எச்சரிக்கை

ஆன்மிகப் பயணம் வலைப்பக்கங்களில் வெளிவரும் பதிவுகள் என் சொந்த உழைப்பினால் உருவானவை. காப்புரிமை என்னைச் சேர்ந்தது. அதைப் பயன்படுத்துவோர் என் அனுமதி இல்லாமல் பயன்படுத்தக் கூடாது என எச்சரிக்கப் படுகின்றனர்.

Saturday, June 23, 2018

ஶ்ரீரங்க ரங்கநாதனின் பாதம் பணிந்தோம்!

அடுத்த வாரம் ஶ்ரீரங்கம் கோயிலில் ஜேஷ்டாபிஷேஹம் நடைபெறும்.
சுதையினால் ஆன எம்பெருமானுக்குத் திருமஞ்சனம் செய்விக்க இயலாது என்பதால் வருடம் ஒரு முறை ஆனி மாதம் ஜேஷ்டா நக்ஷத்திரத்தில் காவிரியில் இருந்து யானை மீது தங்கக் குடங்களில் நீர் எடுத்து வந்து உற்சவருக்கு அபிஷேஹம் செய்யப்படும். அந்தச் சமயம் மூலவருக்கு எண்ணெய்க் காப்புச் சார்த்தித் திருவடி வரை ஒரு மெல்லிய வேஷ்டியால் மூடி விடுவார்கள். இது நாற்பத்தைந்து நாட்கள் அல்லது நாற்பத்தெட்டு நாட்கள் வரை இருக்கும். அடுத்த நாள் பெரிய திருப்பாவாடைத் தளிகை என்னும் நிவேதனம் பெரிய பெருமாள் சந்நிதி முன் சேர்ப்பிக்கப் படும். அந்தப் பிரசாதத்தில் பலாச்சுளை, தேங்காய், மாங்காய், நெய், தேன், வாழைப்பழம் போன்றவை சேர்த்து உப்பும் சேர்த்திருப்பார்கள். பெருமாளுக்கு அமுது செய்த பின்னர் பக்தர்களுக்கு விநியோகம் செய்யப்படும். இந்த ஜேஷ்டாபிஷேஹம் ஸ்ரீரங்கம் பெரிய கோயிலைத் தவிரவும் அதைச் சுற்றி உள்ள மற்ற திவ்ய தேசங்களிலும் ஸ்ரீரங்கத்தில் நடந்த பின்னர் நடைபெறும். அவை குறித்துத் தனியாகப் பார்ப்போம். ஆனி மாதம் ஜேஷ்டா நக்ஷத்திரத்தில் ஆரம்பிக்கும் இது ஆடிப் பதினெட்டு அன்று நாற்பத்தெட்டு நாட்கள் பூர்த்தி ஆனால் அல்லது ஆடி மாதம் இருபத்தெட்டு வரையில் என்ற கணக்கில் இருந்து வரும். பின்னர் ஆடிப் பதினெட்டு விழாவில் காவிரி அம்மனுக்குச் சீர் கொடுப்பார் பெருமாள். ஒரு பட்டுப்புடவையில் மாலை, தாலிப்பொட்டு போன்ற மங்கலப் பொருட்களைப் போட்டுக் கட்டி யானையின் மேல் ஏற்றிக் காவிரியில் விடுவார்கள்.

இந்த ஜேஷ்டாபிஷேஹம் ரங்கநாயகித் தாயாருக்கும் தனியாக ஒரு நாள் நடைபெறும். அதோடு ஶ்ரீரங்கத்தின் சுற்று வட்டாரப் பெருமாள் கோயில்களிலும் நடைபெறும். அநேகமாகப்பள்ளி கொண்ட பெருமாள் இருக்கும் கோயில்களில் எல்லாம் நடைபெறும் என எண்ணுகிறேன். இந்த வருஷம் இங்கே ஶ்ரீரங்கத்தில் அடுத்த வாரம் ஜூன் 27 ஆம் தேதி ஜேஷ்டாபிஷேஹம் எனப் பஞ்சாங்கத்தில் போட்டிருந்தது. ஆனால் கோயிலில் இருந்து அதிகாரபூர்வ அறிவிப்பு இன்னமும் வரவில்லை. பெரிய ரங்குவின் திருவடியை மூடுவதற்கு முன்னர் போய்ப் பார்க்கணும்னு விருப்பம். ஆனால் அந்தப் படிகளில் ஏறித் தான் திரும்பி வரணும்னு நினைக்கும்போது கவலையாயும், பயமாயும் இருக்கு! பார்ப்போம். இது குறித்த தகவல்கள் போயிட்டு வந்தால் பகிர்கிறேன். 

நிறையப் பேர் படிச்சாலும் யாரும் கருத்துச் சொல்லுவது இல்லை. சொல்லும் ஒரு சிலரும் வந்ததுக்கான அடையாளம் வைத்துவிட்டு (பால் கணக்குக்கு வைக்கும் பொட்டுப் போல க்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்) போகின்றனர். போகட்டும், அடுத்து நம்ம குலசேகரனைப் பார்க்கப் போறோமா அல்லது அழகிய மணவாளர் என்னும் பெயரில் இருக்கும் அரங்கன் ஒளிந்து வாழும் அழகர்மலைக்குப் போகப் போறோமா! பார்க்கலாம்.
*********************************************************************************

இந்தச் சம்பவங்கள் நடந்த காலகட்டத்தின் தென்னாடு முழுவதும் ஒரே களேபரமாக இருந்தது. ஆங்காங்கே தில்லித் துருக்கர்கள் படையெடுப்புக்களால் திராவிடத்தின் ராஜ்ஜியங்கள் வாரிசு இல்லாமலும், துருக்கர்களின் ஆட்சிக்கு உட்பட்டும் அடிமை வாழ்வு வாழ வேண்டி இருந்தது. எங்கெங்கும் கோயில்கள் உடைப்பும், கோயிலின் செல்வங்களைத் துருக்கர்கள் எடுத்துச் செல்லுவதுமாக இருந்தமையால் எங்கும் ஒரு வகை பீதி நிலவி வந்தது. அவரவர் தங்கள் உயிரையும் உடைமைகளையும் காப்பாற்றிக் கொள்ளுவதையே பெரிதாக நினைக்கும்படி இருந்தது. ஆகவே எந்த நாடும் அரசருக்குக் கீழ் இல்லை. படைகளும் இல்லை. இருந்த சொற்ப வீரர்களும் ஆங்காங்கே சிதறிப் போய்விட்டார்கள். இந்நிலையில் தான் குலசேகரன் ஹொய்சள நாட்டு வீர வல்லாளரிடம் வீரர்களைக் கொடுத்து உதவும்படி கேட்டிருந்தான். வீர வல்லாளரிடம் படை இருந்தாலும் அவருக்குத் தெற்கே இருந்த பெரும் பகைவரான தில்லி வீரர்களிடம் கப்பம் கட்டுவதாகச் சமரசம் செய்து கொண்டிருந்தார். ஆனால் வடக்கே உள்ள தெலுங்கு நாடு, கம்பிலி நாடு ஆகியவற்றில் இருந்து அவருக்குக் கடுமையான எதிர்ப்புகள் இருந்தன. அவ்வப்போது அவர்களை அடக்கி வைக்க அவருடைய வீரர்கள் போராடி வந்தனர். ஹொய்சள நாட்டு மன்னரின் கவனம் முழுவதுமே வடக்கே இருந்தது. இந்நிலையில் அவரால் எவ்வாறு குலசேகரனுக்கு வீரர்களைக் கொடுத்து உதவ முடியும்? குலசேகரனுக்கு மறுப்புச் சொன்ன அன்று, குலசேகரன் ராணியைக் கண்டு பேசிய அன்று, ராணி கிருஷ்ணாயிக்குக் குலசேகரன் சத்தியம் செய்து கொடுத்த அன்று இரவு மன்னர் அந்தப்புரம் வந்து சேர்ந்தார். 

Friday, June 15, 2018

ஸ்ரீரங்க ரங்க நாதனின் பாதம் பணிந்தோம்!

இருநூறு வீரர்கள் வேண்டுமென ராணியிடம் கேட்டிருந்தால் ஏற்பாடு செய்திருப்பேன் என்றும் கிருஷ்ணாயி மேலும் கூறவே குலசேகரன் ஆச்சரியம் அடைந்தான். இது எப்படி முடியும் என யோசித்தான். அரசரிடம் தானே கேட்க முடியும் என்ற குலசேகரனிடம் இந்த ஹொய்சள ராஜ்ஜியத்தில் அரசருக்கு இணையாக அவளுக்கும் அதிகாரம் உண்டு என்றும் தன்னிடமும் கேட்கலாம் என்றும் கிருஷ்ணாயி கூறவே குலசேகரன் உடனே ராணியிடம் இருநூறு வீரர்களைக் கொடுத்து உதவும்படி கேட்டான். செய்வதாக உறுதி கூறிய ராணியிடம் அப்போதும் குலசேகரனுக்கு நம்பிக்கை வரவில்லை. அப்போது அவனிடம் தான் செய்யும் உதவிக்கு ஒரு நிபந்தனை உண்டென ராணி கிருஷ்ணாயி தெரிவித்தாள். என்ன நிபந்தனை எனக் கேட்டவனிடம் சாதாரணமானது தான் என்றாள் கிருஷ்ணாயி.

குலசேகரன் அவளையே பார்த்த வண்ணம் நின்றிருந்தான். அவனிடம் கிருஷ்ணாயி, "அரங்கனைத் தெற்கே கொண்டு போய்விட்ட பின்னர் குலசேகரன் மட்டும் திருவண்ணாமலைக்குத் திரும்ப வர வேண்டும்! அது மட்டும் போதாது. குலசேகரன் ஒரு மாதம் அங்கே தங்கி இருக்கவும் வேண்டும்." என்றாள் ராணி கிருஷ்ணாயி. குலசேகரனுக்கோ அரங்கனை விட்டும் அவன் ஊர்வலத்தை விட்டும் எப்படிப் பிரிவது என்னும் கவலை மேலிட்டது. அதற்குக் கிருஷ்ணாயி இப்போதே அவன் அரங்கனை விட்டுப் பிரிந்து தானே இருக்கிறான். அதுவும் பல மாதங்கள் ஆகி விட்டனவே என்று கேட்டாள். அவள் இப்படிக் கேட்டதால் பதில் சொல்ல முடியாத குலசேகரன்  ஆனால் இங்கே வந்து ஏன் இருக்க வேண்டும் என வினவத் தான் அதை விரும்புவதாகக் கிருஷ்ணாயி அவன் முகத்தை நேருக்கு நேர் பார்த்துக் கூறினாள்.குலசேகரனுக்கு பதில் சொல்ல வாய் எழவில்லை.

ராணி கிருஷ்ணாயி குலசேகரனைப் பார்த்து அவனுக்கு விருப்பம் இல்லை எனில் விட்டு விடுமாறு கூறினாள். அவன் ஒத்துக்கொண்டால் மட்டுமே தன்னால் உதவ முடியும் எனச் சொன்ன அவள் அவனுக்கு விருப்பமில்லை எனில் அதற்கு மேலும் தன்னால் உதவி செய்ய முடியாது எனவும் கூறினாள்.  அவள் அதோடு நிறுத்தாமல் அப்படி ஒரு வேளை அரசருக்கு மனம் மாறி உதவி செய்யப் போவதாய்த் தெரிவித்தால் தான் அதைத் தடுத்து விடுவேன் எனவும் ஆத்திரத்துடன் கூறினாள். அப்போது அவள் கண்கள் நெருப்பிலிட்ட ஜ்வாலையைப் போல் ஒளி வீசித் திகழ்ந்தன. குலசேகரன் யோசனையில் ஆழ்ந்தான். ராணி கோபத்துடன் திரும்பிப் போக ஆரம்பித்தாள். குலசேகரன் இவ்வளவு நேரம் யோசனையில் ஆழ்ந்தவன் அவளை அழைத்தான். திரும்பிப் பார்த்த ராணியிடம் தனக்குச் சம்மதம் எனத் தெரிவித்தான். இப்போது ராணி ஆச்சரியத்தில் ஆழ்ந்தாள்.

மிகவும் தீவிரமான முகபாவத்துடன் அவன் பக்கம் திரும்பியவள் அவனைப் பார்த்துத் திருவண்ணாமலையில் தங்கினால் மட்டும் போதாது என்றும் அவள் அழைக்கும்போதெல்லாம் அரண்மனை அந்தப்புரத்துக்கு வர வேண்டும் என்றும் சொன்னாள். குலசேகரனுக்கு இப்போது உண்மையாகவே தூக்கி வாரிப் போட்டது. "மகாராணி, மகாராணி, நான் ஏன் இங்கே வர வேண்டும்! அது அவசியமும் இல்லை, நல்லதும் இல்லையே!" என்று பணிவுடன் சொன்னான். ஆனால் ராணி மிகக் கடுமையாக அவனைப் பார்த்தாள். "வீரரே! இது என் விருப்பம். அதை நீர் மீற முடியாது! இதற்கு நீர் இசைந்தால் நான் இதோ இப்போதே ஆணை இடுகிறேன். இருநூறு  வீரர்கள் உம்முடன் வருவார்கள். இல்லை எனில் நீங்கள் இங்கிருந்து செல்லலாம்!" என்று கூறிவிட்டு அங்கிருந்து செல்ல ஆரம்பித்தாள்.

குலசேகரன் திடுக்கிட்டுப் போனான். அவளை அழைத்தான்! அவள் நின்றாள். ஆனால் அவனைத் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை. குலசேகரன் தான் சம்மதிப்பதாகக் கூறவும் திரும்பினாள் ராணி. அவனை நெருங்கி வந்து, " அந்த அரங்கன் சாட்சியாகச் சம்மதத்தைத் தெரிவியுங்கள் வீரரே! "என்றாள். குலசேகரனும் அவ்வாறே அரங்கன் சாட்சியாகச் சம்மதம் கூறினான். அரங்கன் மேல் சத்தியமும் செய்து கொடுத்தான். உடனே முகம் மலர்ந்த அரசி அவனுக்குப் பரிசில்களாக விலை உயர்ந்த ஆபரணங்களையும் பொன் நாணயங்களையும் கொடுத்தாள். அவற்றைப் பெற்றுக் கொண்டு திரும்பினான் குலசேகரன். யோசனையுடன் நடந்தவனை அபிலாஷினி "வீரரே!" என அழைக்கத் தடுமாறிய குலசேகரன் திரும்பிப் பார்க்கத் தூண் ஓரத்தில் ஹேமலேகா நின்று கொண்டு அவனையே பார்த்த வண்ணம் இருப்பதைக் கண்டு கலங்கிப் போனான். ஆனால் உள்ளிருந்து அரசி அவனைக் கவனித்துக் கொண்டிருப்பதால் ஹேமலேகாவிடம் பேச வேண்டும் என்னும் ஆவலை அடக்கிக் கொண்டு அவளைப் பார்த்து சோகமாகப் புன்னகைத்து விட்டு வெளியேறினான்.



Wednesday, June 13, 2018

ஶ்ரீரங்க ரங்க நாதனின் பாதம் பணிந்தோம்!

கோபமாக ராணியின் அந்தப்புரத்துக்குள் நுழைந்த குலசேகரன் முன்னால் ராணி எதிர்ப்படவே அவளைப் பார்த்து, "எதற்காக என்னை அழைத்தீர்கள்?" எனக் கோபத்துடன் வினவினான். ராணியோ சாவகாசமாக அவனைப் பார்த்துப் புன்னகை புரிந்த வண்ணம் கொஞ்சம் யோசனையுடனே அவனைப் பார்த்தாள். அவ்வாறு அவள் பார்ப்பது குலசேகரனுக்கு தர்மசங்கடமாக இருந்தது. தவிப்பாக இருந்தது. ராணியோ என்ன கோபம் அரங்கமாநகரத்து வீரருக்கு என விளையாட்டாகக் கேட்டாள். அவன் முன்னால் வந்து அவனை நெருங்கி நின்றாள். அவள் மேனியிலிருந்து எழுந்த சுகந்தமான மணம் குலசேகரன் மனதையும் புத்தியையும் மழுங்கடிக்கச் செய்துவிடும் போல் இருந்தது. அவளோ அசராமல் மீண்டும் கோபத்துக்கான காரணம் என்னவோ என அவனைப் பார்த்துக் கொஞ்சும் குரலில் கேட்டாள்.
குலசேகரன் பதிலே சொல்லாமல் நிற்க அவள் அவன் கோபத்துக்குக் காரணம் அவன் ஏமாந்தது தான் என்று சொல்லி அவனைப் பார்த்துக் கைகொட்டிச் சிரித்தாள். கேலி செய்தாள்.குலசேகரனின் கோபம் அதிகம் ஆனது.  அவன் உறுமிய வண்ணம் ஏமாந்தது அந்த அரங்கன் தான் என்றும் தான் ஏமாறவில்லை என்றும் சொன்னான்.

அதைக் கேட்ட ராணி, "அரங்கனா? யார் அவன்? அந்த உலோக அரங்கனா? அவனையா சொல்கிறீர்கள்?" என ஏளனமாய்க் கேட்டாள். மேலும் அவர் எப்படி ஏமாந்தாரோ என்னும் கேள்வியையும் எழுப்பினாள். கொதித்துப் போன குலசேகரன், இங்கே இருந்து எந்த உதவியும் கிட்டாது என்பது முன்னரே தெரிந்திருந்தால் தான் இங்கே வந்திருக்கவே மாட்டேன் எனச் சொன்னான். வந்ததோடு அல்லாமல் அவர்கள் உதவியை எதிர்பார்த்தே அவளுக்குக் குற்றேவல் புரிந்ததாகவும் இப்படிக் கைவிடப் படுவோம் எனத் தெரிந்தால் எந்த ஊழியமும் செய்திருக்க மாட்டேன் எனவும் சொன்னான். "அரங்கனுக்குச் சேவை செய்ய வேண்டிய நான் ஒரு ராணிக்குச் சேவை செய்ய நேரிட்டது! எதற்காக! எல்லாம் அந்த அரங்கனை எப்படியேனும் காப்பாற்றலாம் என்பதற்காகவே! ஆனால் அது நடக்கவில்லை! வருகிறேன்." என விடை பெற்றுக் கிளம்பியவனை ராணி உள்ளே அழைத்தாள்.

அவனிடம் தான் துளுவ நாட்டுப் பெண் என்றும் அவர்கள் நாட்டில் பெண்ணானாலும் சரி ஆண் ஆனாலும் சரி, சமம் ஆனவர்களே எனவும் சொன்னாள். ஆகவே குலசேகரனின் சேவையைத் தான் இரவலாக ஒருபோதும் வாங்கிக் கொள்ளப் போவதில்லை என்றும் சொன்னாள். அதற்குக் குலசேகரன் ஏளனமாக அவள் முன்னர் ஒரு நாள் கங்கணங்கள் பரிசளித்ததைக் குறிப்பிட்டான். ஆனால் ராணி அதற்குப் பதில் சொல்லவில்லை. அவனையே பார்த்தாள். "வீரனே, உன் கோபம் அடங்கவில்லை! போகட்டும். என்னால் என்ன செய்ய முடியும் என்பதை நிரூபிக்கிறேன். உனக்கு வேண்டியது 200 நபர்கள் அடங்கிய படை தான் அல்லவா?" என்று கேட்டாள். குலசேகரனுக்கு ஆச்சரியம் உண்டானது. அவளையே பார்த்தான்.

அவள் இங்கே அந்தப்புரத்தில் இருக்கும் தனக்கு அரச சபையில் நடந்த விஷயம் எப்படித் தெரியும் என்றே குலசேகரன் ஆச்சரியப்படுகிறான் என்பதைப் புரிந்து கொண்டாள். ஆகவே அவனைப் பார்த்து, "இந்த அரண்மனையில் ஒரு சிறு  எறும்பு நகர்ந்தால் கூட எனக்குத் தெரியும். என் காதுகளுக்கு எல்லா விஷயங்களும் உடனடியாக வந்து விடும். உங்களுக்குத் தேவை 200 வீரர்கள் அடங்கிய ஒரு படை! அது தானே!" என்றாள்.

Sunday, June 10, 2018

ஶ்ரீரங்க ரங்கநாதனின் பாதம் பணிந்தோம்!

