும் இல்லை சுவாமி! உங்கள் மகன், உங்கள் அருமை மகன்! அவனும் என்னோடு பட்டினி இருக்கிறான்! புலம்புகிறான்! எந்நேரமும் அவனுக்கு ஏதேனும் ஆகிவிடுமோ என்னும் கலக்கத்தில் நான் இருக்கிறேன்!" என்று சொல்லிப் புலம்பினாள். வாய் விட்டு அழுதாள்.  குலசேகரனுக்கு உள்ளுக்குள் அவள் கூறிய உறவு முறையைப் பாராட்டுவதில் சம்மதம் இல்லை. ஆனால் இது ஆபத்துக்காலம். அகப்பட்டுக் கொண்டிருப்பது ஒரு பெண்! அதுவும் ஒரு சிறுவனோடு! அந்தச் சிறுவனோ ஓர் ராஜ்யத்துக்கு வாரிசாக ஆகப் போகிறான்.இப்போது நாம் இதை எல்லாம் நினைக்கக் கூடாது.

இப்படி எல்லாம் சிந்தித்த குலசேகரன் அவள் மேலும் அந்தச்சிறுவன் மேலும் இரக்கம் கொண்டவனாய் கிருஷ்ணாயி வழிகாட்ட அந்தத் தாழைப்புதர்ப் பந்தலுக்குள் நுழைந்தான்.  உள்ளே வெறும் தரையில் அந்தச் சிறுவன் கிடந்ததையும் அவன் குற்றுயிராக இருந்ததையும் கண்டான். அதோடு இல்லாமல் அவன் புலம்பினாலோ, கத்தினாலோ வெளியே குரல் கேட்காமல் இருப்பதற்காகத் தன் மேல் துணியால் கிருஷ்ணாயி அந்தச் சிறுவனின், ஹொய்சள இளவரசனின் வாயை நன்கு அடைத்திருந்தாள். சிறுவன் மூச்சுத் திணறிக் கொண்டிருந்தான்.மிக ஆபத்தான நிலையில் இருக்கிறான் என்பதைப் புரிந்து கொண்ட குலசேகரன் மேலே என்ன செய்யலாம் என யோசித்த வண்ணம் கண்களில் தானாகப் பெருகிய கண்ணீருடன் அந்தச் சிறுவனை எடுத்துத் தன் மடியில் சார்த்திக் கொண்டான்.

Friday, March 08, 2019

குலசேகரன் செய்த முயற்சிகள்!

தான் செய்த மாபெரும் தவறால் அவதிப்படும் திருவண்ணாமலை மக்களுக்கும் ஹொய்சளமன்னர் வல்லாள தேவருக்கும் தான் ஏதாவது செய்து பரிகாரம் தேட வேண்டும் எனக் குலசேகரன் நினைத்தான். யோசித்து அவனால் எதுவும் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. எதற்கும் முதலில் கோட்டைக்குள் போக வேண்டும். அதற்கு ஓர் வழி கண்டு பிடித்தாகவேண்டும். குலசேகரன் இருட்டாக இருந்தபோதிலும் மரம், செடி, கொடிகளுக்கிடையே மறைந்தே மெல்ல மெல்லநடந்து சென்றான். சுல்தானியர்கள் தண்டு இறங்கி இருந்த பாசறைக்கு அருகே கிட்டத்தட்ட அவன் வந்து விட்டான். அவன் நடந்து சென்று கொண்டிருந்த பாதையிலிருந்து சிறிது தூரத்தில் அவர்கள் கூடாரங்கள் தென்பட்டன.ஆங்காங்கே சிறு அடுப்புகள், பெரிய அடுப்புகள் என மூட்டப்பட்டு உணவு தயாராகிக் கொண்டிருந்தது. வீரர்கள் தங்களை இங்கே வந்து எதிர்ப்போர் யாரும் இல்லை என்பதால் சற்று விச்ராந்தியாகவே பேசிக் கொண்டும், ஒருவருக்கொருவர் கேலி செய்து கொண்டும் இருந்தார்கள்.