அப்போது குலசேகரன் குறுக்கிட்டு, "மன்னரே, எங்கள் குறிக்கோள் அழகர்மலைக்காட்டினுள் ஒளிந்து மறைந்து வாழும் அரங்கனை அங்கிருந்து அகற்றித் தென்னாட்டுக்குக் குறிப்பாய் நாஞ்சில் நாட்டுக்குக் கொண்டு போக வேண்டும் என நினைக்கிறோம். அதன் பின்னர் அவருக்கு தினம் அன்றாட வழிபாடுகளை அங்கே இருந்து கொண்டு செய்துவிடுவோம். இதற்குத் தாங்கள் உதவினாலே போதும்!" என்றான். அதற்குத் தான் என்ன செய்ய வேண்டும் என மன்னர் கேட்டார். அவர்களுக்கு உதவ ஒரு சிறு படை வேண்டும் எனக் குலசேகரன் கேட்டான். மன்னருக்கு ஆச்சரியம் மேலிட்டது. படையை வைத்து உங்களால் என்ன செய்ய முடியும் என வினவினார். தென்னாட்டுக்குச் செல்லும் ஏதேனும் ஓர் வழியில் இந்தப் படையைக் கொண்டு சென்று திடீர்த் தாக்குதல் நடத்தி தில்லிப் படைகளைத் தோற்கடித்து அவ்வழியே தென்னாட்டுக்குச் செல்வோம் எனக் குலசேகரன் சொன்னதற்கு மன்னர் மீண்டும் சிரித்தார்.

அவர்களைப் பார்த்து, "தில்லிப் படையினர் எவ்வளவு பேர் என்றாவது உங்களுக்குத் தெரியுமா? அவ்வளவு எளிதில் அவர்களை வெற்றி கொள்ள முடியுமா? நீங்கள் ஒரு பக்கம் தாக்கினால் அதை உடனே போய்ச் சொல்ல அவர்களிடம் தூதுவர்கள் இல்லையா? அவர்கள் உடனே சென்று சொன்னதும் அங்கே இருக்கும் படையினர் நீங்கள் செல்லும் வழியை உடனே போய் மறிப்பார்கள். அதோடு நானே அவர்களுக்குக் கப்பம் கட்டுவதாகச் சொல்லித் தான் போரைத் தடுத்திருக்கிறேன். இந்நிலையில் என் படைகள் இந்தப் போரில் ஈடுபட்டது தெரிந்தால் என்னையும் சும்மா விட மாட்டார்கள். இந்த வட தமிழகமும் அழிந்து போகும்." என்றார்.

ஆனால் குலசேகரன் விடாமல் மனோ தைரியம் மிக்க இருநூறு வீரர்களைக் கொடுத்தால் போதும் என்றான். அவர்களை உங்கள் நாட்டுப் படை வீரர்களாகச் சொல்லாமல் எங்கள் அரங்கனின் பக்தர்களாகவே அழைத்துச் செல்கிறோம். ஆயுதங்களை மறைத்து எடுத்துச் சென்று அவர்கள் துணையோடு இரவுகளில் மட்டும் ரகசியமாய்ப் பயணம் செய்து அரங்கனை மறைத்து எடுத்துச் செல்வோம். இடையில் தில்லிப் படை வீரர்கள் எதிர்ப்பட்டால் மட்டுமே அவர்களுடன் போர் புரிவோம். மெல்ல எப்படியேனும் நாஞ்சில் நாட்டுக்குள் புகுந்தோம் எனில் பின்னர் பிரச்னை இல்லை!" என்றான்.

ஆனாலும் மன்னர் இருநூறு வீரர்களை அனுப்ப முடியாது என்று திட்டவட்டமாகக் கூறிவிட்டார். அழகிய நம்பி ஒரு அரசரான உங்களால் இது முடியாத காரியமா என வினவ அதற்கு மன்னர் தன்னிடம் படை இருந்தால் தன் ராணியின் தீர்த்த யாத்திரைக்கு ஏன் குலசேகரனைத் தேர்ந்தெடுத்து அனுப்ப வேண்டும் என்று கேட்டார். அழகிய நம்பி யோசித்தான். மன்னரிடம் அவர் படைகள் எங்கே தண்டு இறங்கி இருக்கின்றன என விசாரித்ததில் இன்னும் வடக்கே கொங்கண, தெலுங்கு தேசத்து அரசர்களைத் தடுக்கும் முயற்சியில் ஈடுபட்டிருப்பதாகச் சொன்னார். அவர்கள் இருவரும் அடிக்கடி தொல்லைகள் கொடுப்பதால் அவர்களை அடக்குவதற்காகப் படைகள் அங்கே இருப்பதாகச் சொன்னார்.  மேலும் தென்னாட்டினரான அவர்கள் அனைவரும் கன்னடர், தெலுங்கர், தமிழர் எனப் பிரிந்திருக்காமல் அனைவரும் ஒன்றாகக் கூட்டுச் சேர்ந்து அந்நியரை எதிர்க்க வேண்டும் என்றும் சொன்னார். நாமெல்லாம் ஒன்று சேரவே மாட்டேன் எனப் பிடிவாதமாகத் தனித்து இருக்கிறோம். இதனால் அந்நியர் உட்புக வசதியாக ஆகி விட்டது என்றும் சொன்னார்.

மேலும் சொன்னார். அப்படி ஒன்றுபட்டால் அனைவரும் சேர்ந்து தில்லிப் படைகளை ஓட ஓட விரட்டலாம் என்றும் சொன்னார். இந்த முக்கியமான வேலையில் தான் தன் படை வீரர்களைத் தான் ஈடுபடுத்தி வருவதாகவும் சொன்னார். இந்த நேரம் பார்த்துத் தென்னாட்டுப் பக்கம் தன் பார்வையைச் செலுத்த முடியாது. தான் அங்கே ஒன்றும் செய்வதற்கில்லை என முடிவாகக் கூறி விட்டார். அதற்கு அழகிய நம்பி மதுரை நகரில் ஒளிந்து வாழும் பல பெண்களையும் பற்றி எடுத்துச் சொன்னான். பெண்கள் மட்டுமில்லாமல் கணக்கற்ற பொருளும் அங்கே ஒளித்து வைக்கப்பட்டிருப்பதைச் சொல்லிவிட்டு இவற்றை மீட்க வேண்டியது நம் கடமை என்றும் சொன்னான். ஆனால் மன்னரோ எல்லாவற்றையும் கேட்டுக் கொண்டாரே ஒழியப் படைகளை அனுப்பச் சம்மதிக்கவில்லை. பொருள் எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் தருவதாய்க் கூறினார். யோசனையில் ஆழ்ந்த இருவரும் திரும்பினார்கள். வழியில் அவர்கள் முன்னர் அபிலாஷிணி எதிர்ப்பட்டாள். குலசேகரனைப் பார்த்து மகாராணி அவனை அழைப்பதாகச் சொன்னாள். அப்போது குலசேகரனுக்கு ஓர் யோசனை தோன்ற அவனும் அழகிய நம்பியை மட்டும் சத்திரத்துக்குப் போகச் சொல்லிவிட்டுத் தான் மகாராணியைப் பார்க்க அபிலாஷிணியுடன் சென்றான். அவன் மனதில் ஆத்திரம் மிகுந்தது.

Friday, June 08, 2018

ஸ்ரீரங்க ரங்கநாதனின் பாதம் பணிந்தோம்!

இந்தப் படைகளை எதிர்த்து வெற்றி கொள்ளும் அளவுக்கு நம்மிடம் ஆட்கள் இல்லையே என வருந்தினார்கள் அனைவரும். வேறு யார் உதவியும் கொண்டு வெல்ல முடியுமா எனவும் ஆலோசித்தார்கள். அழகிய நம்பி அது மிகக் கடினம். இவர்கள் படைகள் மேலும் மேலும் வந்து கொண்டே இருக்கின்றன. தென் பாண்டி நாடு, நாஞ்சில் நாட்டு மன்னர்கள் இருக்கும் இடம் தெரியவில்லை. ஹொய்சள மன்னர் வீர வல்லாளர் மட்டும் கப்பம் கட்ட ஒப்புக் கொண்டதால் தன்னையும் தன் நாட்டையும் காப்பாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார். இவரிடம் ஏதேனும் உதவி கிட்டினால் முயன்று பார்க்கலாம் என்றான் யோசனையுடன். பாண்டிய மன்னர்கள் எங்கே எனக் கேட்ட ஒரு கொடவரிடம் அவர்களில் ஒருவர் சிறைப்பட்டு தில்லிக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டதாகவும் மற்ற நால்வர் இன்னும் தெற்கே ஓடி ஒளிந்திருப்பதாகவும் கூறிய அழகிய நம்பி "தமிழர்களான நமக்கும் இன்னும் தமிழ் பேசும் நாட்டில் இருப்போருக்கும் இங்கே வாழும் ஒரே அரசர் வீர வல்லாளர் மட்டுமே கதி!" என்றும் கூறினான்.

சற்று நேரம் மௌனமாக இருந்தவர்கள் பின்னர் நமக்கு வேறு யார் தான் துணையாக வருவார்கள் என மனம் நொந்து கேட்டார். அழகிய நம்பி அதற்குத் தனக்கும் ஏதும் புரியவில்லை என்றும் ஆனால் அரங்கனை மட்டும் இப்போதைக்கு இங்கிருந்து கொண்டு போகக் கூடாது என்றே தான் நினைப்பதாகவும் உறுதியாகக் கூறினான். அவருக்கான வசதிகளைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகச் செய்து தருவோம் என்றும் கூறினான். பின்னர் வல்லாளரைப் பார்க்கப் போனக் குலசேகரன் இன்னும் திரும்பவில்லை என்பதைக் குறித்தும் பேசிக் கொண்டு இன்னும் ஒரு மாதத்தில் குலசேகரன் திரும்பவில்லை எனில் அழகிய நம்பி திருவண்ணாமலை போய்ப் பார்க்க வேண்டியது தான் என்றும் முடிவெடுத்தனர்.


இங்கே ஹொய்சள மன்னரின் அரண்மனைக்குப் போய் அவரைப் பல முறை சந்தித்தும் எவ்விதமான முன்னேற்றமும் ஏற்படாமல் குலசேகரனும் குறளனும் தவித்தார்கள். மன்னர் பிடி கொடுத்தே பேசவில்லை. இருவரும் மனம் வருந்தினார்கள். விரக்தியின் எல்லைக்கே போனவர்கள் கடைசி முயற்சியாக ஒரு தரம் போய்ப் பார்த்துவிடலாம் என்று கிளம்பினார்கள். ஒரு புதன்கிழமையைத் தேர்வு செய்து அவர்கள் இருவரும் கிளம்பத் தயாராகிச் சத்திர வாயிலுக்கு வந்தால் அங்கே அழகிய நம்பி நின்று கொண்டிருந்தான். இருவரும் ஆச்சரியத்துடன் அவனை உள்ளே அழைத்துச் சென்று எல்லாவற்றையும் குறித்துப் பேசினார்கள். பின்னர் நம்பியிடம் குலசேகரன் தான் மன்னரிடம் கடைசி முறையாகப் பேசச் செல்வதாகவும் இந்நேரம் நம்பி வந்ததும் நன்மைக்கே என்றும் கூறினான். மூவரும் கிளம்ப நினைத்துப் பின்னர் அரங்கன் விஷயமாகப் போவதால் மூன்று பேராக வேண்டாம் என முடிவெடுத்துக் குறளனைச் சத்திரத்தில் தங்கச் சொல்லிவிட்டு அவர்கள் இருவரும் சென்றனர்.

வெகு நேரம் காத்திருப்புக்குப் பின்னர் மதிய நேரத்தில் தான் மன்னரின் தரிசனம் கிடைத்தது. அழகிய நம்பி மன்னரைக் கண்டதுமே அவரின் வீரக்களை பொருந்திய முகத்துக்கும் அறிவொளி வீசும் கண்களுக்கும் அடிமையானான். மன்னரும் அவர்களைப் பார்த்தார். "உங்களை நான் இத்தனை நாட்கள் கவனிக்காமல் இருந்தது என் அலட்சியத்தால் அல்ல. எனக்கும் பல தர்மசங்கடங்கள்! அவை தீரக் காத்திருந்தேன். அரங்கமா நகர் வாசிகளே! நானும் வைணவனே! பெருமாளின் பக்தன் தான். எங்கள் முன்னோர் ஆன விஷ்ணு வர்த்தா மகாராஜா மகான்ஶ்ரீராமானுஜரின் அருளால் பரம வைஷ்ணவர் ஆக மாறினார். நானும் அந்தப் பரம்பரையில் தான் வந்திருக்கிறேன். உண்மையில் திருவரங்கத்துக்கும், அரங்கனுக்கும் நேர்ந்திருக்கும் கொடுமைகளைக் கண்டு நான் கலங்கிப் போய் இருக்கிறேன். மனம் வருத்தம் அடைந்திருக்கிறேன். நீங்கள் என்னிடம் உதவி கேட்டு வந்திருக்கிறீர்கள். எவ்வகையில் நான் உதவ முடியும் என ஆலோசிக்கிறேன். பார்ப்போம்." என்றார் மன்னர்.

Thursday, June 07, 2018

ஶ்ரீரங்க ரங்கநாதனின் பாதம் பணிந்தோம்!

ஹேமலேகா அவனை அழைக்கவுமே குலசேகரன் அவளிடம் அவளைப் பார்க்கவே அவள் அழைத்ததின் பேரில் வந்ததாய்க் கூறினான். ஹேமலேகாவுக்கு ஆச்சரியம். தான் அழைக்கவில்லை எனத் தெரிவித்தவள் தான் ராணி வாசத்தில் இருக்கையில் தன்னை யாரும் பார்க்க வர முடியாது என்பதையும் கூறிவிட்டு அருகே இருந்த சேடியைப் பார்த்தாள். அவள் பார்வையில் இருந்தும், சேடியின் முகபாவத்திலிருந்தும் தன்னை அழைத்தது ராணி கிருஷ்ணாயியே, ஹேமலேகா பெயரைப் பயன்படுத்தி அழைத்திருக்கிறாள் என்பதைக் குலசேகரன் புரிந்து கொண்டான். அவள் ஏன் இப்படிச் செய்ய வேண்டும்! இதில் ஏதோ சூது உள்ளது. அவள் மனதில் ஏதோ இருக்கிறது என்று நினைத்துப் பெருமூச்சு விட்டான் குலசேகரன்.  யார் அவனை அழைத்தது என்ற உண்மையான விஷயம் தெரிந்ததும் தான் மேலும் அரண்மனையில் தாமதிக்கக் கூடாது என அவன் ஹேமலேகாவிடம் அரச சபைக்கு வந்த தான் அப்படியே அவளைக் கண்டு தன் தாயாரின் திதி எப்போது என அறிந்து செல்ல வந்ததாய்ச் சொன்னான். அவளும் திதியைக் கூறவும் அவளிடம் விடைபெற்றுத் திரும்பியவனை ஹேமலேகா மீண்டும் அழைத்தாள்.

சற்று நேரம் அமைதியாக இருந்த ஹேமலேகா அவனிடம் எச்சரிக்கைக் குரலில் கீழ்க்கண்டவற்றைக் கூறினாள். "ஸ்வாமி, மிருகங்களைப் பொறி வைத்துப் பிடிப்பது போல் சில மனிதர்கள் தங்கள் சௌகரியத்துக்கும் வசதிக்கும் மனிதர்களையும் பொறி வைத்துப் பிடிக்கின்றனர். லட்சியங்கள், கொள்கைகள் முக்கியமாய்க் கருதுபவர்கள் இத்தகையோரிடமிருந்து விலகியே நிற்க வேண்டும். இது நம்மைப் பிடிப்பதற்கான பொறி என்பதைத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். அரங்கனைக் காக்கும் தலையாய கடமையில் உள்ள  நீங்கள் இதை எப்போதும் நினைவில் இருத்த வேண்டும். இடையூறுகள் வரும், வரலாம். ஆனால் நம் சொந்த ஆசாபாசங்களை ஒதுக்கிவிட்டு லட்சியத்திலேயே நாட்டம் கொள்ளுங்கள். வேறே எதையும் குறித்துக் கவலைப்படாதீர்கள்!" என்று கூறியவள் கண்கள் கண்ணீரைப் பொழிந்தன.

குலசேகரன் மனம் கொந்தளிப்பில் ஆழ்ந்தது. ஆனால் அவனால் வாய் திறந்து பேச முடியவில்லை. அவளையே பார்த்த வண்ணம் நின்றிருந்தான். அவள் கண்களில் வேதனை தெரிந்தது. முகபாவமும் வேதனைப்படுவதைக் காட்டியது.  உள்ளூர அவள் மனம் பரிதவிப்பதையும் வேதனையில் ஆழ்ந்திருப்பதையும் புரிந்து கொண்டான் குலசேகரன். இந்த நிலையிலும் நம்மைச் சமாதானம் செய்ய எண்ணுகிறாளே என எண்ணிய குலசேகரன் அவள் கொடுத்த அறிவுரையை நினைவில் கொள்வதாக வாக்களித்து விட்டு அங்கிருந்து வெளியேறினான்.  ஹேமலேகாவிடம் இன்னும் சிறிது நேரம் பேசாமல் அவசரமாகத் திரும்பி விட்டோமோ என நினைத்து வேதனைப் பட்டான். அவளுக்குத் தன் மீது மிகுந்த பற்று இருப்பதாலேயே தன்னைக் குறித்துக் கவலைப்படுகிறாள். எல்லோரையும் போல் தன்னை நினைக்கவில்லை என்று அவன் உள்மனம் சொன்னாலும் அதை உண்மையா எனப் புரிந்து கொள்ள விடாமல் அவன் வெளிமனம் அவனைத் தடுத்தது. குழப்பத்தில் ஆழ்ந்தான். பின்னர் ஒரு மாதிரி சமாளித்துக் கொண்டு குறளனை அழைத்தான். அரண்மனையில் நடந்ததைக் கூறவும் குறளன் சற்றும் சிந்திக்காமல் அவனிடம்,"சுவாமி, அந்த ராணியைப் பார்த்தால் நல்லவளாகத் தெரியவில்லை. உங்களைச் சிக்கல் எதிலோ மாட்டி விடப் போகிறாள். கவனமாக இருங்கள்!" என எச்சரித்தான். குலசேகரன் திகைத்தான்.

மீண்டும் மதுரை நகர்!

அழகிய நம்பி மதுரை நகர் முழுவதும் சுற்றிப்பார்த்ததோடு அல்லாமல் அருகிலிருந்த ஊர்களையும் ஓர் சுற்றுச் சுற்றினான். பின்னர் அழகர் மலைக்கே திரும்பினான். அவன் அறிந்தவரையில் தில்லிப்படை வீரர்கள் தென்னாட்டுக்குச் செல்லும் வழியை எல்லாம் அடைத்து விட்டார்கள். கடுமையான காவலும் போட்டு இருந்தார்கள். இங்குள்ள சொத்துக்களைத் தாங்களே அடைய வேண்டும் எனவும் அவை நாஞ்சில் நாடு வழியாகக் கேரளத்துள் சென்று விடக் கூடாது என்பதிலும் அவர்கள் கவனமாய் இருந்தார்கள். குறிப்பாய் திருவரங்கத்து அரங்கனும் அவன் பரிவாரங்களும் அரங்கனின் சொத்துக்களுமே அவர்கள் குறியாக இருந்தது. தான் கண்ட, கேட்ட விஷயங்களை அனைவரிடமும் பகிர்ந்து கொண்டான் அழகிய நம்பி. எல்லோரும் கலந்து ஆலோசித்ததில் தற்சமயம் அழகர் மலையிலேயே அரங்கன் இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தார்கள். பின்னால் எப்போதேனும் முடியுமா என ஒருவர் கேட்க. அழகிய நம்பி அதற்குப் பதில் சொன்னான்.


" அது தான் தெரியவில்லை. அந்த அரங்கன் தான் கண் திறந்து தன்னைத் தானே காத்துக் கொள்ள வேண்டும். மதுரைக்கு அருகிலுள்ள ஊர்களை எல்லாம் சுற்றிப் பார்த்துவிட்டேன். எல்லாம் சூன்யங்கள். எங்கும் கோயில்கள் திறக்கவில்லை. மக்கள் ஊர்களை விட்டு வேறிடம் நோக்கி ஓடிவிட்டார்கள். ஓட முடியாதவர்கள் மாட்டிக் கொண்டு தவிக்கின்றனர். மதுரை நகரில் பெண்கள் பலர் அப்படி மாட்டிக் கொண்டு தவிக்கின்றனர். நிலவறைகளில் சூரிய ஒளியே படாமல் வாழ்ந்து வருகின்றனர்.பெண்களோடு சேர்த்துப் பொன்னையும் பொருளையும் அத்தகைய நிலவறைகளில் ஒளித்து வைத்திருக்கின்றனர். இவர்களில் யாரேனும் தில்லி வீரர்களிடம் மாட்டிக் கொண்டால் மற்றவர் கதி அதோகதி தான். பின்னர் தில்லிக்காரர்கள் நிரந்தரமாக இங்கேயே தங்கி விடுவார்கள்." என்றான்.

அப்போது ஒருவர் மதுரையிலிருந்து தில்லி ஆறு மாதப் பயணத்தில் இருக்கையிலே அங்கிருந்து இவர்கள் இங்கே வந்து ஏன் தங்க வேண்டும் என்று கேட்டார். அதற்கு அழகிய நம்பி, "நாடாளும் ஆசை தான். பரதக் கண்டம் முழுவதும் அவர்கள் ஆட்சியே இருக்க வேண்டும் என விரும்புகின்றனர். தில்லி சுல்தானாக இருந்த அலாவுதீன் அப்படித் தானே நினைத்தார். அவர் காலத்தில் ஈடேறவில்லை. ஆனால் இப்போதைய சுல்தான் கியாசுதீன் நாடு முழுவதையும் தன்னுடைய பிடிக்குள் கொண்டு வர முயல்கிறான். அதனால் தான் மதுரையை வென்றதோடு நிற்காமல் அங்கேயே தங்கி ஆட்சியும் செய்கின்றனர். இதைத் தவிர்த்துத் திருவரங்கத்தில் இதன் துணைப்படையும் ஒன்று உள்ளது.. இரண்டையும் வெற்றி காணாமல் நமக்கு ஒரு வழியும் பிறக்கப் போவதில்லை."

Wednesday, June 06, 2018

ஶ்ரீரங்க ரங்கநாதனின் பாதம் பணிந்தோம்!

மீண்டும் குலசேகரனைப் பார்ப்போம். ஹேமலேகாவின் ராணி வாசம் குறித்து அறிந்ததில் இருந்தே அவன் நிலை குலைந்து போயிருந்தான். மிகுந்த மனக் கஷ்டத்தில் இருந்த அவனைக் குறளனோ அரண்மனைக்குப் போய் அரசரைச் சந்திப்போம் என அழைத்துக் கொண்டிருந்தான். குலசேகரனோ எதிலும் நாட்டமில்லாமல் இருந்ததைக் கண்ட குறளனுக்கு இரண்டு நாட்கள் வரையே பொறுமையாக இருக்க முடிந்தது. பின்னர் அவன் குலசேகரனிடம் தன் கடமையில் இருந்து அவன் பிறழ்வதாகக் குற்றம் சாட்டி ஆத்திரப் பட்டான். அதைக் கேட்டக் குலசேகரன் அவனைப் பக்கத்தில் அமரச் சொல்லித் தான் சில விஷயங்களைப் பேச விரும்புவதாய்க் கூறினான். குறளனும் கேட்கத் தயாராக இருக்க அவனிடம் குலசேகரன் ஹேமலேகா மேல் தான் கொண்டிருந்த அபிமானத்தையும் அதைப் புரிந்து கொண்டே ராணி அவளை ராணி வாசத்துக்கு அழைத்திருக்க வேண்டும் எனத் தான் நம்புவதாயும் அதனால் தன் மனம் படும் பாட்டையும் விவரித்தான். குறளன் அதிர்ச்சி அடைந்தான்.

ஆனாலும் அவனால் குலசேகரன் இத்தகைய ஆசாபாசங்களில் ஈடுபட்டதை ஏற்க முடியவில்லை. அவனிடம் நேரிடையாகவே, "சுவாமி, தங்களைப் போன்ற லட்சியவாதி ஒருத்தர் இத்தகைய ஆசாபாசங்களில் ஈடுபடலாமா? அரங்கனை விட நம்முடைய சுக துக்கங்களா முக்கியம்? ஆனானப் பட்ட அந்த அரங்கனே தன் நாச்சியார்களைப் பிரிந்திருக்கிறார். உறையூர்ச் சோழகுலவல்லியையும் சூடிக் கொடுத்து அவரை ஆட்கொண்ட ஆண்டாளையும் பிரிந்திருக்கிறாரே! அரங்கன் இத்தகைய கஷ்டத்தில் இருக்கையில் நாமெல்லாம் இத்தகைய உலக சுகங்களில் பற்று வைக்கலாமா? அரங்கன் இப்போது வனவாசத்தில் இருக்கிறான் என்பதை நினைவு வையுங்கள்." என்றான்.

"ஆம், குறளா, நீ சொல்வது எல்லாம் சரியே! ஆனாலும் என் மனம் படும் பாடு. நானும் அதை எப்படி எல்லாமோ அடக்கிப் பார்க்கிறேன். அது அடங்குவதாக இல்லையே! என் செய்வேன்!" என்று கண்ணீர் விட்டுக் கலங்கினான் குலசேகரன். குறளன் அவனைச் சமாதானம் செய்து அரண்மனைக்கு அரசரைப் பார்க்க அழைத்துச் சென்றான்.  அஙே அரச சபை கூடி இருந்தது. அவர்களைக் கண்டதுமே இரு ராஜ பிரதானிகள் வந்து அவர்களை அழைத்துச் சென்று உரிய ஆசனங்களில் அமர்த்தினார்கள். சபையில் நாட்டியம் நடந்து கொண்டிருந்தது. அப்போது ஒரு சேடி அவனிடம் தாம்பூலம் வழங்க வந்தாள். அவள் தாம்பூலம் மட்டும் கொடுக்கவில்லை. கூடவே ஒரு ஓலைச் சுருளையும் கொடுத்தாள். தயக்கமாக வாங்கிக் கொண்ட குலசேகரனுக்கு அதில் ஹேமலேகா, "என்னைப் பார்க்க வருவீர்களா?" என்று எழுதிக் கையொப்பம் இட்டிருந்ததைப் பார்த்தான்.


விரைவில் நிருத்தியம் முடிந்து. எங்கும் தூபம் போட ஆரம்பித்தனர். குலசேகரன் இறங்கி நேரே வெளி முற்றம் நோக்கி நடந்தான். அப்போது ஒரு சேடி அவனருகே வந்து ஹேமலேகா இருக்குமிடம் அழைத்துச் செல்வதாய்க் கூறி, அவனை அழைத்துக் கொண்டு பல தாழ்வாரங்கள், அறைகளைக் கடந்து ஒரு பெரிய கூடத்துக்கு அழைத்துச் சென்றாள். அவனை அங்கே ஓர் ஆசனத்தில் அமர வைத்து விட்டு ஹேமலேகாவை அழைத்து வருவதாய்ச் சென்றாள். சிறிது நேரத்தில் அங்கே ஓர் பெண் வர நிமிர்ந்து பார்த்த குலசேகரன் அங்கே ராணி கிருஷ்ணாயியைக் கண்டு திடுக்கிட்டான். உடனே ஆசனத்திலிருந்து எழுந்து, "எங்கே ஹேமலேகா?" என்று கடுமையாய்க் கேட்டான்.

ராணி கிருஷ்ணாயி உல்லாசமாய்ச் சிரித்துக் கொண்டே, "ஓகோ, அப்போ ஹேமலேகா என்றால் தான் வருவீர்களாக்கும்? என்னைப் பார்க்க வர மாட்டீர்களாக்கும்?" என வினவ, குலசேகரன், "எனக்கு விரும்பியவர்களை நான் பார்ப்பேன். ஹேமலேகா பெயரைச் சொல்லி என்னை இங்கே அழைத்து வந்து ஏமாற்றப் பார்க்கிறீர்களோ?" எனக் கோபமாய்க் கேட்டான். உடனே கிருஷ்ணாயியும் கோபம் கொண்டவளாய் அவனைப் பார்த்து நாக்கை அடக்கிப் பேசுமாறு எச்சரித்தாள். அவன் நுழைந்திருப்பது ராணி கிருஷ்ணாயியின் அந்தப்புரம் என்பதைத் தெரிவித்தவள் யாரைக் கேட்டுக் கொண்டு அவன் அங்கே நுழைந்தான் என்றும் கேட்டாள். இப்படி ராணியின் அந்தப்புரத்துக்குள் அனுமதி இல்லாமல் நுழைந்தால் சிரச்சேதம் தான் என்பதையும் தெரிவித்தாள். குலசேகரனுக்கு மறுமொழி சொல்லத் தெரியவில்லை. ஆகவே அவளிடம் மன்னிப்புக் கேட்டுக் கொண்டு விடை பெற்று வெளியே செல்ல ஆரம்பித்தான். அப்போது ராணி ஒரு சேடியை அழைத்து அவனை ஹேமலேகா இருக்குமிடம் சென்று அவளைக் காட்டுமாறு உத்தரவு கொடுத்தாள். இனி ராணி வாசத்தில் இருக்கும் பெண்ணைப் பார்க்க யாரும் வரக் கூடாது எனவும் யாருக்கும் இனி அனுமதியும் கிட்டாது என்றும் தெரிவித்தாள்.

அந்தச் சேடிப் பெண் அவனை அழைத்துக் கொண்டு அந்தக் கூடத்தின் அருகே காணப்பட்ட அடுத்த மாளிகைக்குள் நுழைந்தாள். உள்ளே மற்றொரு கூடத்துக்குச் சென்று கதவைத் திறக்கவும் அங்கிருந்த பல பெண்களும் அவர்கள் இருவரையும் பார்த்தனர். அந்தக் கூட்டத்தில் இருந்த ஹேமலேகா குலசேகரனை அடையாளம் கண்டு கொண்டு முன்னால் ஓடோடி வந்தாள். சிவந்த அவள் முகம் இப்போது கருத்துக் கிடப்பதையும் விழிகளின் ஓரத்தில் தன்னைக் கண்டதும் துளிர்த்த கண்ணீரையும் கண்டான் குலசேகரன். மெல்லிய குரலில் அவனைப் பார்த்து அவள், "ஸ்வாமி!" என அழைத்தது யாழின் இசை போல் குலசேகரன் செவிகளில் ஒலித்தது. 

Thursday, May 31, 2018

ஶ்ரீரங்க ரங்கநாதனின் பாதம் பணிந்தோம்!

பெரியவர் தன்னுடைய முக்கியமான ரகசியத்தைப் பகிர்ந்ததால் அழகிய நம்பியும் தைரியம் கொண்டு தான் அரங்கன் சேவையில் வந்திருப்பதையும் அரங்கன் இருக்குமிடத்தையும் அவரிடம் தெரிவித்தான். மேலே என்ன செய்யலாம் என்று பார்க்கவே தான் மதுரை வந்ததாகவும் தெரிவித்தான். அதைக் கேட்ட பட்சிவாகனன் என்னும் பெயர் கொண்ட அந்தப் பெரியவர் அரங்கனைத் தேடியே தில்லி துருக்கர்கள் அலைவதையும் எப்படியேனும் அரங்கனைத் தூக்கிச் செல்லும் வெறியோடு இருப்பதாகவும் கூறினார். நம்பி யோசனையில் ஆழ்ந்தான். அவரைப் பார்த்து அரங்கனைத் தூக்கிக் கொண்டு இன்னும் தெற்கே செல்ல முடியுமா எனக் கேட்டான். அவர் அது இயலாத காரியம் என்றும் எங்கும் தில்லிப் படை வீரர்கள் அலைந்து கொண்டிருப்பதாகவும் ஒற்றர்கள் வேறே கண்குத்திப் பாம்பாகப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதாகவும் தெரிவித்தார். ரகசியப் பாதை ஏதேனும் உண்டா என அழகிய நம்பி விசாரித்தான்.

அவர் அப்படி இருக்கும் பாதைகள் மட்டுமில்லாமல் காட்டுப் பாதைகளிலும் தில்லிப் படை வீரர்களும் ஒற்றர்களும் நிறைந்திருப்பதைச் சொன்னார். அழகிய நம்பி அதற்கு அரங்கனை ஏன் இப்படிக் கண்ணி வைத்துப் பிடித்துப் போக நினைக்கிறார்கள் என்று கேட்டுவிட்டு மனம் வருந்தினான். அதற்கு அவர் அரங்கனின் சொத்தின் மேலேயே தில்லி வீரர்களுக்குக் கண் என்றும் தென்னகம் முழுவதும் கொள்ளை அடிப்பதை விட அரங்கனின் சொத்து அதிகம் இருக்கும் என்பதால் அது தான் அவர்களின் முக்கியத் தேவை என்றும் சொன்னார். அழகிய நம்பி கவலையில் ஆழ்ந்தான். அழகர் மலையில் சிக்கிக் கொண்டு மறைந்திருக்கும் அரங்கனுக்கு அன்றாட நிவேதனத்துக்கே பிரச்னையாக இருந்து வருகிறது. எப்படியேனும் அவரைக் கண் மறைவாகத் தெற்கே அழைத்துச் சென்று விட்டால் பின்னர் அரஙன் பாடு இத்தனை கஷ்டம் இல்லை என நினைத்தவன் அதை அந்தப் பெரியவரிடம் சொல்லவும் சொன்னான். அரங்கனுக்கு ஏன் இந்தச் சோதனை என்றும் வருந்தினான்.

இந்த மண் மீது தோன்றியதால் அவருக்கும் இப்படி விதி இருக்கும் போலும் என்ற அந்தப் பெரியவர் தான் யோசித்ததில் ஒரு வழி புலப்படுவதாய்க் கூறினார். அது என்ன எனக் கேட்ட அழகிய நம்பியிடம் ஒவ்வொரு இடத்திலும் சுமார் 100 தில்லி வீரகள் இருப்பதாகவும் அவர்களோடு போரிட்டு வெற்றி கொண்டால் சுலபமாகப் போய் விடலாம் என்றும் சொன்னார். போரா என அதிர்ச்சி அடைந்தான் அழகிய நம்பி. படைகளுக்கு எங்கே போவது? எனக் கேட்ட அவனிடம் யாரிடமாவது நிலைமையைச் சொல்லிக் கேட்டுப் பார்க்க வேண்டும் என்றார் பெரியவர். அழகிய நம்பி என்ன செய்யலாம் என யோசித்தபோது சிறிய படை இருந்தால் கூடப் போதும் என்றார் பெரியவர்.


"படைக்கு எங்கே போவது? நம்மை நம்பி யார் தருவார்கள்?" என்றான் அழகிய நம்பி. பின்னர் கிளம்பும்போது அவரிடம் யோசித்து முடிவு எடுக்கலாம் எனக் கூறியவன் மேலும் அவரிடம் தன்னை முதல் முதல் சந்தித்த போது அவர் "கொற்றவைக்கு வெற்றி!" என்று சொன்னதன் பொருள் என்ன என்று கேட்டான். அவர் அதற்கு தன்னைப் போல் மதுரையில் தங்கியவர்களால் ஓர் ரகசியப் படை அமைக்கப்பட்டிருப்பதாகவும் அதன் துணை கொண்டு இங்கே அகப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் பெண்கள் மற்றும் முக்கியமான பொருட்களை எப்படியேனும் வெளியே கொண்டு செல்ல முயற்சித்து வருவதாகவும் சொன்னார். அவர்களின் அடையாள மொழியே அந்தக் "கொற்றவைக்கு வெற்றி!" என்னும் சொல் என்றும் கூறினார். அழகிய நம்பி ஆச்சரியம் அடைந்தான். அந்தப் படை என்னவெல்லாம் செய்திருக்கிறது எனவும் விசாரித்தான்.

மீனாட்சி சுந்தரேஸ்வரர் விக்ரகங்களை நாஞ்சில் நாட்டுக்குக் கடத்தினதும் அங்கே பாதுகாப்பாக வைத்திருப்பதும் இந்தப் படை தான் என்றவர் இதுவரை இங்கே தங்கிய பெண்களில் ஐம்பது, அறுபது பேரை வெளியே கொண்டு போயிருப்பதாகவும் மிக்குதி இருப்பவர்களையும் கொண்டு போக முயற்சி செய்து வருவதாகவும் கூறினார். சட்டெனத் திரும்பியவன் கண்களில் அங்கிருந்த சாளரம் ஒன்றின் வழியே அந்தப் பெண் பரிமளம் அவனையே ஏக்கத்துடனும் வருத்தத்துடனும் பார்ப்பதைக் கண்டான். பட்சி வாகனன் அவனிடம் படை கிடைத்தால் அவர்கள் அனைவரையும் நினைவு வைத்துக் கோண்டு இங்கே வந்து விடுவித்துச் செல்லும்படியும் கூறினார். அதை அந்தப் பெண்ணும் ஆமோதித்தாள்.

Tuesday, May 29, 2018

ஶ்ரீரங்கரங்கநாதனின் பாதம் பணிந்தோம்!

அழகிய நம்பி கிளம்புவதற்கான ஆயத்தங்களைச் செய்து கொண்டான். ஒரு ஆண்டியைப் போலத் தன்னைஉருமாற்றிக் கொண்டான். பின்னர் அனைவரிடமும் விடை பெற்று அழகர் மலையிலிருந்து இறங்கி மதுரை நகர் நோக்கி நடக்கலானான். கோடை காலம். வெயில் சுட்டெரித்தது. எனினும் நடந்து நடந்து அன்று மதிய நேரத்து மதுரைக் கோட்டை வாசலை அடைந்தான். காவல் என்னமோ பலமாக இருந்தது. ஆனாலும் உள்ளே போகிறவர்களோ அல்லது வெளியே செல்பவர்களோ சோதனைக்கு உள்ளாகவில்லை. அப்போது பார்த்து ஒரு பார வண்டி வர அழகிய நம்பி அதைத் தள்ளிக் கொண்டே மெல்லக் கோட்டைக்கு உள்ளே நுழைந்து விட்டான்.  உள்ளே வீதிகள் வெறிச்சோடிக் கிடந்தன. எப்போதும் கலகலவென்றிருக்கும் மதுரை நகரை வெறிச்சோடிய கோலத்தில் பார்த்த அழகிய நம்பி மனதில் வருத்தம் அடைந்தான். அங்கே யாரும் தெரிந்த மனிதர்களோ அல்லது பார்த்தால் நம்பக் கூடியவாறு உள்ள மனிதர்களோ தெரிகின்றனரா எனக் கூர்ந்து கவனித்த வண்ணம் சென்றான்.

ஆனால் மதுரை மக்களில் மதுரை நகரில் தங்கியவர்கள் பலரும் வேறு வழி இல்லாமல் தங்கியவர்களாகவே இருந்ததால் அவர்கள் நகரின் சோபை குன்றியதும், துருக்க ஆட்சிக்கு உட்பட்டதையும் நினைத்துக் கொண்டு மனதில் வருத்தத்துடன் நடைப்பிணம் போல் தங்கள் வேலைகளை இயந்திர ரீதியாகச் செய்து கொண்டிருந்தனர். ஏதேனும் கேட்டால் கூட பதில் சொன்னால் இவன் துருக்கர்களின் ஒற்றனோ, போய் உளவு சொல்லி விடுவானோ எனப் பயந்தனர். அழகிய நம்பியும் அவர்களைக் கேட்பதை விட்டு விட்டுக் கோயிலை நோக்கிச் சென்றான். கோயிலும் நெருங்கியது.  மெல்லக் கோயிலை நிமிர்ந்து பார்த்தவனுக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டது. அங்கு செய்யப்பட்டிருந்த சிற்ப வேலைப்பாடுகள் அனைத்தும் உடைத்துப் போடப் பட்டிருந்தது. சிலைகள் அனைத்தும் கைகள் உடைக்கப்பட்டும், கால்கள் சேதப்படுத்தப்பட்டும் தலை உடைக்கப்பட்டும் அடையாளம் காண முடியாதவாறு இருந்தன. கோபமும், ஆத்திரமும் கலந்த வருத்தம் அழகிய நம்பிக்கு மேலிட அவன் திரும்பினான். அப்போது அவன் அருகே ஒருவர் வந்து, "கொற்றவைக்கு வெற்றி!" என்றார்.

அழகிய நம்பி திரும்பிப் பார்த்தான். ஐம்பது வயது மதிக்கக் கூடிய ஒருத்தர் கண்களில் பட்டார். அவருடன் பேசுவதா வேண்டாமா என நம்பி யோசித்தான். பெரியவருக்கும் அழகிய நம்பியுடன் பேசுவதில் சந்தேகம் தோன்றி இருக்குமோ என்னும் வண்ணம் அவரும் அதன் பின்னர் தயங்கினார். ஆனால் மெல்ல மெல்ல இருவரும் பேசிக் கொள்ளப் பின்னர் துருக்கப்படைகளைச் சேர்ந்தவர்களோ அல்லது உளவாளிகளோ அல்லவென நிச்சயப்படுத்திக் கொண்டனர்.  அதன் பின்னர் அந்தப்பெரியவர் தன் பெயர் பட்சி வாகனன் என்றும் தான் இந்த ஊரில் தங்க  நேர்ந்து விட்டது என்றும் அதற்கான காரணங்கள் உண்டு எனவும் கூறிவிட்டுத் தன் வீட்டுக்கு வரும்படி அழைத்தார். வீட்டிற்குள் இருவரும் சென்றனர். வீடு வெறிச்சோடிக் கிடந்தது. யாரும் வாழ்ந்தார்களா என்பதே தெரியாத வண்ணம் காலியாகக் கிடந்தது.