கூடாரங்களுக்கு வெளியே ஆங்காங்கே சிறு சிறு கடைகள் முளைத்திருந்தன. அவற்றில் உள்ளூர் வியாபாரிகள் சிப்பாய்களுக்கு வேண்டிய தானியங்கள், காய்கள், பழங்கள், பூக்கள் எனக்கொண்டு வந்து விற்றுக் கொண்டிருந்தார்கள். இந்தச் சமயம் தான் தாங்கள் சம்பாதிக்க முடியும் என்பதால் வியாபாரிகள் அங்கே கூடி இருந்தனர். ஊழியர்களை வைத்து பேரம்பேசி வியாபாரங்கள் நடந்து கொண்டிருந்தன. இவை எல்லாம்போதாது என்னுமளவுக்கு இன்னொரு பக்கம் ஆயுதங்களும் விற்பனை ஆகிக் கொண்டிருந்தன.  இதை எல்லாம் பார்த்த குலசேகரனுக்கு உள்ளூர மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது. இந்தச் சந்தர்ப்பத்தைத் தான் பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டுமென நினைத்தான். சற்று யோசித்தவன் அங்கிருந்த வியாபாரிகளின் ஊழியர்கள் அணிந்திருந்த உடைமுறைகளைக் கவனித்துக் கொண்டான்.சற்று மறைவாகப் போய்த் தன் உடையையும் அவ்வாறே மாற்றிக் கொண்டு ஓர் ஊழியனைப் போல் தலையில் பாகையும் கட்டிக் கொண்டான்.

அங்கே வேலை செய்து கொண்டிருந்த ஊழியர்கள் நடுவில் அவனும் கலந்து கொண்டு, அங்கே நடப்பனவற்றைக் கவனித்துக் கொண்டு அதே போல் அவனும் செய்ய ஆரம்பித்தான். ஓர் ஊழியன் போலவே நடந்து கொண்டு அங்கே இருந்த வியாபாரிகளில் ஒருவருக்காக அவன் சின்னச் சின்ன மூட்டைகளைத் தூக்கிக் கொண்டு சுல்தானிய வீரர்கள் பக்கம் சென்று அவர்கள் பக்கமிருந்து பணத்தைப் பெற்றுக் கொண்டு மறுபடி வியாபாரியிடம் வந்து அதைக் கொடுத்து எனச் செய்து கொண்டிருந்தான். அங்கிருந்த ஒரு வியாபாரியின் நன்மதிப்பையும் குலசேகரன் சிறிது நேரத்தில் பெற்றுவிட்டான். மேலும் இருட்டத் தொடங்கவே வியாபாரம் மெல்ல மெல்லக் குறைய ஆரம்பித்தது.  வியாபாரிகள் அன்றைய வியாபாரத்தை முடித்துக் கொண்டு மிச்சம் இருக்கும் பொதிகளைக் கழுதைகள், மாடுகளின் மேல் ஏற்றிக் கொண்டு அங்கிருந்து சற்றுத் தள்ளி அமைக்கப்பட்டிருந்த தங்கள் கூடாரங்களுக்குள் சென்று இளைப்பாற ஆரம்பித்தனர்.

அவர்களில் நங்கூரான் என்பவனிடம் தான் குலசேகரன் ஊழியம் செய்தான். சிறிது நேரத்திலேயே அவரிடம் நன்மதிப்பையும் பெற்று விட்டான்.  நங்கூரானுக்கு வயது நிறைய ஆகி இருந்ததோடு காலில் ஏதோ ஆறாத காயத்தினால் ரணமாகவும் இருந்தது. ஆகவே நொண்டி நொண்டி நடந்து கொண்டிருந்தார்.  மற்றவர்களுடன் போட்டி போட்டுக்கொண்டு வியாபாரம் செய்ய முடியாமல் திணறிக் கொண்டிருந்தார். அவருடன் இருந்த மற்ற நான்கு ஊழியர்களும் அவ்வளவு திறமையாக வியாபாரம் செய்யவில்லை. அவருடன் ஒத்துழைக்கவில்லை. ஆனால் குலசேகரன் அவரது குழுவுடன் அங்கே சென்று கலந்து கொண்டு தன் திறமையால் அவருக்கேற்றபடி நடந்து கொண்டு அவருக்கு லாபம் வரும்படியாக வியாபாரங்களைச் செய்து கொடுத்தான். ஆகவே அவர் குலசேகரனைத் தன்னுடன் நிரந்தரமாகத் தங்கும்படி கேட்டுக் கொண்டார். தன்னுடைய கூடாரத்துக்கும் அழைத்துச் சென்றார். அங்கே சென்றதுமே அலைச்சல் மிகுதியால் நங்கூரான் படுத்துத் தூங்கி விட்டார்.  அவர் தூங்கும் வரை காத்திருந்த குலசேகரன் மெதுவாக எழுந்து கொண்டு அங்கிருந்து நழுவி மேற்குத் திசை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தான்.

மேலே செல்லச் செல்ல மக்கள் நடமாட்டம், சப்தங்கள் எல்லாம் குறைந்து விட்டன.  கனத்த இருட்டு எங்கும் போர்த்தி இருந்தது. அங்கிருந்து சற்று தூரத்தில் அந்த இருட்டில் கோட்டையின் அரண் ஓர் மலையைப் போல் உயர்ந்து காணப்பட்டது.  நீள நெடுகப் படர்ந்திருந்த ஓர் கரும் பூதத்தைப் போல் அது காட்சி அளித்தது. அரணுக்குக் கீழே அகழி! அகழி நிறைய நீர் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. அகழி ஆழமாக இருக்கும் என்பதைக் குலசேகரன் உணர்ந்திருந்தான். அதோடு இல்லாமல் கூண்டில் அடைக்கப்பட்டிருந்த முதலைகளை இப்போது அகழியில் விட்டிருப்பார்கள். எனவே நீந்திக் கடக்க முடியாது. அதோடு தண்ணீரில் நீந்துகையில் சப்தம் கேட்கும். அகழிக்கு அடுத்து வேறு ஏதும் மறைப்புக்களே இல்லாமல் வெகு தூரத்துக்கு வெகு தூரம் வெட்டவெளியாகவே காட்சி தந்தது. பிறர் கண்களில் படாமல் மறைந்து செல்வது கடினம்.  ஒரு சின்னச் செடி கூட இல்லை.எவ்விதமான நகர்வும் கோட்டையில் இருப்பவர்களுக்கு அங்கிருந்து இந்த வெட்டவெளியைக் கண்காணிக்க முடியும். ஆகவே சுல்தானியப் படைகள் அங்கே வந்தால் முதல் தாக்குதல் கோட்டையிலிருந்து தான் வரும். அதனாலும் சுல்தானியப் படைகள் சற்றுத் தள்ளியே தண்டு இறங்கி இருந்தார்கள்.

Thursday, March 07, 2019

மன்னரின் கலக்கம்! குலசேகரன் வருகை!