அப்போது தான் தங்க நேர்ந்த காரணங்களை அவர் தெரிவித்தார். முதல்முறை மாலிக்காபூர் வந்தபோது பாண்டிய மன்னன் வெற்றி பெற்று விட்டதால் சேதங்கள் இல்லை எனவும் ஆனால் இம்முறை உலுக்கான் வந்த போது மன்னர் தோல்வி அடைந்து விட்டார் எனவும் தோல்வி அடைந்த மன்னர் ஊரை விட்டு ஓடும்படி ஆகி விட்டது என்றும் சொன்னவர், மன்னர் வெற்றி பெற்றுவிடுவார் என நம்பித் தாங்கள் அங்கேயே தங்கியதையும் ஆனால் மன்னனுக்கு வெற்றி கிட்டாமல் போனதால் தாங்கள் பலரும் அங்கேயே மாட்டிக் கொண்டு வெளியேற வழி தெரியாமல் தவிப்பதாகவும் சொன்னார். அழகிய நம்பியோ, "அதனால் என்ன? இப்போது தப்பிச் செல்லுங்கள்!" என்று கூறினான். அவர் பதிலே சொல்லாமல் அவனை அடுக்களைக்கு அழைத்துச் சென்றார். அங்கே தரை மீது விரிக்கப்பட்டிருந்த விரிப்பை எடுத்து விட்டு ஒரு கரண்டியை எடுத்துத் தரையில் ஓர் இடத்தில் நெம்பினார். உடனே அந்த இடத்துக் கல் பெயர்ந்து ஒரு ரகசியக் கதவு  தெரிந்தது. கதவைத் திறந்தார்.

"பரிமளம்! பரிமளம்!" என அழைத்தார். "இதோ வருகிறேன்!" என ஓர் இளங்குரல் சொல்லச் சற்று நேரத்தில் அங்கிருந்த ஓர் இருட்டறையிலிருந்து சுமார் பதினைந்து வயது மதிக்கக் கூடிய ஓர் இளம்பெண் மெல்ல மேலே ஏறி வந்தாள். பல நாட்கள் உணவு கிடைக்காததால் மெலிந்து  போயிருந்த அந்தப் பெண் சூரிய ஒளியையும் பல நாட்கள் காணாததால் வெளுத்துச் சோகை பிடித்துப் போயிருந்தாள். இருவரையும் பார்த்துப் புன்னகை புரிந்தாள். அவளைக் காட்டிய அந்தப் பெரியவர், "இவள் என் பெண்! இவளுக்காகவே நான் இங்கே இருக்க வேண்டியதாக ஆகி விட்டது. இந்தத் துருக்கர்களின் கண்களில் படாமல் இவளை நான் நிலவறையில் பாதுகாத்து வருகிறேன். " என்றார். என்ன சொல்வது எனத் தெரியாமல் திகைத்த நம்பி கடவுள் உன்னைக் காப்பாற்றட்டும் என அவளை ஆசிர்வதித்து விட்டு வெளியே வந்தான்.

Sunday, May 27, 2018

ஶ்ரீரங்கரங்கநாதனின் பாதம் பணிந்தோம்!

ஆஹா! ராணி வாசம்! அதுவும் ஹேமலேகா போன்ற இளம்பெண்ணிற்கு! இந்தக் கிருஷ்ணாயிக்கு மிகக் கொடூரமான மனமாக இருக்க வேண்டும். ராணி வாசம் என்றால் சும்மாவா! ராணி வாசத்துக்கு அழைக்கப்படும் பெண் ராணியின் நெருங்கிய தோழியாக ராணிக்கு அருகிலேயே எப்போதும் அந்தப்புரத்திலேயே வசிக்க வேண்டும். வெளியே வர முடியாது. அதோடு இல்லாமல் பெற்றோர், உற்றாரையும் மறக்க வேண்டும். எல்லாவற்றையும் விடக் கொடுமை அவள் திருமணமே செய்து கொள்ள முடியாது; செய்து கொள்ளக் கூடாது! கன்னியாகவே இருக்கவேண்டும். ஆனால் இவளுடைய இந்தத் தியாகத்திற்காகப் பெற்றோருக்கு நிறையப் பணம், நிலம், வெகுமதிகள் எல்லாம் கிடைக்கும். கிட்டத்தட்ட ஓர் துறவியைப் போன்ற வாழ்க்கை. ஹேமலேகாவிற்குப் போய் இப்படி ஒரு கடினமான வாழ்க்கையா? குலசேகரன் மனம் துடித்தது. கொந்தளித்தது. ஆனால் அவனால் என்னசெய்ய முடியும்?

அபிலாஷாவுக்கும் அவன் மனதின் துக்கம் புரிந்தது போல் சிறிது மௌனமாக இருந்தாள். பின்னர் மெதுவாக, "ஐயா!" என அவனை அழைத்தாள். மெல்லக் குலசேகரன் அவளைப் பார்த்தபோது அவன் கண்களில் இருந்து தாரை தாரையாகக் கண்ணீர்! "வருந்துகிறீர்களா?" என்ற அபிலாஷா அவன் ஆமோதிப்பாகத் தலை அசைப்பதைக் கண்டு முகம் வாடினாள். பின்னர் மெல்லிய குரலில், தான் கிளம்புவதாய்த் தெரிவித்தாள். அபிலா கிளம்பும்போது அவளை அழைத்த குலசேகரன் அவள் தலையைத் தொட்டுத் தான் இனி மது அருந்தப் போவதில்லை எனவும், அதுவும் அரண்மனையில் எது கொடுத்தாலும் ஏற்கப் போவதில்லை எனவும் கடுமையான சபதம் செய்தான். பின்னர் விண்ணை நோக்கி வணங்கிய குலசேகரனிடம் தான் சென்று வருவதாய்க் கூறிவிட்டுக் கிளம்பினாள் அபிலாஷிணி.  அதற்குள்ளாக அங்கே அழகர் மலையில் நாம் விட்டு விட்டு வந்த கொடவர்களும் பின்னால் வந்து சேர்ந்து கொண்ட அழகிய நம்பியும் என்ன ஆனார்கள் என்று பார்ப்போம்.

அழகிய நம்பிக்கு முதலில் எதுவும் புரியாவிட்டாலும் பின்னர் மெல்ல மெல்ல அங்குள்ள சூழ்நிலையைப் புரிந்து கொண்டான். டில்லித் துருக்கத் தளபதி வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் மதுரைக்கு மிக அருகே உள்ள அழகர்மலைக்கு அரங்கனை எடுத்து வந்ததே சரியானது அல்ல. அரங்கன் இப்போது மிக ஆபத்தான ஓர் நிலையில் இருக்கிறான். ஆனால் இப்போது இந்த தில்லிப் படைகள் அறியாமல் வேறிடம் மாற்றுவதும் முடியாத காரியம். வேறே என்னதான் செய்வது? யோசித்து யோசித்து அவன் மிகக் குழப்பம் அடைந்தான். மூத்த கொடவர் வேறே பொன் ஆபரணங்களை விற்கப் போனார். மூன்று நாட்கள் ஆகியும் வரவில்லை என நினைத்தபோது ஒரு வழியாக அவர் வந்து சேர்ந்தார். ஆபரணங்களை விற்கவே முடியவில்லை என்றும் யாருமே வாங்க முன்வரவில்லை என்றும் சொன்னார். ஊர்களில், கிராமங்களில் உள்ள மக்கள் தில்லித் துருக்கப்படையினரின் துன்புறுத்தல் தாங்காமல் எங்கெல்லாமோ ஓடிவிட்டார்கள். ஆட்களையே பார்க்க முடியவில்லை. சரினு பொன்னைக் கொடுத்து தானியங்களையாவது வாங்கலாம்னு பார்த்தால் அதுவும் முடியவில்லை. எல்லாத் தானியங்களும் தில்லிப் படையினருக்கும் அவர்கள் பரிவாரங்களுக்குமே போதவில்லையாம். ஏதோ கொஞ்சம் போல் அரிசி கிடைத்தது. வாங்கி வந்தேன். என்று அவர் சொன்னார்.

"ஆஹா, இனி என்ன செய்வோம்! அரங்கனுக்குத் தினமும் காட்டில் விளையும் பழங்களையே கொடுத்து வருகிறோமே, அது அவனுக்கு ஒத்துக்கொள்ளாமல் போய்விட்டால்? என்ன செய்கிறது? அரிசிக்கு எங்கே போவோம்?"என்றெல்லாம் புலம்ப ஆரம்பித்தார்கள் அனைவரும். என்ன செய்வது என்றே தெரியவில்லையே என மூத்த கொடவரும் கவலைப்பட்டார். அரங்கனை எப்படியாவது இங்கிருந்து வெளியேற்றிக் கொண்டு போக முடியுமா எனப் பார்ப்போம் என்று ஒருவர் சொல்ல அதை மற்றவர்கள் ஆமோதித்தனர். ஆனால் அழகிய நம்பி வழியெல்லாம் தடங்கல் இல்லாமல் இருக்கிறதா எனத் தான் பார்த்துச் சொல்வதாகச் சொன்னான். எப்படிப் போய்ப் பார்ப்பது என யோசித்தவர்களிடம் தான் மாறு வேடத்தில் சென்று அப்படியே மதுரை நகருக்குள்ளும் போய் நிலைமையைத் தெரிந்து கொண்டு வருவதாகச் சொன்னான் அழகிய நம்பி.  இது மிகவும் ஆபத்தான காரியமே எனக் கலங்கியவர்களிடம் எது வந்தாலும் எதிர்கொள்ள வேண்டியது தான், என்றும் தான் போய்ப் பார்த்து வருவதாகவும் அழகிய தீர்மானமாய்க் கூறினான். 

Tuesday, May 22, 2018

ஶ்ரீரங்க ரங்கநாதனின் பாதம் பணிந்தோம்!

அரசியின் கண்களையே பார்த்த குலசேகரனுக்குத் தன்னுள் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் மாற்றங்கள் புரியவில்லை. அரசியோ பேரழகியாகத் தெரிந்தாள். அவள் கண்கள் ஏதோ செய்தியைச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தன. அது என்னவென்றே அவன் அறியவில்லை. அரசியைப் பார்த்ததும் அவன் உடல் ஏதோ தீயில் முழுகிக் கொண்டிருப்பது போல் தகிக்க ஆரம்பித்தது. அவன் மெல்லக் கூடம் முழுவதும் சுற்றிச் சுற்றிப் பார்த்தான். அங்கே அமர்ந்திருந்த பெண்கள் அனைவருமே அவன் கண்களுக்கு அழகாகத் தெரிந்தார்கள். அப்போது தான் அவன் அந்தப் பாடலைக் கேட்டான். பாடியது ஹேமலேகா என்பதையும் அறிந்து கொண்டான். ஆனால் அவன் தேடித் தேடிப் பார்த்தும் அவன் கண்களுக்கு அவள் எங்கே இருக்கிறாள் என்றே தெரியவில்லை. திருமங்கை ஆழ்வாரின் இந்தப் பாடலால் அவனுக்குள் கொஞ்சம் சுய உணர்வு வந்தாற்போல் தோன்றியது. அவனுக்கு மீண்டும் அரங்கன் நினைவு வந்தது. அரங்கன் இருக்கும் நிலையை எண்ணினான். பஞ்சு கொண்டானுக்குத் தான் அளித்த வாக்குறுதிகள் நினைவில் வந்தன. அரங்கன் அவனைப் பார்த்து, "என்னை மறந்து விட்டாய் அல்லவா?" என்று கேட்பது போல் இருந்தது.

உடனே எழுந்து விட்டான் குலசேகரன். கிருஷ்ணாயிக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டது. "ஏன்? ஏன்? என்ன நடந்தது? என் சுவாமி? ஏன் எழுந்து விட்டீர்கள்? ஓ, அந்தப் பாடல் தான் காரணமோ? யார் அங்கே இந்தப் பாடலைப் பாடியது? இத்தனை சோகமான பாடலை ஏன் பாடினீர்கள்? அறிவில்லையா உங்களுக்கு? சந்தர்ப்பத்துக்கு ஏற்ற பாடலைப் பாட வேண்டாமா? சிருங்கார ரசத்தில் தமிழில் பாடல் ஏதும் இல்லையா?" என்று கத்தினாள். அவளுக்குத் தமிழ் அவ்வளவு பரிச்சயம் இல்லாததால் அவளால் பாடலை முழுதும் புரிந்து கொள்ள முடியாவிட்டாலும் இந்தப் பாடல் சரியில்லை என்றவரை அறிந்து கொண்டாள். ஆனால் குலசேகரனோ, "ராணி, நான் வந்து வெகு நேரம் ஆகி விட்டது! விடுதிக்குத் திரும்புகிறேன்!" என்று விடை பெறும் தோரணையில் கூறினான். ஆனால் கிருஷ்ணாயி இன்னும் சடங்குகள் இருப்பதாகவும் அவன் இப்போது போக முடியாது என்றும் சொல்லி அங்கிருந்த சேடியரைச் சீக்கிரம் செய்யும்படி விரைவு படுத்தினாள்.

உடனே ஒரு பெரிய தட்டு நிறைய மலர்களோடு இரு அழகான பொன் கங்கணங்களை எடுத்துக் கொண்டு ஒரு சேடிப் பெண் வந்தாள். கிருஷ்ணாயி அதை எடுத்துத் தன் கையில் வைத்துக் கொண்டு வீர, தீர சாகசத்துடன் தங்கள் யாத்திரையை நடத்திக் கொடுத்ததற்காகவும், தங்களை நன்கு பாதுகாத்ததிற்காகவும் என்று சொல்லி அந்தக் கங்கணங்களை வீரக்கங்கணங்கள் என அவன் கைகளில் அணிவித்தாள். வீரர்களை ராணி மாளிகைக்குள் அழைத்து இப்படி எல்லாம் மரியாதை செய்து அனுப்புவது துளுவ நாட்டு வழக்கம் என்றும் கூறினாள்.
குலசேகரன் கைகளில் அந்தக் கங்கணங்களை ராணி கிருஷ்ணாயி தன் கைகளால் போட்டு விட்டாள். அதற்குள் பொறுமையை இழந்த குலசேகரன் அதை அணிவித்ததுமே அவளிடம் விடை பெற்று வெளியே வந்து நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டான். சத்திரத்துக்குச் சென்ற குலசேகரன் கங்கணங்களைக் கழற்றித் தூர எறிந்துவிட்டான். அதைக் கண்ட குறளன் அவனிடம், என்ன இருந்தாலும் இவை பொன் கங்கணங்கள் அல்லவா தூர எறியலாமா என்று கேட்டான். அதற்குக் குலசேகரன் இவை வெறும் பொன்னாலான கங்கணங்கள் இல்லை. இவை நெருப்பால் ஆனவை. என் கைகளை எரிக்கின்றன. என் உடலே எரிகிறது!"எனக் கூறிவிட்டு உடனே படுத்துக் கொண்டு விட்டான். குறளன் அழைக்க அழைக்கத் திரும்பிக் கூடப்பார்க்காமல் தூங்கவும் ஆரம்பித்தான்.

ஆனால் அடுத்த நாளே அரண்மனைச் சேடி ஒருத்தி வந்து குலசேகரனிடம், "ராணி அழைக்கிறார்!" என அழைக்கக் குலசேகரன் வரமுடியாது என மறுத்துவிட்டான். குறளனுக்குப் பயமும் சந்தேகமும் வர, அவனைப் பார்த்துக், "குறளா! அவள் என் மனதை மாற்றப் பார்க்கிறாள். ஏதேனும் மருந்து வைத்து விடுவாளோ என பயமாக இருக்கிறது. என்ன காரணம் என்றே தெரியாமல் என் மனம் அவளிடமிருந்து விலகி இருக்கச் சொல்கிறது. எதற்காக அவள் இப்படி எல்லாம் செய்கிறாள் என்றே புரியவில்லை. ஒரு வேளை துருக்கர்களின் உளவாளியாக இருப்பாளோ என அஞ்சுகிறேன்!" என்றான். மீண்டும் அடுத்தடுத்த இரு நாட்களும் சேடிப் பெண் வந்து அழைக்கக் குலசேகரன் செல்ல மறுத்தான்.

மூன்றாம் நாளும் ஒரு பெண் வரக் குலசேகரன் கோபத்துடன் என்னால் யாரையும் பார்க்க முடியாது எனக் கத்த வந்திருந்த அந்தப் பெண் கைகொட்டிச் சிரித்தாள். "பெரிய வீரரா இவர்? ஒரு பெண்ணைப் பார்க்க இவ்வளவு பயமா? அவரிடம் சொல்லுங்கள் ஐயா, நான் ஓர் ஓலை கொண்டு வந்திருப்பதாகச் சொல்லுங்கள்." என்று சொல்லிவிட்டு மறுபடியும் சிரித்தாள். அப்போது தான் வந்திருப்பது அபிலாஷினி என்பதைக் குலசேகரன் அவள் குரலில் இருந்து அறிந்து கொண்டான். உடனே வெளியே ஓடி வந்தான்.


"அபி, என்ன ஓலை? எனக்கா? எங்கே இப்படிக் கொடு!" எனப் பரபரப்புடன் குலசேகரன் கேட்டான். அபி அவனைப் பார்த்து நலம் விசாரித்துவிட்டுக் கலகலவெனச் சிரித்துக் கொண்டே ஓர் ஓலைச்சுருளை எடுத்து அவன் கையில் கொடுத்தாள். "யார் எழுதி இருக்கிறார்கள் என்பதை அறிவீர்களா? படிதும் மே தேஹி!" எனச் சொல்லிவிட்டுச் சிரித்தாள். அதை அவள் கைகளில் இருந்து கிட்டத்தட்டப் பிடுங்கிக் கொண்ட குலசேகரன் அதை அவசரம் அவசரமாகப் பிரித்துப் படிக்க ஆரம்பித்தான். அதில்:

"அரங்கனை மறக்கவேண்டாம். கொண்ட லட்சியம் முக்கியம்!அரண்மனையில் உங்களுக்கு ராணியால் மது அளிக்கப்பட்டது! அதைத் தொடர்ந்து உங்களை அருந்தச் செய்து உங்கள் லட்சியத்திலிருந்து உங்களை விலக்கி விடுவார்கள். வாழ்க்கையும் கெட்டு விடும். மதுவைத் தொடவே மாட்டேன் என சபதம் எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். நீங்கள் நன்றாக வாழ்ந்தால் தான் உங்கள் லட்சியங்களும் வாழ முடியும்! ஜாக்கிரதை!"

இவ்வளவே அதில் கண்டது. சிந்தனையில் ஆழ்ந்த குலசேகரன் கிருஷ்ணாயி தன்னை மதுவுக்கு அடிமையாக ஆக்க நினைத்ததைக் கண்டு திடுக்கிட்டான். அபிலாஷிணி பக்கம் திரும்பி இதை ஹேமலேகாவே நேரில் கொடுத்தாளா எனக் கேட்டான். அவளும் ஆமென்க, குலசேகரன் தான் அவளைச் சந்திக்க விரும்புவதாகத் தெரிவித்தான். அவள் எங்கே தங்கி இருக்கிறாள் என்றும் கேட்டான். அதற்குய் அபிலாஷினி அவள் வீடா எனப் புருவத்தைச் சுருக்கிக் கொண்டு, "அவள் அரண்மனையில் தானே எப்போதும் இருக்கிறாள். அது தான் அவள் வீடு." என்று சொன்னாள். குலசேகரன் அவள் ஏன் அரண்மனையிலேயே தங்கி இருக்கிறாள் எனக் கேட்டதற்கு அபிலாஷிணி ஹேமலேகாவை ராணி வாசத்திற்கு வரும்படி அரசி கட்டளை இட்டுவிட்டதாகச் சொன்னாள். குலசேகரன் அப்படியே உறைந்து போனான்.

Saturday, May 12, 2018

ஶ்ரீரங்க ரங்கநாதனின் பாதம் பணிந்தோம்!

குலசேகரனுக்குள் எச்சரிக்கை மணி ஒலித்தது. ஆனாலும் அவன் அங்கிருந்து திரும்பிச் செல்ல முடியாததொரு நிலை. அப்படிச் சென்று விட்டான் எனில் இந்த ராணி அவன் பேரில் என்ன பழி போடுவாளோ! எதற்கும் தயாராக இருப்பாள் போல் தெரிகிறதே! கலங்கினான் குலசேகரன். ராணியோ அவனை மலர்ந்த முகத்துடன் உள்ளே வரும்படி வரவேற்றாள். எதற்கு இத்தனை மரியாதையும் உபசாரங்களும் செய்கிறாள் எனக் குலசேகரன் மறுபடி திகைத்தான். அவள் மறுபடி அவனை உள்ளே அழைக்கத் தயங்கித் தயங்கி உள்ளே நுழைந்தான் குலசேகரன். அவன் உள்ளே நுழையவும் அந்த அறையின் எந்த மூலையில் இருந்தோ இனிமையான கீதம் எழும்பியது. சுற்றும் முற்றும் பார்த்தக் குலசேகரன் மேலும் திகைக்கும்படி அந்த அறையில் ஓர் மூலையில் பல அழகான பெண்கள் வாத்தியங்களை இசைத்துக் கொண்டு பாடிய வண்ணம் இருக்க இன்னும் சிலச் சேடிப் பெண்கள் பூக்களை வழி நெடுகத் தூவிக் கொண்டே செல்ல தூப, தீபங்களின் வாசனை மனதைக் கிறுகிறுக்கச் செய்ய ஆரம்பித்தது. கூடத்து நடுவே போடப்பட்டிருந்த ஓர் பொன்னால் ஆன சிஙாதனத்தில் குலசேகரன் அமர்த்தப்பட்டான்.