திருவண்ணாமலைக்கோட்டையும் இப்படித் தான் பற்பல முன்னேற்பாடுகளுடன் பாதுகாப்புச் செய்யப் பட்டிருந்தது. எனினும் மன்னர் கொஞ்சம் ஏமாந்து தான் விட்டார். தான் படை எடுத்துச் செல்ல வேண்டும் என ஏற்பாடுகள் செய்து வருகையில் இப்படித் திடீரென சுல்தானியர்கள் வந்து முற்றுகை இட்டது குறித்து மன்னருக்குத் தாங்கொணா வருத்தம். எப்படி இந்த முற்றுகையை முறியடிப்பது என்பதை யோசித்ததோடு மட்டுமில்லாமல் ஒற்றர் படை எங்கே ஏமாந்தது என அறியவும் துடித்தார். இவ்வளவு விரைவில் வந்து முற்றுகை இட்டுவிட்டார்களே என மனம் குமுறினார்.அதோடு இல்லாமல் அப்போது தான் அறுவடை நடந்து கொண்டிருந்தபடியால் கோட்டையின் தானியக் களஞ்சியங்களுக்கு வர வேண்டிய தானியங்கள் இன்னமும் முழுமையாக வந்து சேரவில்லை. கோட்டையில் போதிய தானியங்கள் கையிருப்பு இல்லை.  அக்கம்பக்கம் கிராமங்களில் இருந்து தானியங்களை வாங்கிச் சேமிக்கக் கூட அவகாசம் தராமல் எதிரி வந்து விட்டான். இது ஒரு மாபெரும் தவறு! குறை! ஆனால் எப்படியேனும் சமாளிக்க வேண்டும். மன்னர் தவித்துக் கொண்டிருந்தார்.

இங்கே கோட்டைக்கு வெளியே கோட்டையைச் சூழ்ந்து கொண்ட சுல்தானியப் படை வீரர்களால் அதன் மொத்த நீளத்துக்கும் சுற்றி வளைக்க முடியவில்லை. கோட்டைச் சுற்றுச் சுவரின்  நீளம் அபரிமிதமாக இருந்தது. ஆகவே அவர்களால் நான்கு வாயில்களை மட்டுமே சுற்றி வளைக்க முடிந்தது. பிரதான வாயில்களின் முன்புறமும் அதைத் தாண்டி நகரைச் சுற்றி வளைக்கும் முக்கிய இடங்களில் காவல் போட்டார்கள். கோட்டைச் சுவருக்குள் கோட்டையிலிருந்து வெளியேயோ அல்லது வெளியே இருந்து உள்ளே செல்லவோ வழியோ, சுரங்கப்பாதையோ இருக்கிறதா என ஆராய்ந்தார்கள். ஐந்தைந்து வீரர்களாகப் பிரித்து ஆங்காங்கே ரோந்து சுற்ற வைத்தார்கள். இதன் மூலம் மக்கள் கூடுவதையும் கலந்து ஆலோசிப்பதையும் அவர்களால் தடுக்க முடிந்தது.  மேலும் வீரர்கள் கோட்டையைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்ததில் கோட்டைக்கு உள்ளே இருந்தோ, வெளியே இருந்தோ ஆட்கள் வர முடியாமலும் தடுத்து விட்டார்கள்.

முற்றுகை ஆரம்பித்து மூன்றாம் நாள் தான்  குலசேகரன் திருவண்ணாமலைக்கு வந்து சேர்ந்தான்.  நகரத்தை நெருங்க நெருங்க ஏதோ மாறுதல்களைக்  கண்ட குலசேகரன் அக்கம்பக்கம் கிராமங்கள், சுற்று வட்டார ஊர்களில் எல்லாம் இருந்த மக்கள் காலி செய்து கொண்டு போய்விட்டார்கள் என்பதைப் புரிந்து கொண்டான். கிராமங்களின் வெறுமை தான் தன்னைத் தாக்கி இருக்கிறது என்பதையும் கண்டான்.  மனதில் கலக்கத்துடன் சூனியமாக இருக்கும் கிராமங்களைத் தாண்டிக் கொண்டு திருவண்ணாமலைக்கு வந்து சேர்ந்தான் குலசேகரன். மக்கள் தாங்கள் செல்கையில் தாங்கள் வளர்த்த கால்நடைச் செல்வங்களைக் கூட விட்டு வைக்கவில்லை. அவற்றையும் கூடவே அழைத்துச் சென்று விட்டார்கள். மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் வந்த குலசேகரன் அங்கே காணப்பட்ட ஒரு பாறைக்குன்றின் மேல் ஏறிப் பார்த்தான். தூரத்தில் கோட்டை வாசலில் காணப்பட்ட வீரர்கள் நடமாட்டத்தைக் கண்டு அவர்கள் சுல்தானியப் படை வீரர்கள் தான் என்றும் முற்றுகை ஆரம்பித்து விட்டது என்றும் புரிந்து கொண்டான்.  குலசேகரன் மனதை வெட்கமும் வருத்தமும் ஆக்கிரமித்தது. இது தன்னால் நேர்ந்தது என்பதை அவன் உடனடியாகப் புரிந்து கொண்டான். எப்பேர்ப்பட்ட மாபெரும் தவறைத் தான் செய்து விட்டோம் என உணர்ந்து அவன் உடலும் உள்ளமும் துடித்தது.