அந்த அறையிலே மனதை மயக்கும் ஓர் அதிசய வாசனை கலந்த மணம் வீசுவதைக் குலசேகரனால் உணர முடிந்தது. அது அவன் அறிவை அழித்துவிடுமோ என அஞ்சினான். அவனையும் அறியாமல் அந்தப் பெண்களையும் அங்கிருந்த இனிமையான சுகந்த மணத்தையும் ரசிக்க ஆரம்பித்த வேளையில் ஓர் தங்கக் குடுவையில் பழ ரசத்தை நிரப்பி ராணி கிருஷ்ணாயி அவனிடம் நீட்டினாள். கிட்டத்தட்ட அவன் வாயில் புகட்டும் அளவுக்கு அவள் கொண்டு போகக் குலசேகரன் அதைக் கையில் வாங்கிக் குடித்தான். இத்தனை அற்புதமான பழ ரசத்தை இதுவரை தான் அருந்தியதே இல்லை என்பதையும் உணர்ந்தான்.  ராணியைப் பார்த்து ஏழையும் அநாதையும் ஆன அவனுக்கு இத்தகைய உபசாரங்கள் செய்வது எதற்காக என்றும் கேட்டான். ஆனால் கிருஷ்ணாயியைப் பார்த்ததும் அந்தப் பழ ரசம் அளித்த போதையினாலோ என்னவோ அவனையும் அறியாமல் புன்னகை பூத்தான். அதைக் கண்டு கொண்டு கிருஷ்ணாயி அருகிலிருந்த சேடியிடம் இன்னும் கொஞ்சம் பழரசம் கொண்டு வரும்படி பணித்தாள்.

என்ன இருந்தாலும் குலசேகரன் இளைஞன். வாழ்க்கையின் ருசிகளை உணராதவன். படிப்பிலும் போர்ப்பயிற்சிகளிலுமே நாட்களைக் கழித்தவன். அவன் அம்மாவும் உயிருடன் இருந்து அரங்கத்திலும் பிரச்னைகள் ஏற்படவில்லை எனில் அவனுக்கும் ஓர் மனைவி வாய்த்திருப்பாள். வாழ்க்கையின் இன்ப, துன்பங்கள் அவனுக்கும் புரிய ஆரம்பித்திருக்கும். ஆகவே இப்போது இந்தப் பழரசத்தின் ருசி அவனை மயங்கச் செய்ததில் ஆச்சரியம் இல்லை அல்லவா? ராணியால் வரவழைக்கப்பட்ட இன்னொரு குடுவைப் பழ ரசத்தையும் அனுபவித்துக் குடித்தான் குலசேகரன். கிருஷ்ணாயி அந்தக் குடுவையை அவன் கையிலிருந்து வாங்குகையில் தன் விரல்கள் அவன் விரல்கள் மேல் படுமாறு வைத்துக் கொண்டு வாங்கவே குலசேகரன் உடலில் மின்சாரம் பாய்ந்தது போல் ஓர் சிலிர்ப்பு ஏற்பட்டது.

அவன் கண்கள் பழரசம் கொடுத்த போதையினால் மின்னின. கிருஷ்ணாயியைப் பார்க்கையில் அவள் சௌந்தரியமே அவன் மனதில் நின்றது. அவள் ஓர் ராணி, தான் சாதாரண வீரன், அரங்கனுக்குப் பணிகள் செய்யவே லட்சியம் கொண்டவன் என்பதெல்லாம் மறந்து விட்டது. தன் உடையை முக்கியமாக மேலாடையை அவள் தரித்திருந்த பாணியில் அவளின் அழகான ஒட்டிய வயிறும் நாபிச் சுழிப்பும் கண்களில் படக் குலசேகரன் கைகள் துறுதுருத்தன. தன்னுள் எழுந்த இத்தகைய உணர்வுகளுக்குக் காரணம் அவனுக்குப் புரியவில்லை. ஆனால் ராணியோ அவனைத் தன் தாபம் மிகுந்த கண்களால் ஏறெடுத்துப் பார்க்கக் குலசேகரன் உடலில் பழரசம் மூட்டி விட்ட போதை தீ எனப் பற்றி எரியத் தொடங்கியது. அங்கே இருந்த எல்லாப் பெண்களுமே அவனுக்குள் தான் அனுபவிக்கப் பிறந்தவர்களாகத் தோன்றினார்கள். இத்தகைய மாற்றாம் தனக்குள் எப்படி ஏற்பட்டது என அவனே வியக்கும் வேளையில் ராணி கிருஷ்ணாயி அங்கிருந்த பெண்களைப் பாடல் பாடும்படி உத்தரவிட ஓர் பெண் குரல் பாட ஆரம்பித்தது.

அந்தப் பாடல் திருமங்கை ஆழ்வாரின் பெரிய திருமந்திரம். பாடியது ஹேமலேகா! அவள் குரலே தான் அது!

Thursday, May 10, 2018

ஶ்ரீரங்க ரங்கநாதனின் பாதம் பணிந்தோம்!

அரண்மனை வைபவங்கள் முடிந்த அந்த வெள்ளிக்கிழமை  மஹாராஜா அரசவையைக் கூட்டி இருந்தார். அப்போது தான் குறளனும், குலசேகரனும் கூட அரசரைச் சந்திக்கச் சென்றார்கள். உள்ளே,அரசரை மகிழ்விக்க ஆடல், பாடல்கள் நடந்து கொண்டிருந்தன. இருவரையும் கண்ட காவலாளிகள் அடையாளம் புரிந்து கொண்டதால் தாமதிக்காமல் உள்ளே அனுப்பி வைத்தார்கள். இருவரும் உள்ளே சென்று அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்த அந்த சபையைக் கண்டு வியந்தார்கள். எங்கும் பணச் செழிப்பு. ஶ்ரீரங்கம் கோயிலின் சொத்துக்கள் கொள்ளையடிக்கப்பட்டுக் கல்லால் ஆன சுவரால் அரங்கநாதரை மூடி வைத்திருப்பதும், இங்கே அழகிய மணவாளர் அர்ச்சாவதாரத்தில் ஊர் ஊராகச் சுற்றிக் கொண்டிருப்பதும் ஒரு வேளை உணவுக்குக் கூட அவரைக் கவனித்துக் கொள்ளும் கொடவர்கள் தவிப்பதும் நினைவில் வந்து முட்டியது! பட்டுத் திரைச்சீலைகள். தங்க வேலைப்பாடுகளுடன் கூடிய தூண்கள், விக்ரகங்கள், சிலைகளுக்கு அணிவிக்கப்பட்டிருந்த ஆபரணங்கள்! பூக்களால் செய்யப்பட்டிருந்த பூக்கூடாரம் போன்ற அமைப்பு. பூக்களின் சுகந்தமான வாசத்தோடு அங்கிருந்தவர்கள் தரித்துக் கொண்டிருந்த வாசனைத் திரவியங்களும் சேர்ந்து ஓர் சொர்க்கத்தையே சிருஷ்டித்துக் கொண்டிருந்தது.

அரசருடன் ராணி கிருஷ்ணாயி ஒன்றாக அமர்ந்து கொண்டிருந்தவள் குலசேகரனைக் கண்டதும் அவன் பார்வை சென்ற திக்கெல்லாம் தன் பார்வையையும் செலுத்தினாள். அப்போது ஒரு கணம் அவன் பார்வை அவள் பக்கம் திரும்பவும் தடுமாறினாள். தன் பார்வையை அகற்றிக் கொண்டாள். பாடல்களை வாசிக்கும் பெண்களையும் அவர்களுக்கு வாத்தியங்கள் மூலம் உதவிய பெண்களையும் பார்த்து வியப்படைந்தான் குலசேகரன்.  அங்கே ஹேமலேகா எல்லாப் பெண்களுடனும் அமர்ந்து யாழ் வாசித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளை அங்கே கண்டதும் குலசேகரன் மீண்டும் திகைத்தான். பண்டிதையான ஹேமலேகா இம்மாதிரி வாத்தியம் வாசிக்கும் பெண்களுடனா அமர்ந்து யாழ் வாசிப்பது! அவள் தகுதி எங்கே! இவர்கள் தகுதி எங்கே! குலசேகரன் மனம் நொந்து போனான். ஆனால் அவளோ குலசேகரன் இருப்பதைத் தெரிந்து கொண்டது போல் தலையையே நிமிர்த்தாமல் யாழ் வாசித்தாள். திடீரென மக்களின் கரகோஷம் பெரிதாகக் கேட்கவே ஹேமலேகா தலையை நிமிர்த்தினாள். குலசேகரன் தன்னையே பரிதாபமாக ப்பார்ப்பதை அறிந்து தன் கண்களை உடனே தாழ்த்திக் கொண்டாள் ஹேமலேகா.

 ஆனாலும் அந்தக் கணநேரப் பார்வைப் பரிமாற்றத்தைக் குலசேகரனை உன்னிப்பாய்க் கவனித்துக் கொண்டிருந்த கிருஷ்ணாயி பார்த்து விட்டாள். அங்கே ஹேமலேகாவைப் பார்த்த குலசேகரன் மனம் தவித்தது. பல்வேறு நினைவுகள் அவனுள் முட்டி மோதித் தவித்துக் கொண்டிருந்தான். ஹேமலேகா கண்களில் தெரிந்த சோகம் அவனுள் ஒரு பரபரப்பை உண்டாக்கியது. வழக்கமாக அவள் இப்படி இருக்க மாட்டாள். சோகமாகக் காணப்படுகிறாள். என்ன காரணம்? அவள் முகத்தில் இருந்த சிரிப்பு எங்கே போயிற்று? குலசேகரன் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தான்.

ஆடல், பாடல்கள் ஒருவழியாக நிறைவடைந்தன. அரசர் எல்லோருக்கும் பரிசில்களை வழங்கிக் கௌரவப் படுத்தினார். குலசேகரனுக்கும், குறளனுக்கும் கூட முத்தாரங்கள் கிடைத்தன. பின்னர் சபை கலைய ஆரம்பித்தது. குலசேகரனும், குறளனும் வெளியேறாமல் அங்கேயே தயங்கி நின்றனர். அரசரின் பிரதானிகள் அவர்களை என்ன விஷயம் எனக் கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டு பின்னர் அரசர் முன்னால் கொண்டு நிறுத்தினார்கள். குலசேகரன் மன்னனை வணங்கினான். "மன்னா! நீங்களும் உங்கள் குலமும் நீடூழி வாழ்க! தீர்த்த யாத்திரையை நல்லபடியாக நிறைவேற்றி வைத்தோம்.இனியாவது தாங்கள் அரங்கனுக்காக எங்களுக்கு உதவி செய்வீர்கள் என எதிர்பார்க்கிறோம்." என்றான்.

அதற்கு மன்னர் இன்னும் சிலநாட்களில் தான் ஓர் முடிவு எடுக்கப் போவதாகவும் அதுவரை குலசேகரனும், குறளனும் திருவண்ணாமலையிலேயே தங்க வேண்டும் என்றும் சொல்லவே அவ்வளவில் இருவரும் தாங்கள் தங்கி இருந்த இடத்துக்குத் திரும்பினார்கள். மன்னர் இன்னும் நாட்களைத் தான் கடத்துகிறார். உதவுகிறேன் எனச் சொல்லவே இல்லை என மனக்குழப்பத்துடன் குலசேகரன் அரண்மனைத் தாழ்வாரங்களில் யோசித்துக் கொண்டே நடந்தான். அப்போது ஓர் நிலைவாயில் அருகே நின்றிருந்த சேடி அவனை "ஐயா" எனக் கூப்பிட்டாள். குலசேகரன் அவளைப் பார்க்கவும் மஹாராணி அழைப்பதாகச் சொன்னாள். குலசேகரன் சற்று யோசித்துவிட்டுக் குறளனையும் தன்னுடன் வரும்படி அழைத்தான். ஆனால் சேடியோ அவனை மட்டுமே ராணி அழைத்திருப்பதாய்க் கூறினாள்.


குலசேக்ரனுக்குத் தனியாய்ப் போய் ராணியிடம் மாட்டிக் கொள்ள இஷ்டம் இல்லை. ஆனால் சேடியோ வற்புறுத்துகிறாள். ஆகவே நடப்பது நடக்கட்டும் எனக் குறளனைச் சத்திரத்துக்குப் போகச் சொல்லிவிட்டுத் தான் மட்டும் ராணியைச் சந்திக்கச் சென்றான். பற்பல தாழ்வாரங்கள், கூடங்கள், முற்றங்கள் அறைகளைக் கடந்த பின்னர் தங்கத்தினால் ஆன ஒரு பெரிய கதவைப் போய்ச் சேடி தட்டவே உள்ளே சலங்கைகளின் ஒலி கிணுகிணுவென ஒலிக்கக் கதவு திறந்தது, உள்ளே ராணி கிருஷ்ணாயி உயர்ந்த ரக நீலப்பட்டு ஆடை தரித்து அதிரூப சௌந்தரியாகக் காட்சி அளித்தாள். அவள் முகம் புன்னகையால் மலர்ந்தது. மூக்கிலும் காதிலும், கழுத்திலும் அணிந்திருந்த வைர ஆபரணங்கள் ஒளி வீசிப் பிரகாசிக்க ராணியின் சந்தோஷம் அவள் கண்களிலேயே தெரிய அவனைப் பார்த்த ராணி  குழைவான இனிமையான குரலில்   வாருங்கள் வீரரே! என வரவேற்கவே தனக்குக் கிடைத்த திடீர் மரியாதையால் குலசேகரன் திகைப்படைந்தான். அன்றைய நாளே அவனுக்குத் திகைப்பதில் கழிந்தாற்போல் இருந்தது.

Sunday, May 06, 2018

ஶ்ரீரங்க ரங்கநாதனின் பாதம் பணிந்தோம்!

குலசேகரன் அவளிடமிருந்து விலகித் தன் வேலையைப் பார்க்கச் செல்கையில் அவள் மீண்டும் அவனை அழைத்தாள். என்ன, அபிலாஷிணி எனக் குலசேகரன் கேட்டதற்கு அவன் வில்லில் இருந்து அம்பை விடுவதை அவள் பார்க்க வேண்டும் என ஆசையாக இருப்பதாகக் கூறக் குலசேகரன் குழந்தைத் தனமான அவள் ஆசைக்குச் சிரித்துவிட்டு வில்லை எடுத்து அம்பைப் பொருத்தி விட்டுக் காட்டினான். அவளும் சிறு குழந்தையைப் போலவே கை தட்டி ஆர்ப்பரித்தாள். குலசேகரன் மீண்டும் கிளம்புகையில் அவள் மீண்டும் குறுக்கிட்டு, "ஐயா, ஹேமலேகா சொன்னதைச் சொல்லவேண்டாமா? அதைக் கேட்காமலே கிளம்புகிறீர்களே?" என்று கேட்கக் குலசேகரனுக்குள் ஆவல் மேலோங்கியது! "என்ன சொன்னாள்?" என ஆவலுடன் கேட்டான். அவனையே பார்த்த அபிலாஷிணி, "இன்று உங்கள் தாயின் திதியாம்! நினைவூட்டியதாகச் சொன்னார்!" என்று சொன்னாள். குலசேகரன் ஒரு கணம் அவளையே பார்த்துவிட்டுப் பின்னர் கொஞ்ச நேரம் யோசித்தான். "சரி அபிலா!" என்று சொல்லிவிட்டு அவ்விடத்தை விட்டு அகன்றான்.

அன்று மாலை கையில் சில காசுகளுடன் அந்த ஊர்ச் சத்திரத்துக்குச் சென்று யாரேனும் வயோதிகர்கள் வந்துள்ளனரா என விசாரித்தான். போர்க்காலமாக இருப்பதாலும் அந்நியப் படையெடுப்புத் தொடர்வதாலும் யாத்திரிகர்கள் யாரும் வருவதில்லை என்றனர் அங்குள்ளோர். சத்திரத்துக்கு  விருந்தினர்கள் என்பதே இல்லாமல் போய்விட்டதாகவும் சொன்னார்கள். குலசேகரன் திரும்பி வந்து பல்லக்குத் தூக்கிகளை அழைத்தான். அவர்களுக்கு அந்தக் காசுகளை தானமாக வழங்கினான். பின்னர் கிழக்கே உள்ள வெட்டவெளியில் தன் தாயை நினைத்துப் பிரார்த்தனைகள் செய்தான். அவன் கண்களில் தாயை நினைத்துக் கண்ணீரும் பெருகியது.

பின்னர் அங்கிருந்து எழுந்து வரிசையாக அமைக்கப்பட்டிருந்த கூடாரங்களின் முன் வாசல் வழியாகவே நடந்தான். அப்போது ஒரு கூடாரத்தின் புறத்தே ஏதோ அசைவு விசித்திரமாகத் தென்பட்டது. திரும்பிப் பார்த்த குலசேகரனுக்கு அங்கே சாளரத்திரையை விலக்கிக் கொண்டு தன்னையே பார்க்கும் ஹேமலேகாவின் முகம் தெரிந்தது. குலசேகரன் உடலில் ஓர் பதட்டம் ஏற்பட்டது. எனினும் சமாளித்துக் கொண்டான். பின்னர் சற்றே குழப்பத்துடன் அவளிடம், "நீங்கள் கொடுத்த நாடகப் பிரதி ஓலைச்சுவடிகளை ராணி கிருஷ்ணாயி எரித்துவிட்டார். மிகவும் வருந்துகிறேன்!" என்று குழறிக் குழறிக் கூறினான். அவள் பதில் சொல்லாமல் தலையை மட்டும் ஆட்டினாள். குலசேகரனுக்கும் மேலே என்ன பேசுவதெனத் தெரியவில்லை. அங்கிருந்து அகன்றான். தன் கூடாரத்துக்குப் போனான். நடந்ததை எல்லாம் நினைத்துப் பார்த்தவனுக்கு ஹேமலேகா தன்னிடம் பேசவே இல்லை என்பது கொஞ்சம் ஒருமாதிரியாகத் தோன்றியது. ஏன் பேசவில்லை? பயமோ என நினைத்தவன் அங்குள்ள சூழ்நிலையும் காரணமாக இருக்கலாம் என நினைத்தான். அப்போது தான் அவனுக்குத் தன் தாயின் திதியை அவள் நினைவூட்டியது அவன் நினைவில் வந்தது. அவளுக்கு ஓர் நன்றி கூடச் சொல்லவில்லையே என நினைத்து வருந்தினான்.

இரு தினங்களில் தீர்த்த யாத்திரைக் குழுவினர் திருவண்ணாமலையை அடைந்தனர். ஹொய்சள அரசர் தன் மனைவியைக் கண்டதும் மனம் மகிழ்ந்து அணைத்துக் கொண்டார். வழியில் பிரச்னை ஒன்றும் இல்லையே எனக் கேட்டார். அதற்கு ராணி கிருஷ்ணாயி அவரால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட பாண்டிய நாட்டு வீரர்கள் நன்றாகக் கவனித்துக் கொண்டதாகக் கூறினாள்.யாத்திரையிலிருந்து திரும்பியதும் நன்றி தெரிவிக்கும் விதமாக அரண்மனையில் பற்பல யாகங்கள், ஹோமங்கள் வளர்த்து தானங்களைச் செய்தார்கள். இவை எதிலும் குலசேகரனும் குறளனும் கலந்து கொள்ளவில்லை. சத்திரத்திலேயே தங்கி ஓய்வு எடுத்தார்கள். எல்லா விசேஷங்களும் முடிந்ததும் ஹொய்சள மன்னரைக் கண்டு பேச வேண்டும் என நினைத்தார்கள்.

Friday, May 04, 2018

ஸ்ரீரங்க ரங்கநாதனின் பாதம் பணிந்தோம்!

நல்லவேளையாக அந்த நால்வரும் துருக்க வீரர்கள் இல்லை. அவர்கள் மூத்த கொடவரைப் பார்த்ததுமே அடையாளம் தெரிந்து கொண்டு ஓடி வந்து கட்டிக் கொண்டார்கள். கொடவர் முதலில் புரியாமல் விழித்தார். பின்னர் உற்றுப் பார்த்து இன்னார் என இனம் கண்டார். ஆகா, அழகிய நம்பியா? நாச்சியாரை நீங்கள் தானே தூக்கிச் சென்றீர்கள்? நாச்சியாரின் கதி என்ன? சௌக்கியமாய் இருக்கிறாரா? அவருக்கு வேண்டிய நிவேதனங்கள் வழிபாடுகள் எல்லாம் செய்து வருகிறீர்களா? அரங்கம் எப்படி இருக்கிறது? அங்கே இருந்தா வருகிறீர்கள்? அந்நியர்கள் அங்கிருந்து போய் விட்டனரா?" எனச் சரமாரியாகக் கேள்விகள் கேட்டார்.

மன வேதனையில் ஆழ்ந்த அழகிய நம்பி நாச்சியார் ஊர்வலத்துக்கு நேர்ந்த கதியைச் சொன்னார். நகைப் பெட்டகங்களைப் பூமிக்கு அடியில் புதைத்து விட்டு வந்ததைச் சொன்னார். பஞ்சு கொண்டானுக்குக் கொடுத்த வாக்குறுதியைத் தான் நிறைவேற்றவில்லை என வருந்தினார். கொடவர் அவரைத் தேற்றினார். அரங்கனுக்கு நேர்ந்த இன்னல்களைச் சொல்லி எல்லாவிதமான இன்னல்களிலிருந்தும் அரங்கனை எப்படியோ காப்பாற்றி விட்டோம். அதுவும் அவன் செயல். அவன் தன்னைத் தானே காப்பாற்றிக் கொண்டு விட்டான். இனி என்னவோ!" என்றவர் அரங்கன் இருக்கும் இடத்தைச் சொல்லிப் போகும் வழியையும் விவரித்தார். பின்னர் அரங்கனுக்கு தினப்படி அமுது படைக்கவில்லை என்னும் வருத்தத்தைக் கூறித் தான் திடீரெனக் கிடைத்த இந்த நகையை விற்றுக் கொஞ்சம் பணம் சம்பாதித்துக் கொண்டு அரிசி, தானியங்கள் வாங்கி வரப் போவதாய்ச் சொல்லிக் கீழே இறங்க ஆரம்பித்தார். அழகிய நம்பி மேலே ஏறினார். தழைகளால் அமைக்கப்பட்ட பந்தலில் மிக எளிமையான கோலத்தில் பக்கத்தில் உபய நாச்சியார்கள் இல்லாமல் தனித்திருந்த அரங்கனைக் கண்டு அவர் கண்கள் கண்ணீரால் நனைந்தன.

அரச வாழ்வு வாழ்ந்த அரங்கனுக்கும் இந்தக் கதியா என எண்ணி எண்ணி உருகினார். சாஷ்டாங்கமாகக் கீழே விழுந்து வணங்கினார். அரசபோக வாழ்க்கை நடத்தி வந்த அரங்கன் இப்போது ஓர் துறவி போல் அனைத்தும் துறந்து வாழ்கிறானே என எண்ணி மருகினார்.


அங்கே தீர்த்த யாத்திரைக் குழுவில் அரை மனதாகத் தங்கி இருக்கும் குலசேகரன் இப்போது புழுவைப் போல் துடித்தான். அவன் மனம் அரங்கனிடமே இருந்தது. இரண்டு நாட்களில் காய்ச்சல் குணமாகிவிடவே மீண்டும் தன் காவல் வேலையையும் தொடங்கினான். அவன் மனதில் என்னென்னவோ எண்ணங்கள்! அரங்கனுக்காக உதவி கேட்கச் சென்ற இடத்தில் இப்படி மாட்டிக் கொண்டு விட்டோமே! குளிக்கப் போய்ச் சேற்றைப் பூசிக் கொண்டவன் கதையாக அல்லவா ஆகி விட்டது!இந்த ராணி ஒருசமயம் நன்றாகப் பேசினாலும் பெரும்பாலும் கடுகடுவென இருக்கிறாள். இவளை எத்தகையவள் எனப் புரிந்து கொள்ளவே முடியவில்லையே! இனி இம்மாதிரி யாத்திரைகளை யோசிக்காமல் ஏற்கக் கூடாது! போதும், போதும் என்னும் அளவுக்கு இங்கே பிரச்னைகள்!இவர்களைத் திருவண்ணாமலைக்குக் கொண்டு மகாராஜாவிடம் ஒப்படைத்து விட்டு அரங்கன் இருக்கும் அழகர் மலை நோக்கிச் செல்ல வேண்டியது தான். அரங்கனை நாமே பார்த்துக் கொள்ளலாம். இவர்கள் உதவி எல்லாம் தேவை இல்லை!" என்று நினைத்தான்.

ஒரு நாள் அவன் காவலுக்குச் செல்லும் வேளையில் முன்னர் அவன் கூடாரத்துக்கு வந்த அபிலாஷிணி என்னும் அந்தச் சிறு பெண்ணைச் சந்தித்தான். அவளை அழைத்து நிறுத்தினான். அவளோ அவள் பெயரை அவனால் சொல்ல முடியவில்லை எனக் கேலி செய்தாள். குலசேகரன் சிரித்து விட்டு அவள் பெயரை முழுதுமாக ஒரு முறை சொல்லிக் காட்டிவிட்டு, "அபிலாஷிணி, நீ கோள் மூட்டி விடுவதில் தேர்ந்தவள் போல் தெரிகிறதே!" என்றான். ஆனால் அவளோ தனக்கு ஏதும் தெரியாதே என மறுக்கவே குலசேகரன் மேலும் தொடர்ந்தான்.

அபிலாஷிணி, நான் ஹேமலேகாவுக்குச் சொல் என ஒரு வடமொழி ஸ்லோகத்தை உன்னிடம் சொன்னால் நீ அதை ராணியிடம் போய்ச் சொல்லி இருக்கிறாயே! உன்னை யார் ராணியிடம் சொல்லச் சொன்னது? " என்று கேட்க அவளோ அவனிடம் அந்த ஸ்லோகத்தின் அர்த்தம் கேட்டதாகவும் அவன் சொல்லவில்லை என்றும் சொன்னாள். அதனால் தான் மகாராணியிடம் போய்க் கேட்டதாகவும் அவர்கள் பொருளைச் சொன்னதாகவும் கூறினாள். நீங்கள் என்ன சொன்னீர்கள் எனப் புரிந்து விட்டது! படிப்பதற்கு எனக்கு ஒரு காவியத்தைக் கொடு எனக் கேட்டிருக்கிறீர்கள்! அல்லவா? அதைத் தமிழிலேயே சொல்லி இருக்கலாமே! இதை நான் புரிந்து கொண்டால் என்ன ரகசியம் வெளிப்பட்டு விடும்?" என்று கேட்டாள் அபிலாஷிணி!

Wednesday, May 02, 2018

ஶ்ரீரங்க ரங்கநாதனின் பாதம் பணிந்தோம்!

ஆத்திரத்தில் இருந்தாலும் குலசேகரன் அதை வெளிக்காட்ட்டாமல் அமர்ந்திருக்க ராணி கிருஷ்ணாயி அவனிடம் கோபமா எனக் கேட்டாள். தன் கோபம் அவளை என்ன செய்யும் எனக் கேட்டான் குலசேகரன். அப்போது கிருஷ்ணாயி காவியத்தை ஏன் ஏட்டில் படிக்க வேண்டும்? கண்கள் வழியாகப் படிக்கலாமே எனக் கேட்டாள். குலசேகரனுக்கு அவள் எதை நோக்கிப் பேசுகிறாள் என்பது புரியவில்லை. ஆகவே மௌனம் காத்தான். அதைக் கண்ட ராணி மற்றவர்கல் அனுபவங்களைப் படித்துக் தெரிந்து கொள்வதை விடச் சொந்தமாக அனுபவித்துத் தெரிந்து கொள்வதே நல்லது என்றாள். குலசேகரனுக்கு ஒரு மாதிரியாகப் புரிந்தாலும் பதில் சொல்லவில்லை. ராணி அவனிடம் புரிந்து கொண்டாயா இல்லையா எனக் கேட்கத் தான் புரிந்து கொண்டாலும் அப்படி எல்லாம் இருக்கும் அளவுக்குத் தான் பெரிய மனிதன் இல்லை என்று குலசேகரன் பதில் சொன்னான். தனக்கு அத்தகைய வாழ்க்கை பழக்கம் இல்லை என்றும் கூறினான்.

கிருஷ்ணாயி அதற்கும் சிரித்தாள். ஏன் பழக்கம் இல்லை என்கிறாய்? எளிதில் பழகலாம்! தெரிந்து கொள்ளலாம். என்ன கஷ்டம் இதில் என்றாள். குலசேகரனோ தனக்கு அதில் இஷ்டம் இல்லை என்றும் தான் கொண்டிருக்கும் லட்சியத்திற்கு அது ஊறு விளைவிக்கும் என்றும் மறுமொழி சொன்னான். மேலும் லட்சியம் ஈடேறும்வரை தனக்கு வேறு எவ்விதமான சுகபோக வாழ்க்கையிலும் விருப்பம் இல்லை என்றும் கூறினான். ராணி அதற்கு ஏளனமாக என்ன லட்சியம் பெரிய லட்சியம் உனக்கு? போயும் போயும் ஒரு உலோக விக்ரகத்திற்காக உயிரையே கொடுக்கிறேன் என்கிறாயே! என்றாள். குலசேகரனுக்கு மீண்டும் கோபம் வந்தது. ராணியை நிமிர்ந்து பார்த்தான். அவன் பார்வையின் தீவிரம் அவன் கண்கள் வழி தெரிந்தது.

"ராணி! அது வெறும் உலோக விக்ரகம் மட்டுமல்ல. இந்தத் தமிழ்மொழியைப் பேசும் மக்களின் நம்பிக்கையால் செய்யப்பட்ட விக்ரகம் அது. மக்களின் நம்பிக்கையே அந்த விக்ரகத்தில் தான் அடங்கி உள்ளது. நமக்கு முன்னே எத்தனையோ மகான்களும் ஆழ்வார்களும் தீந்தமிழ்ப் பாசுரங்கள் பாடிப் பாடி தெய்வீகத்தை அந்த விக்ரகத்தின் மேல் சமர்ப்பித்திருக்கிறார்கள். எட்டுத் திசைகளிலும் அந்த விக்ரகத்தின் புகழ் பரவியுள்ளது. அது உயிருள்ளது. வெறும் உலோகம் அல்ல. தத்துவம் அது. ஒரு சமுதாயத்தின் ஆன்மாவே அந்த விக்ரகம் தான். ஆகவே அதைப் பாதுகாப்பதே என் கடமை என நான் நினைப்பதில் என்ன தவறு? அதுவே என் முக்கியக் கடமை! என் லட்சியம்!" என்று ஆவேசமாகப் பேசினான்.

இப்படியும் அப்படியும் திரும்பிக் கொண்டு ராணி சிரித்த சிரிப்பில் அவள் ஆபரணங்கள் ஒளியைச் சிந்தின. அவனைப் பார்த்து, " ஏ, வீரனே! உன்னை விட லட்சியவாதிகளை எல்லாம் பார்த்துவிட்டேன். அவர்கள் என்னகதி ஆனார்கள் என்பதும் எனக்கு மட்டுமே தெரியும். ஆனாலும் உன் லட்சியம் அரங்கனைக் காப்பது என்றாலும் நீ காவியமும் படித்துத் தான் ஆக வேண்டும்! அதை நினைவில் வைத்துக் கொள்! புரிந்து கொள்!" என்று ஆணையிடும் தோரணையில் கூறிவிட்டுச் சென்றாள்.

அங்கே அழகர் மலையில்!
மாலை நேஎரம் வரை அங்கே பொழுதைக் கழித்தார்கள் மதுரை அரண்மனையில் இருந்து வந்திருந்த பெண்களும் துணைக்கு வந்த அலிகளும். வாசந்திகாவும் அவர்களுடன் பொழுதைக் கழித்தாள். அவர்கள் அனைவரும் சென்ற பின்னரே புதர்களுக்கு இடையே மறைந்திருந்த கொடவர்கள் வெளியே வந்தனர். ஆவலுடன் வந்து வாசந்திகா மூடி மறைத்து வைத்திருந்த அரங்கன் விக்ரகத்தைப் பார்த்து நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டார்கள். அரங்கன் எவ்விதக் குறையுமின்றி அங்கே இருந்தான். அவன் கழுத்தில் வாசந்திகா அணிவித்திருந்த பொன் ஆரம் கிடக்கவே  கொடவர்கள் அதை ஆச்சரியத்துடன் எடுத்துப் பார்த்தார்கள். நல்ல பொன்னால் செய்யப்பட்டது என்பதை அறிந்ததும் அவர்கள் அடைந்த மகிழ்ச்சிக்கு அளவே இல்லை. கையில் பொருள் இல்லாமல் அரங்கன் சேவைக்கு என்ன செய்யலாம் எனக் கவலைப்பட்ட சமயத்தில் இது கை கொடுக்க வந்திருப்பதை அறிந்து சந்தோஷம் அடைந்தனர். காலையிலிருந்து அரங்கனுக்குஎதுவும் படைக்க முடியாமல் போனதை நினைத்து மனம் வருந்திய வண்ணம் காட்டில் கிடைக்கும் கனிகளைப் பறித்து வரலாம் என்று சென்றார்கள். சில கொய்யாக்கனிகளைப் பறித்து வந்து அரங்கனுக்குப் படைத்துத் தாங்களும் உண்டனர்.

இனி இங்கிருந்தால் ஆபத்து எனக் கருதி மறுநாள் காலை அரங்கனை எழுந்தருளப்பண்ணிக் கொண்டு மலையின் காடுகள் வழியாக மற்றொரு பகுதிக்கு வந்து சேர்ந்தார்கள். அங்கே கொஞ்சம் ஆசுவாசம் செய்து கொண்டு இன்ரைய பொழுதை எப்படிக் கழிப்போம் என்று எண்ணும் வேளையில் அவர்களில் மூத்தவர் பெருமாளுக்கு இன்னும் எத்தனை நாட்கள் அன்னம் படைக்காமல் இருப்பது? கனிவகைகளையே படைத்து வருவதால் அவர் உடலுக்குக் கேடு வராதா என வருத்தத்துடன் வினவினார். பின்னர் தங்களுக்குக் கிடைத்திருக்கும் ஆபரணத்தை விற்று வேண்டிய பொருட்களை வாங்கி வருவதாகச் சொன்னார்.  மற்ற இருவரும் சம்மதிக்கவே அவர் மலையிலிருந்து கீழே இறங்க ஆரம்பித்தார். அப்போது நான்கு நபர்கள் தாடி வைத்துக் கொண்டிருந்தவர்கள் மலையின் மேல் ஏறத் தொடங்கி இருந்தனர். அவர்களைப் பார்த்த மூத்த கொடவர் திகைத்து நிற்க அவர்களோ "ஹோ" என்று கத்தினார்கள்.

Saturday, April 28, 2018

ஶ்ரீரங்க ரங்கநாதனின் பாதம் பணீந்தோம்!

உள்ளே நுழைந்தது ஒரு சேடிப்பெண். அவள் புன்னகையோடு வந்தவள் குல சேகரனை நேருக்கு நேர் பார்த்ததால் நாணம் அடைந்தாள். வெட்கத்துடன் தலை குனிந்த வண்ணம் ஒரு பேழையை எடுத்து அவனிடம் நீட்டினாள். அது என்ன எனக் கேட்ட குலசேகரனிடம் உள்ளே லேகியம் இருப்பதாகவும் அதை வேளா வேளைக்கு விழுங்குமாறூ கொடுத்தனுப்பியதாகவும் சொன்னாள். யார் கொடுத்தது எனக் கேட்ட குலசேகரனிடம் வித்வாம்சினி ஹேமலேகா தான் கொடுத்து அனுப்பியதாகவும் சொன்னாள்.  அந்தப் பெண்ணீற்குப் பதினைந்து வயதுக்குள் தான் இருக்கும். கூச்சம் நிரம்பியவளாக இருந்தாள்.  அவளீடம் தன் நன்றீயைத் தெரிவித்துக் கொண்ட குலசேகரனைப் பார்த்து அவள் உடம்பு எப்படி இருக்கிறது என வித்வாம்சினி விசாரித்து வரச் சொன்னதாகக் கூறீனாள்.

குலசேகரன் தான் இப்போது உடல் நலத்தோடு இருப்பதாய்ச் சொன்னான். அவளூக்கும் ஹேமலேகாவுக்கும் தன் நன்றீயையும் தெரிவித்துக் கொண்டான். அவள் திரும்பத் தயாரானபோது குலசேகரன் அவளாஇ மீண்டும் அழைத்துத் தான் ஹேமலேகாவுக்கு ஒரு செய்தி கொடுப்பதாகவும் அதை அவளீடம் தெரிவிக்க வேண்டும் என்றூம் கேட்டுக் கொண்டான். செய்தியைக் கேட்ட அவளீடம் அவன், "படிதும் மே தேஹி கஞ்சித் காவ்ய க்ரந்தம்" எனச் சொல்லும்படி கூறீனான். அவள் திகைப்புடன் மீண்டும் கேட்டாள். அதை அவள் தெலுங்கு என நினைத்தாள். ஆனால் குலசேகரன் அது தெலுங்கு இல்லை வடமொழி எனச் சொன்னான். அவள் உச்சரிப்பு வேறுபட்டிருக்கக் குலசேகரன் அதைத் திருத்தி ஒவ்வொரு வார்த்தையாகச் சொல்லச் சொல்லி மறூபடி திருத்தினான்.

இரண்டு மூன்றூ முறாஇ அதைச் சொல்லிப் பார்த்த அந்தப் பணீப்பெண் அவனிடம் இதன் பொருள் என்ன எனக் கேட்டாள். குலசேகரன் அதற்கு ஹேமலேகா அதனைப் புரிந்து கொள்வாள் எனச் சொன்னான். அவள் பெயரைக் கேட்டுத்தெரிந்து கொண்டான் குலசேகரன். அபிலாஷிணீ எனத் தன் பெயரைச் சொல்லிவிட்டு ஓட்டமாகச் சென்றாள் அந்தப் பெண்.   அன்றீரவு குலசேகரன் பிரதிமா என்னும் நாடகத்தை ஓலைச்சுவடிகள் வழியாகப் படிக்கையில் கட்டியம் கூறூம் சத்தம் கேட்கவே திரும்பிப் பார்த்தான். ராணீ கிருஷ்ணாயி வந்து கொண்டிருந்தாள். குலசேகரன் அவளாஇ உபசரித்து அமரச் செய்தான். அவன் உடல் நலம் குறீத்துக் கேட்டறீந்தாள் கிருஷ்ணாயி!

பிறகு அவன் படிப்பதை அறீந்து கொண்டவள் வாள் பிடித்துப் போர் செய்ய வேண்டியவன் இப்போது நூல் பிடிக்கிறான் எனக் கேலியும் கோபமும் கலந்து சொல்ல, குலசேகரன் தான் ஆரம்பத்தில் படித்துக் கொண்டு இருந்ததையும் ஶ்ரீரங்கத்தின் நிலைமையாலேயே வாள் பிடிக்க வேண்டி வந்ததையும் சொன்னான். ஆனால் தனக்குப் போரை விட இம்மாதிரிப் புத்தகங்கள் படித்து மன அமைதியுடனே இருக்கவே பெரும் விருப்பம் என்றூம் சொன்னான்.  ஆனால் கிருஷ்ணாயியோ காவியங்கள், புராணங்கள் படிக்க ஏற்ற சூழ்நிலை நாட்டில் இப்போது இல்லையே என்றாள்.  குலசேகரன் போன்ற வீரர்கள் அத்தகைய சூழ்நிலையை நாட்டில் ஏற்படுத்த வேண்டும் என்றாள். மேலும் தொடர்ந்து இப்போதைய சூழ்நிலையில் இதை எல்லாம் படிப்பதற்குத் தடை போடவேண்டும் என்றூ சொன்னபடியே குலசேகரன் கையிலிருந்த ஓலைச்சுவடிகளை அவன் எதிர்பாரா வண்ணம் பிடுங்கி அங்கிருந்த விளக்கில் காட்டி எரிக்க ஆரம்பித்தாள்.