படைகள் வரும் செய்தியைத் தான் மட்டும் ஒழுங்காக வந்து இருந்தால் ஒரு வாரம் முன்னரே மன்னரிடம் தெரிவித்திருக்கலாம். மன்னரும் முற்றுகையை எதிர்கொள்ளவோ அல்லது எதிரியை எதிர்கொள்ளவோ ஆயத்தமாக இருந்திருப்பார். அப்படிச் செய்யாமல் தன்னுடைய அல்ப ஆசைக்காக ஹேமலேகாவைத் தேடிக் கொண்டு சென்றதில் ஒரு வாரம் மட்டும் போகவில்லை. மகத்தான தாமதமும் ஏற்பட்டு இப்போது சுல்தானியர்களின் வெற்றிக்கு அது அடிகோலிட்டிருக்கிறது. அநியாயம் நிகழ்ந்து விட்டது! அதுவும் தன்னால்! சிங்கப்பிரானுக்கு மட்டுமல்ல, ஹொய்சள மன்னனுக்கு மட்டுமல்ல, அரங்க நகருக்கு மட்டுமல்ல, அரங்கனுமே நான் துரோகம் செய்து விட்டேனே! மனம் குமைந்து வாய் விட்டு அலறக் கூட முடியாமல் குலசேகரன் தவித்தான். செய்வதறியாமல் சிலை போல் அந்தப் பாறைக் குன்றிலேயே அமர்ந்தான்.  பகல் முழுவதும் ஆட்கள் நடமாட்டம் அங்கும் இங்குமாகத் தெரிந்ததால் அவனால் அங்கிருந்து உடனே வெளியேற முடியவில்லை. ஆகையால் அந்தக் குன்றிலேயே மறைந்து கொண்டான்.

இரவு வந்ததும் கீழே இறங்கி இனி என்ன செய்வது என யோசித்துக் கொண்டே சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான். ஆராய்ந்தான். அங்கே இரவு போஜனத்திற்காக சுல்தானிய வீரர்கள் அடுப்புக்களை மூட்டிச் சமைக்கத் தொடங்கி இருந்தார்கள். சிறு சிறு அடுப்புக்களை மூட்டி இருந்ததால் அவற்றின் வெளிச்சம் பரவலாகத் தெரியாமல் கார்த்திகைக்கு ஏற்றும் தீப ஒளி போல் தெரிந்தது. குலசேகரன் எப்படி கோட்டைக்கு உள்ளே செல்வது என்னும் யோசனையில் ஆழ்ந்தான். கோட்டையின் பிரதான வாயிலில் எதிரிகள் காவல், அதை விட்டால் அகழி, அங்கிருந்து உயரமான அரண். அதன் மேல் ஏறினால் எதிரிகளுக்கும் தெரியும். உள்ளே கோட்டை வீரர்களுக்கும் தெரியும். அவசரத்தில் கோட்டை வீரர்கள் தன் மேல் அம்பு எய்து விடும் வாய்ப்பும் அதிகம் உள்ளது. பேசாமல் திரும்புவது தான் நல்லதோ? ஆனால் குலசேகரனின் உள் மனம் அதற்கு ஒப்பவில்லை.  தன்னால் விளைந்த இந்தத் தவறை எப்படியேனும் தானே முயன்று சரி செய்ய வேண்டும் என்னும் உறுதி அவனுள் எழுந்தது.