பதட்டத்துடன் குலசேகரன் அதைத் தடுக்க முயன்றான். ஆனால் அது முழுதும் எரிந்து முடிந்து விட்டது. குலசேகரன் கண்கள் கண்ணீரால் நிறாஇந்தது. மஹாராணீயோ அவனைப் பார்த்து ஹாஹாஹா எனச் சிரித்தாள். இந்த ஓலைச் சுவடியின் மீது இவ்வளவு வாஞ்சையா உனக்கு எனவும் கேட்டாள். குலசேகரன் அதற்கு அந்த ஓலைச் சுவடிகள் இன்னொருவர் சொத்து எனச் சோகமாகச் சொன்னான். அப்போது கிருஷ்ணாயி அந்த ஓலைச் சுவடிகள் யார் சொத்து எனச் சொல்லட்டுமா என்றூ கேட்டு விட்டு "படிதும் மே தேஹி......" என ஆரம்பித்தாள்.

குலசேகரனுக்கு அவளீடம் ஆத்திரமும் வெறூப்பும் ஏற்பட்டாலும் வெளீக்காட்டிக் கொள்ளவில்லை. தான் சேடியிடம் சொன்னது இவளூக்கு எப்படித் தெரியும்? ஒரு கால் இவள் வேலை தானா அது என்றேல்லாம் யோசித்தான். ராணீயோ குலசேகரனிடம் , " நீ வந்த வேலை என்ன என்பது தெரியுமல்லவா உனக்கு? எங்கள் பாதுகாப்புக்காகவே நீ வந்திருக்கிறாய்! அதை மறந்து வேறே வேலையில் ஈடுபடாதே!" என எச்சரித்தாள்.

Tuesday, April 24, 2018

ஶ்ரீரங்க ரங்கநாதனின் பாதம் பணிந்தோம்!

வாசந்திகா கண்ணீருடன் மேலே நடந்தாள். உயிரை அவள் விட இருந்த அந்தத் தருணத்தில் அரங்கன் கூவி அழைத்தது போல் குரல் அவள் காதில் கேட்க, கொடவர்களின் "ரங்கா! ரங்கா" என்னும் கூக்குரலாலோ என்னமோ அவள் மனம் மாறித் திரும்பினாள். அதனால் அரங்கனை இன்னும் நன்றாக ஒளித்தும் வைக்க முடிந்தது. நான் மட்டும் உயிரை விட்டிருந்தால் இத்தகைய பாக்கியம் கிடைத்திருக்க வாய்ப்பே இல்லை என்றும் அவள் எண்ணிக் கொண்டாள். இந்த வாழ்க்கையை இத்தனை சிரமங்களுக்கிடையேயும் நான் வாழ்ந்தாக வேண்டும் என்பது அரங்கன் கட்டளை போலும்! ஏனெனில் யாருக்காவது எப்போதாவது என் உதவி தேவைப்படும். என்னால் அவர்களுக்குப் பயன் ஏற்படும்! அரங்கா! இனி என் வாழ்வில் பிறர்க்கு உதவி செய்வதையே லக்ஷியமாகக் கொள்வேன்! என்று நினைத்துக் கொண்டே வாசந்திகா நடந்தாள்.  அவள் மனம் அத்தனை நாள் அனுபவித்த வேதனைகளையும் கசப்பான நிகழ்வுகளையும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மறக்க முயன்றது.

**************

அங்கே! ஹொய்சள ராணியுடன் ராமேஸ்வரத் தீர்த்த யாத்திரைக்குச் சென்ற அனைவரும் அடுத்த இரு தினங்களில் ராமேஸ்வரம் சென்று தீர்த்தங்களில் நீராடினார்கள். பின்னர் திரும்புவதற்கான ஆயத்தங்களைச் செய்தார்கள். திரும்பும் வழியில் ஒரு நாள் மாலை ஓர் பெரிய ஊருணிக்கரையில் இறங்கி இரவு தங்க ஏற்பாடு செய்தார்கள். அடுத்தடுத்த அலைச்சல்களாலும் தூக்கமின்மையாலும் உடல்நலம் கெட்டுப் போய்க் காய்ச்சல் வந்து குலசேகரன் படுத்திருந்தான். குளிரினால் உடல் வெடவெடவென நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது. பணியாட்கள் கஞ்சி கொண்டு வந்து கொடுத்திருந்தனர். அதைக் குடித்துவிட்டுத் தூங்கலாம் என நினைத்தால் அவனை எழுப்பினாள் ராணி கிருஷ்ணாயி. "வீரனே!" என்னும் அவள் குரல் கேட்டுக் கண் விழித்த குலசேகரன் எழுந்திருக்க முனைந்தான். கிருஷ்ணாயி வேண்டாம் எனத் தடுத்தாள். பின்னர் அவன் பக்கம் அமர்ந்து கொண்டு, கடுமையான வேலைகளில் ஈடுபட்டதால் உனக்கு உடல்நலம் கெட்டு விட்டது அல்லவா? இது என்னால் தானே? என்று கேட்டாள்.

குலசேகரன் மறுத்தான். அப்போது கிருஷ்ணாயி, குதிரையில் ஏறிப் பிரயாணம் செய்ததுக்கே உனக்குக் காய்ச்சல் வந்து படுத்துவிட்டாயே எனக் கிண்டலாகப் பேசினாள். குலசேகரனுக்கு உள்ளுக்குள் கோபம் வந்தாலும் வெளிக்காட்டாமல், "ராணி, தாங்கள் இந்த எளியவனை எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் எள்ளி நகையாடுங்கள்! ஆனால் ஒன்று! நான் இந்த ஒரு யாத்திரையில் கலந்து கொண்டதால் மட்டும் உடல்நலம் கெட்டுப் போய்ப் படுக்க வில்லை. கடந்த மூன்று மாதங்களாக நான் அலைந்த அலைச்சலையும், சந்தித்த போர்களையும், சென்ற யாத்திரைகளையும் தாங்கள் அறிய மாட்டீர்கள். கொஞ்ச நேரம் ஓய்வு கூட எடுக்காமல் தொடர்ச்சியாகச் சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறேன். என் உடலும் மனித உடல் தானே மஹாராணி! அதனால் தான் உடல் நலம் கெட்டுவிட்டது!" என்று கோபமாகக் கூறிவிட்டுத் தன் போர்வையால் முகத்தை மூடிக் கொண்டு படுத்தான்.

ஆனால் கிருஷ்ணாயி போர்வையை விலக்கி அவன் நெற்றியைத் தொட்டுப் பார்த்துவிட்டு அதீதமான ஜூரம் அடிப்பதைத் தெரிந்து கொண்டு அவனிடம் மன்னிப்பும் கேட்டுக் கொண்டு உடனடியாக மருத்துவரை அனுப்புவதாகக் கூறிவிட்டுச் சென்றாள். அதன் பிறகு வைத்தியர் வந்து குலசேகரனைச் சோதித்துப் பார்த்து மருந்து கொடுத்தார். மறுநாள் காய்ச்சல் கொஞ்சம் குறைந்தது. குறளன் அவனுக்கு வேண்டிய உதவிகளைச் செய்துவிட்டுத் தன் வேலையான முன் காவலுக்குச் சென்றான். காய்ச்சல் விட்டதால் உடல் வியர்த்துவிடப் போர்வையை விலக்கிவிட்டுக் கண்களை மூடித் தூங்க யத்தனிக்க திடீரெனக் குளிர்காற்று அவன் மேல் வீசக் கண்களைத் திறந்து பார்த்தான். கிருஷ்ணாயி ஓர் மயில் தோகையால் ஆனவிசிறியை வைத்துக் கொண்டு அவனுக்கு விசிறிக் கொண்டிருந்தாள்.

அவளைக்குலசேகரன் தடுக்க முயல அவளோ தடுக்காதே! என்று சொன்னாள். மேலும் வீரர்களுக்குப் பணிவிடை செய்வது அரசகுல மாண்பு என்றும் சொன்னாள். போரில் அடிபட்டு வீழ்ந்த பல வீரர்களுக்கு அவள் தந்தை பணிவிடை செய்திருப்பதாகவும் இறந்தவர்களுக்கு அவள் தாத்தா, தந்தை போன்றோர் சடங்குகள் செய்திருப்பதாகவும் சொன்னாள். தான் ஓர் தார்மிக அரச பரம்பரையில் உதித்தவள் என்றும் கூறினாள். இத்தகைய பணிவிடைகளினால் அவள் மகிழ்ச்சி அடைவதாகவும் சொன்னாள். குலசேகரனால் அவளைப் புரிந்து கொள்ள முடியாமல் அவளிடம் நேற்று என்னைக் கோழை என்று சொல்லிவிட்டு இன்று வீரன் என்று சொல்வதின் காரணம் என்ன என்று கேட்டான். அதற்குக் கிருஷ்ணாயி தான் அவனைச் சும்மாச் சீண்டி விளையாடியதாகச் சொன்னாள். இதெல்லாமா ஒரு வேடிக்கை என எண்ணினான் குலசேகரன்.

கிருஷ்ணாயி அவன் மனதைப் புரிந்து கொண்டவள் போல, அவனைச் சீண்டி விளையாடுவதில் அவள் மனம் மகிழ்ச்சி அடைவதாகச் சொன்னாள். கோபத்தில் குலசேகரன் முகம் சிவப்பதைப் பார்க்கப் பார்க்கப் பரவசமாக இருப்பதாகவும் சொன்னாள். திருவண்ணாமலை வீதியில் கோபத்தில் அவன் துள்ளிக் குதித்ததைச் சொன்னாள்.  அவன் சண்டை இட்டதைப் பல்லக்கில் இருந்து எட்டிப் பார்த்ததும் தான் தான் என்று கூறினாள். அதன் பிறகே ஹொய்சள வீரர்களை அனுப்பிக் குலசேகரனைத் தடுத்ததாகவும் சொன்னாள். கோட்டைக் கிடங்கில் அவனைத் தள்ளியதும் அவள் தான் என்றாள். குலசேகரன் அவளிடம் அவள் ஏன் இத்தகைய கொடுமைகளை அவனுக்குச் செய்ய வேண்டும் என்றும் அதன் காரணம் என்ன என்றும் கேட்டான்.

கிருஷ்ணாயி சிரித்தாள். விளையாட்டுக்கு அவனைக் கிடங்கில் தள்ளி ஒரு மணி நேரம் கழிந்த பின்னர் விடுவிக்கலாம் என நினைத்த போதும் மன்னர் அதற்கு ஒத்துக்கொள்ளாமல் ஒரு வாரம் கடத்திவிட்டார் என்றாள். குலசேகரன் அதற்கு அவன் கிடங்கில் இருந்த சமயம் அவனுக்கு நல்லுபதேசங்கள் செய்த பெண்மணி யார் என்று கேட்டான்.  கிருஷ்ணாயி அதற்கு அவனிடம், "நீ தான் அவள் கண்களைப் பார்த்திருப்பாயே! அதிலிருந்து கண்டுபிடி!" என்றாள். குலசேகரன் தான் அதில் தேர்ச்சி பெற்றவன் இல்லை என்றும் எல்லாப் பெண்களின் கண்களும் தனக்கு ஒரே மாதிரி இருப்பதாகவும் சொன்னான். கிருஷ்ணாயி சிரித்தாள். ஆனாலும் உடனே அவனிடம், "வீரனே, நான் உன்னிடம் கொஞ்சம் நெருங்கிப் பேசவும் நீ என்னிடம் உரிமை கொண்டாடலாம் என நினைக்கிறாய் போலும்! எச்சரிக்கையோடு இரு!" என்று கூறிவிட்டு வெளியேறினாள். திகைத்தான் குலசேகரன். அப்போது கூடாரத்தின் திரையை வேறொரு பெண்ணின் வாளிப்பான கை மெல்ல மெல்ல விலக்கியது.  குலசேகரன் மேலும் திகைப்படைந்து அந்தப்பக்கம் பார்த்தான். 

Monday, April 23, 2018

ஶ்ரீரங்க ரங்கநாதனின் பாதம் பணிந்தோம்!

ஒரே ஓட்டம் தான். தேர் இப்போத் தான் நிலைக்கு வந்திருக்கு என்றாலும் தேர் ஓடிய ஓட்டத்தில் ஆங்காங்கே சிற்சில பிரச்னைகள். சுகக்கேடுகள்! மெல்ல மெல்ல ஓய்வு அதிகம் எடுத்துக் கொண்டு இணையத்தைக் குறைத்துக் கொண்டு இருக்கிறேன். என்றாலும் எடுத்த காரியத்தை முடிக்கணும்; பாதியில் நிற்கிறதே என்னும் மன உறுத்தல் இருக்கத் தான் செய்கிறது. முக்கியமான பதிவுப் பக்கத்திலேயே தொடர்ந்து ஏதும் போட முடியாமல் இருக்கிறச்சே, இங்கே எல்லாம் யோசிச்சு எழுத வேண்டிய இடம்! கிட்டத்தட்ட மறுபடி 2 மாசம் போல் ஏதும் எழுதாமல் இருந்துட்டு இன்னிக்கு வந்திருக்கேன்.

சென்ற பதிவில் அழகர்கோயிலில் அரங்கனைப் பாதுகாத்து வந்த கொடவர்களை அரண்மனையில் சேவகம் செய்யும் அலிகள் வந்து பிடித்துக் கொண்டதைப் பார்த்தோம். அலிகள் பிடித்துக் கொண்டதும், "ரங்கா! ரங்கா!" என்று கொடவர்கள் அலற அலிகளோ கேலியாகச் சிரித்தனர். அந்த அலிகளின் பாதுகாப்பில் வந்த அரண்மனைப் பெண்களில் ஒருத்தி அந்த மலையின் விளிம்பு ஒன்றை நோக்கி மெல்ல நடந்தாள். அந்தப் பெண்கள் அனைவருமே உல்லாசமாய்க் கூடி இருந்து பொழுது போக்குவதற்காகவே அங்கே வந்திருந்தபடியால் கண்காணிப்பு இல்லை. ஆகவே அந்தப் பெண்ணிற்கு இது வசதியாக இருந்தது. முகத்திரையிட்டுத் தன்னை மூடிக் கொண்டிருந்த அந்தப் பெண் வேறு யாரும் இல்லை. வாசந்திகா தான்! அவள் இங்கே மதுரைக்குக் கொண்டுவரப் பட்டிருந்தாள். அங்கே வந்ததில் இருந்து தனக்கு நிகழ்ந்த பல்வேறு நிகழ்வுகளால் உடலும், மனமும் தளர்ந்து போயிருந்தாள் வாசந்திகா. முகம் இளைத்து உடல் கருத்துப் பொலிவின்றிக் காணப்பட்டது. கண்களில் இருந்து கண்ணீர் கொட்டிக் கொண்டிருந்தது.

பழையனவற்றை எல்லாம் நினைத்த அவள் மனது சில மாதங்களுக்கு முன்னர் தனக்கு நேர்ந்த அவலங்களையும் சேர்த்து அசை போட்டது. அங்கே பலவந்தமாகக் கொண்டுவரப்பட்டவர்களில் அவளைப் போன்ற அழகான தேவதாசிகள் மட்டுமில்லை; ஒரு சில இளவரசிகள், சிற்றரசர்களின் மனைவிகள், பெண்கள் எனப் பலரும் பலவந்தமாகக் கொண்டு வந்து சேர்க்கப்பட்டிருந்தார்கள். அடிமைகளாக ஆக்கப்பட்டிருந்தார்கள். ஒரு சிலர் தங்களுக்கு நிகழ்ந்ததை விதியின் பலன் என நினைத்து ஏற்றுக் கொண்டு வாழ ஆரம்பிக்கப் பலரும் செய்வதறியாது புலம்பித் தவித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். பெண்கள் அங்கே நிகழ்ந்த கொடூரங்களுக்குத் தங்களை ஒப்புக் கொடுக்க விரும்பவில்லை. ஆனால் அவர்களுக்கு மறைமுகமாகப் போதையில் ஆழ்த்தித் தங்கள் தேவைகளை நிறைவேற்றிக் கொண்டார்கள் அந்த தில்லி வீரர்கள். நினைவுகளை மழுங்க அடித்தனர். வாசந்திகாவுக்கும் அது நிகழ்ந்தது.

அவள் நினைவுகளும் மழுங்கடிக்கப்பட்டு அவள் போதையிலே இருந்த தருணம் அவள் சூறையாடப் பட்டாள். வெகு நாட்கள் வரை தனக்கு நிகழ்ந்ததை அறியாமல் இருந்தாள் வாசந்திகா. ஆனால் போதையிலிருந்து விடுபட்டுச் சுயநினைவுக்கு வரும்போதெல்லாம் தன் உடலில் ஏற்பட்டிருக்கும் மாற்றங்கள் அவளைச் சிந்திக்க வைத்தது. பின்னர் அவளுக்குத் தான் சீரழிக்கப்பட்டது புரிய வந்தது. நெருப்பில் விழுந்து விட்டது போல் தவித்தாள். அவள் சீரழிக்கப் பட்ட விஷயம் தெரிந்ததும் முதலில் நினைவு வந்தது குலசேகரன் தான். அவனுக்காகவென்று வாழ்ந்து வந்த தனக்கு நேர்ந்த இந்த அவலம் அவனுக்கு மட்டும் தெரியவந்தால்! தன் பெண்மையை முற்றிலும் இழந்த பின்னர் அவனை நினைப்பதோ, அவனை அடைய முற்படுவதோ எங்கனம் சாத்தியம்? இனி அவள் வாழ்வதற்கும் என்ன பொருள்? இருந்தாலும் ஒன்று! இறந்தாலும் ஒன்றே!

ஆகவே இந்தச் சூழ்நிலையைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு தன் வாழ்க்கையை முடித்துக் கொள்வது என்னும் முடிவுக்கு வந்திருந்தாள் வாசந்திகா! அவள் வெகுநாட்கள் ஆவலோடு காத்திருந்தது இந்த நாளுக்காகத் தான். அன்றைய தினம் காலையிலேயே தளபதி மாலிக் தனது அந்தப்புரப் பரிவாரங்களுடன் அழகர்மலைக்கு உல்லாசச் சுற்றுப் பயணம் செய்வதாக முடிவு செய்திருந்தான்.  ஆகவே அனைவரும் பயணமாக வந்திருந்தனர். பரிவாரங்களிடமிருந்து விலகித் தனியேயும் வந்துவிட்டாள்.  மலை முகட்டில் நின்றவண்ணம் அரங்கனை நினைத்துப் பிரார்த்தித்தாள்.அரங்கனுக்கு அடிமையாக இருந்து அவனுக்கே சேவை செய்ய வேண்டிய தான் இங்கே ஓர் இழிவான இடத்தில் மாட்டிக் கொண்டு மீள வழி தெரியாமல் தவிப்பதை நினைவு கூர்ந்து தன் உயிரை மாய்த்துக் கொள்வதாகவும், அடுத்த பிறவியிலாவது அரங்கனின் சேவைக்காகப் பிறந்து குலசேகரனையே மணாளனாக அடையப் பிரார்த்திப்பதாகவும் கூறிவிட்டுக் குதிக்க ஆயத்தமானாள்.

அடுத்த கணம் திடீரென "ரங்கா!ரங்கா!" என்று ஒரு குரல் கேட்கத் திடுக்கிட்டாள். மீண்டும் மீண்டும் அந்தக் குரல் கேட்டது. அரங்கன் முகம் அவள் முன் தோன்றிப் புன்முறுவல் செய்வது போல் தெரிந்தது. உடனே ஏதோ ஒரு முக்கியக் காரணத்தால் தான் தன்னை அரங்கன் இறக்கவிடாமல் தடுக்கிறான் என்பதைப் புரிந்தவளாக அங்கிருந்து நகர்ந்தாள். திரும்பப் பரிவாரங்களுடன் சேர்ந்து கொள்ள வேண்டிச் சென்றாள். செல்லும் வழியில் கொடவர்களை அலிகள் துன்புறுத்துவதைக் காண நேர்ந்தது. அலிகளிடம் போய் விசாரிக்க, அவர்கள் அரங்கனைப் பற்றியும் அவன் பொக்கிஷமும் இருக்குமிடம் இவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்கக் கூடும் என்பதால் இவர்களைப் பிடித்து விசாரிப்பதாகக் கூறினார்கள்.

அவர்களை விடச் சொல்லித் துருக்க மொழியில் ஆணையிட்ட வாசந்திகா சுற்றும் முற்றும் பார்த்தாள். அதற்குள் கொடவர்கள் தப்பி ஓடினார்கள். வாசந்திகாவை அவர்களால் அடையாளம் காண முடியவில்லை. சுற்றும் முற்றும் பார்த்த வாசந்திகாவிற்கு அங்கே இருந்த பெரும் தழைகளோடு கூடிய புதரில் ஓர் வெளிச்சம் தெரியவே உற்றுப் பார்த்தாள். ஆஹா! அது ஐம்பொன்னால் ஆன ஒரு விக்ரஹத்தின் கை! அபய ஹஸ்தம்! அப்படியானால்! ஆஹா! இது அரங்கனின் அபய ஹஸ்தம் தான்! அரங்கன் தான் ஒளிந்திருக்கிறான். இல்லை! அந்தக் கொடவர்கள் ஒளித்து வைத்திருக்கின்றனர். உடனே நாட்டிய பாவனையில் ஆடிக்கொண்டு அந்தப் புதருக்கு அருகே சென்று தழைகளை விலக்கி அரங்கனைப் பார்த்தவள் தன் கழுத்து நகையைக் கழட்டி அரங்கனுக்கு அருகே போட்டு விட்டு அரங்கனைச் சரியாக மூடினாள். பின்னர் மீண்டும் அலிகளிடம் வந்து அவர்களோடு பரிவாரங்களுடன் கலந்து கொண்டு பேசிக் கொண்டே அப்பால் நகர்ந்தாள்.

Monday, February 19, 2018

ஶ்ரீரங்க ரங்கநாதனின் பாதம் பணிந்தோம்!

குலசேகரன் மிகவும் முயன்று குதிரையை ஒவ்வொரு பல்லக்கின் அருகேயும் கொண்டு போனான். அவற்றில் ஒன்றில் ஹேமலேகாவின் முகமும் அவனுக்குத் தெரிந்தது. ஹேமலேகா அவனிடம் பல்லக்கை ஒட்டிக் கொண்டு வரவேண்டாம் என எச்சரித்தாள். ராணி தவறாக நினைக்கக் கூடும் என பயந்தாள். ஆனால் குலசேகரன் அவளிடம் தான் கூற வந்ததைக் கூறினான்: "அம்மா! உங்கள் கதை கூறும் ஆற்றல் வியக்கத் தக்கது! நான் மிகவும் விரும்பிக் கேட்கிறேன். இது போன்ற ஆன்மிகக் கதைகளைக் கேட்டு என் நிலையை உயர்த்திக் கொள்ளாமல் வாழ்நாளைப் போர்ப்பயிற்சியில் வீணடித்து விட்டேனே என நினைத்தால் வேதனையாக இருக்கிறது.கல்வி கற்றால் எவ்வளவு மேன்மை என்பதை உங்களால் உணர்ந்து கொண்டேன்!" என்றெல்லாம் அவன் சொல்லிக் கொண்டிருக்கையிலேயே திடீரென யாத்திரை நிறுத்தப்பட்டது. அனைவரும் அவரவர் நின்ற இடத்திலேயே நின்றனர்.

திகைத்துப் போய்ப் பார்த்த குலசேகரன் தூரத்தில் எதிரே ஒரு குதிரைப்படை புழுதியைக் கிளப்பிக் கொண்டு வந்ததைப் பார்த்தான். அதைக் கண்ட ராணி உடனே குலசேகரனை அழைத்து அவனிடம் முத்திரை மோதிரம் ஒன்றைக் கொடுத்தாள். அது ஹொய்சள முத்திரை மோதிரம். அதைக் காட்டும்படி ராணி உத்தரவிடக் குலசேகரன் அதை எடுத்துக் கொண்டு சென்றான். வந்தவர்கள் தில்லி வீரர்கள் தான். நாட்டைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்து ஆங்காங்கே வேவு பார்த்துக் கொண்டு வந்தனர். குலசேகரன் காட்டிய முத்திரை மோதிரத்தைப் பார்த்துவிட்டுப் பின்னர் ஒரு சில கேள்விகளை மட்டிலும் கேட்டுக் கொண்டு ஊர்வலத்தை மேலே செல்ல அனுமதித்தனர்.  பின்னர் குலசேகரன் திரும்ப ராணியிடம் சென்று முத்திரை மோதிரத்தைத் திரும்பக் கொடுக்க ராணியோ அவனையே அதை வைத்திருக்கச் சொன்னாள். இன்னும் வேறு யாரேனும் வந்தால் இதைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளும்படியும் கூறினான்.

பின்னர் அவனைப் பார்த்து, அவன் பெயரைக் கேட்டறிந்தாள். திருவரங்கத்துக்காரன் என்று தெரிந்ததும் போர்த்தொழிலை எங்கே எவ்வாறு கற்றான் என்றும் கேட்டாள். காஞ்சியில் ஹொய்சள வீரன் ஒருவனிடம் கற்றதாகச் சொன்ன குலசேகரனைப் பார்த்து அவனைப் போன்றதொரு வீரனுக்குக் கலை, இலக்கியம், கவிதை போன்றவை தேவை இல்லை என்றும் சொன்னாள். வீரத்தை வளர்த்துக் கொண்டு ஓர் குறுநில மன்னனாக ஆகும்படியும் அறிவுரை கூறினாள். ஆனால் குலசேகரனோ தனக்கு அவற்றில் எல்லாம் விருப்பம் இல்லை என்றும் தன் வாழ்க்கை லட்சியம் திருவரங்க நாதனைத் திரும்பத் திருவரங்கத்தில் சேர்ப்பிப்பது ஒன்றே என்றும் கூறினான். ராணியோ இதெல்லாம் ஒரு லட்சியமா எனக் கேலி செய்து நகைத்தாள். குலசேகரன் அவளைத் திரும்பிப் பார்த்தான்.

ராணி அந்தப் பல்லக்கில் பஞ்சணையில் படுத்த வண்ணம் இருந்தாள். அவள் அழகைக் கண்டு வியந்தான் குலசேகரன்.  தன் பார்வையை அவன் மேல் படரவிட்ட ராணி, "இதெல்லாம் ஒரு லட்சியமா! ஓர் உலோக விக்ரஹம்! அதைப் பாதுகாப்பதாம்! திருவரங்கத்தில் கொண்டு சேர்ப்பதாம்!" என்று சொல்லி மீண்டும் கேலி செய்து சிரித்தாள். குலசேகரன் கோபத்துடன் தனக்கு அது லட்சியம் தான் என்றும் தன்னைப் பொறுத்தவரை அது வெறும் உலோக விக்ரஹம் மட்டுமில்லை என்றும் கூறினான். அரங்கன் அவர்களைப் பொறுத்த வரை உயிர் என்றும் அவனே அவர்களது நம்பிக்கை என்றும் அவனை இழந்தால் வாழ்க்கையில் அவர்களுக்கு எதுவுமே இல்லை என்றும் கூறினான். அரங்கனை இழக்க ஒருக்காலும் சம்மதியோம் என்ற குலசேகரன் அரங்கனைக் காப்பாற்றும் வியாஜ்யத்தில் எத்தனை பேர் உயிரிழந்திருக்கின்றனர் என்பதையும் எடுத்துச் சொன்னான்.  அரசிக்குச் சிரிப்புத் தான் வந்தது. என்றாலும் போலியான பயத்துடன் குலசேகரனைப் பார்த்து நிறுத்திக் கொள்ளச் சொன்னாள்.

திருவண்ணாமலைக் கடைவீதியில் சண்டை போட்டது போல் சண்டை போட்டுவிடப் போகிறாய் என்று கேலியும் செய்தாள். பின்னர் அவனைப் பார்த்து யாத்திரை சரியாகச் செல்கிறதா என்று கண்காணிக்கும்படி சொல்லிவிட்டுப் பல்லக்கின் திரையை விட்டுக் கொண்டு திரும்பிப் படுத்தாள்.

****************

அங்கே!

அழகர் கோயிலில் ஒரு தோப்பு! அரங்கன் மறைந்து வாழ்ந்து வந்தான். பசுந்தழைகளால் ஆன விதானங்களை எழுப்பி அரங்கனுக்கு ஆலயம் போல் எழுப்பி தினசரி உபசரணைகளைச் செய்து வந்தார்கள் அரங்கனைப் பொறுப்பில் எடுத்துக் கொண்ட கொடவர்கள். அவர்கள் மூவரும் ஊர்வலத்தோடு சேர்ந்தே வந்த உறவினர்கள் ஆவார்கள்.  அரங்கனை வெறும் தெய்வமாக மட்டும் எண்ணாமல் ஓர் உலோக விக்ரஹமாக எண்ணாமல் தங்களுடன் வாழும் ஓரு மாமனிதன் என்றே நினைத்து அவனுக்கு வேண்டியதைச் செய்தார்கள். அவர்கள் வெப்பத்தை உணர்ந்தால் அரங்கனுக்கு விசிறி போட்டார்கள். அவர்கள் சாப்பிடும் முன் அரங்கனுக்கு உணவு படைத்தார்கள்.

அப்போது ஓர் நாள் வெகு தூரம் சென்று மண் குடங்களில் நீர் எடுத்து வருகையில் ஓர் அரசப் பரிவாரம் ஆரவாரங்களோடு அங்குள்ள தோப்புக்களில் புகுந்தது. மூவரும் பயந்து போய்விட்டார்கள். அரங்கனின் இருப்பிடம் நோக்கி விரைந்தார்கள். அவசரம் அவசரமாக அரங்கனைக் கண்டதும் அவர்களுக்குத் தெரிந்து விடப் போகிறதே என நினைத்து அவர்கள் செய்த குழப்படிகளால் அரங்கன் விக்ரஹம் அங்கிருந்த கூளங்களுக்குள் மறைந்து போனது. அப்போது பார்த்து அரசப் பரிவாரங்களில் கூட வந்த பெண்கள் அங்கே வந்து விட்டனர். அவர்கள் தில்லித் துருக்கப் பெண்கள் என்பது அவர்களின் உடையிலிருந்து தெரிந்தது. கொடவர்கள் செய்வதறியாது திகைக்கையிலேயே அரண்மனையில் ஊழியத்துக்கு அமர்த்தப்பட்டிருந்த அலிகள் ஓடி வந்து மூவரையும் பிடித்துக் கொண்டனர். 

Friday, February 16, 2018

ஶ்ரீரங்கரங்கநாதனின் பாதம் பணிந்தோம்!

ராணி கிருஷ்ணாயிக்கு இவர்களின் மௌன பாஷை கோபத்தை மூட்டியது. அவசரம் அவசரமாக சபையைக் கலைத்தாள். குலசேகரனிடம் வந்து, "வீரனே, நீ செய்வது சரியல்ல!" என்றாள் கோபத்துடன்.  குலசேகரன் தான் தவறு ஏதும் செய்யவில்லை என்று பணிவுடன் கூறினான். ஆனால் ராணியோ அவன் காவலை விடுத்துக் கதை கேட்டதால் கள்வர்கள் உள்ளே புகுந்ததைக் குறித்துச் சொல்லிவிட்டு அவனுக்கு தண்டனை கொடுக்க நினைத்ததாகவும் கள்வர்கள் பிடிபட்டதால் கொடுக்கவில்லை எனவும் கூறினாள். குலசேகரன் அவமானத்தால் கவிழ்ந்த தலையோடு வெளியே வந்தான். ராணியின் கோபம் கலந்த சுபாவம் அவனுக்குள் கலக்கத்தை மூட்டியது. கடுமையாகத் தன்னை நடத்தும் இந்த ராணியிடம் போய் தெரியாத்தனமாக மாட்டிக் கொண்டு விட்டோம் என்றெல்லாம் கவலைப் பட்டான். இரவில் உணவு அருந்திவிட்டுப் படுத்தும் கூட அவன் சிந்தனைகள் அவனைத் தூங்க விடாமல் குழப்பி எடுத்தன.

அப்போது திடீரெனப் பஞ்சு கொண்டான் குரலில் குலசேகரனை அழைத்தமாதிரி இருந்தது. சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான் குலசேகரன். மர நிழலில் பஞ்சு கொண்டான் நின்றுகொண்டு அவனை அழைத்துக் கொண்டிருந்தார். கூடவே அரங்கன் ஊர்வலத்தைப் பின்பற்றச் சொன்னால் இங்கே அணங்குகளின் ஊர்வலத்தைப் பின்பற்றுகிறாயே என்றும் கேட்டார். இது தான் நீ அரங்கனுக்குச் செய்யும் சேவையா என்றெல்லாம் அவர் கேட்டார். குலசேகரனுக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டது. எழுந்து அமர்ந்து கண்களைக் கசக்கி விட்டுக் கொண்டு எதிரே பார்த்தான். யாரும் இல்லை. அவன் லட்சியத்திலிருந்து அவன் புரண்டு விட்டதால் இத்தகைய எச்சரிக்கை தோன்றியதோ என நினைத்தான். கண் முன்னே அரங்கன் உருவமும் அவன் ஊர்வலமும் தோன்றியது.  அரங்கன் விக்ரஹம் அவனைப் பார்த்துச் சிரித்து என்னை மறந்தாயோ என்று கேட்பது போலும் தோன்றியது.

"ரங்கா! ரங்கா!" என்று அரற்றினான் குலசேகரன். ராஜாதிராஜனாகிய அரங்கன் இன்று நம் உதவியையா எதிர்பார்க்கிறான்? நாயினும் கடையேனாகிய என்னை அரங்கன் எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கிறானா? ரங்கா, ரங்கா, என்னால் இயன்றதைச் செய்து உன்னை எப்படியேனும் காப்பாற்றித் திரும்பவும் திருவரங்கம் கொண்டு சேர்ப்பது என் கடமை! ஐயகோ! அழகர் மலையில் அவருக்கு தினமும் மூன்று வேளை அமுது படைத்து வருகிறார்களா என்று தெரியவில்லை. பூஜைகள் சரிவரச் செய்து வருகிறார்களா என்றும் புரியவில்லை. குலசேகரனுக்குள் தவிப்பு மேலிட்டது. என்ன செய்வது எனப் புரியாமல் அப்போது முறை காவலில் இருந்த குறளனை அணுகினான். அவனிடம் தனக்கு அரங்கன் நினைவு அதிகம் வருவதால் அழகர் கோயில் சென்று விடலாமா என்று கேட்டான்.

அதற்குக் குறளன் அழகர் கோயிலில் கொடவர்கள் அரங்கனை நன்கு கவனித்துக் கொள்வதை எடுத்துச் சொன்னான். "கோடைக்காலம் நாம் காற்றில்லாமல் தவிக்கையில் கூட இந்தக் கொடவர்கள் முறை போட்டுக் கொண்டு அரங்கனுக்கு விசிறியால் விசிறினார்களே! மறந்து விட்டீர்களா!" என்று கேட்டான்.  ஆனாலும் குலசேகரன் மனம் சமாதானம் அடையவில்லை. என்ன இருந்தாலும் கொடவர்கள் வீரர்கள் இல்லையே என்று கவலை அடைந்தான்.  "அரங்கனுடைய விக்ரஹம் மறைந்து இருக்கும்வரை கவலை இல்லை. அவர்களும் அதைப்பாதுகாப்பார்கள். எல்லாவிதமான உபசரணைகளும் செய்வார்கள். ஆனால் எதிரிகளால் விக்ரஹத்துக்கு ஆபத்து நேரிட்டால்? அவர்களால் என்ன செய்ய முடியும்? இங்கே நாம் ஹொய்சள மன்னர் உதவி செய்வார் என நம்பி வந்தால் இங்கே நடப்பதே வேறு விதமாய் இருக்கிறது. அரங்கனையே பறிகொடுத்து விடுவோமோ எனக் கவலையாக இருக்கிறது. காலையிலிருந்து இந்த எண்ணம் தோன்றி என்னைப் பாடாய்ப் படுத்துகிறது. நிம்மதியில்லாமல் தவிக்கிறேன். "என்றான் குலசேகரன்.

குறளன் அதற்கு இந்த தீர்த்த யாத்திரையைச் சரியாகவும் சீக்கிரமாகவும் முடித்துக் கொண்டு திருவண்ணாமலை திரும்பினால் ஹொய்சள மன்னரிடமிருந்து உதவி கிடைக்கலாம் என்று நம்பிக்கை தெரிவித்தான். குலசேகரன் ஏதும் பேசவில்லை. மறுநாள் அங்கிருந்து யாத்ரிகர்கள் கிளம்பினார்கள். யாத்ரிகர்களின் முன்னால் குலசேகரனும், குறளனும் காவலாகச் சென்றார்கள். கிருஷ்ணாயி மூடு பல்லக்கில் பயணம் செய்தாள்.  மற்றவர்கள் வந்த பல்லக்குகளின் வரிசைகளோடு முன்னும் பின்னுமாக வீரர்கள் காவல் காத்த வண்ணம் சென்றனர். குலசேகரனுக்கு ஹேமலேகா அந்தப் பல்லக்குகளில் எதிலேனும் இருப்பாளா என்னும் சந்தேகம் தோன்றியது. அவள் கதையைக் கேட்கக் கூடாது என்று ராணி தடை விதித்தது அவன் மனதில் வருத்தத்தை உண்டாக்கியது. அவளைப் பார்க்கவானும் முடியுமா என்று யோசித்தான்.

Sunday, February 04, 2018

ஶ்ரீரங்க ரங்கநாதனின் பாதம் பணிந்தோம்!

குலசேகரனை முறை காவலில் போட்டிருந்தார்கள். அவன் இரவில் நின்றிருக்கையில் மீண்டும் மீண்டும் ஹேமலேகாவின் கதை தொடங்குவது அவனுக்குக் கேட்கும். அவள் குரலோடு யாழும் இணைந்து பாடத் தொடங்க அவனுக்கு உடனே அங்கே சென்று கதையைக் கேட்கும் ஆவல் தோன்றும். இரண்டு நாட்கள் கஷ்டப்பட்டுப் பொறுத்திருந்தவனால் மூன்றாம் நாள் பொறுத்திருக்க முடியவில்லை. மெல்ல நடந்து சென்று கூட்டத்தின் ஓரமாக நின்று கொண்டு கதையைக் கேட்கத் தொடங்கினான். அப்போது அங்கே ஏற்பட்ட சலசலப்பைக் கேட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தால்! அங்கே ராணி கிருஷ்ணாயி தாயி நின்று கொண்டிருந்தாள். அவள் குலசேகரனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். இரு சேடிகள் அவளுக்குக் காவலாக நின்றனர். குலசேகரனையே பார்த்தவள் கோபத்துடன், "ஓஹோ! இது தான் நீங்கள் காவல் காக்கும் லட்சணமா? இதற்குத் தானா மன்னர் உங்களை எங்களுடன் அனுப்பி வைத்தார்?" என்று கோபமாகக் கேட்கக் குலசேகரனால் பதில் சொல்லவே முடியவில்லை.

தலைகுனிந்து பிரமிப்புடன் நின்றிருந்தவனைப் பார்த்து அவள், "இதெல்லாம் எனக்குக் கொஞ்சமும் பிடிக்காதது!" என்று கூறி விட்டு வெடுக்கென்று திரும்பிக் கொண்டு மேலே போய்விட்டாள். அவமானத்துடன் திரும்பிய குலசேகரன் மனம் வருந்தினான். நாலாம் நாள் இரவில் இரு பெரிய சத்திரங்களில் அனைவரும் தங்கினார்கள். அன்று கதை கேட்கப் போனபோது ஹேமலேகாவைப் பார்த்தது தான். அதன் பின்னர் குலசேகரனால் அவளைப் பார்க்கவே முடியவில்லை. சத்திரத்துக்கு வெளியே திறந்த வெளியில் காவல் காத்துக் கொண்டிருந்த குலசேகரனுக்கு  ஹேமலேகாவும் அவளுடைய குளுமையான பார்வையும் அந்தப் பார்வையைக் கொண்ட பிரகாசமான கண்களும் மனதில் தோன்றின. அவள் கவர்ச்சியும் அழகும் ஆட்களைக் கவர்ந்திழுக்கும் வண்ணம் இருக்காது. மனதில் அமைதியையும் மரியாதையையும் தோற்றுவிக்கும் கவர்ச்சி. இப்படி எல்லாம் தன்னால் நினைக்க முடியுமா என எண்ணும்போதே குலசேகரனுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. தனக்கெனத் தனி வாழ்க்கை இனி ஏது என்னும் நினைப்பில் இருந்தவனுக்குள் இத்தகைய எண்ணங்கள் வாக்கையில் ஓர் பிடிப்பை ஏற்படுத்தின. பஞ்சு கொண்டானைப் போல் தானும் ஓர் நகரத்து அரையராக வாழ்க்கையில் கீர்த்தி பெற்று வாழ வேண்டும் என்று எண்ணிக் கொண்டான்.

ஹேமலேகாவின் மேல் தனக்குக் காதலா? ம்ஹூம், இல்லை, இல்லை! அப்படி எல்லாம் இல்லை! தனக்குத் தானே சொல்லிக் கொண்டான் குலசேகரன். ஆம், ஆம், காதல் தான் என்றது இன்னொரு மனது! தான் அத்தகைய சின்னச் சின்ன இன்பங்களுக்கெல்லாம் எளிதில் ஆளாக மாட்டோம் என நம்பிக் கொண்டே தன் தலையை உலுக்கித் தான் ஹேமலேகாவைக் காதலிக்கவில்லை என்பதைத் தனக்குள்ளே உறுதிப் படுத்திக் கொண்டான் குலசேகரன். எங்கிருந்தோ யாழின் ஓசை கேட்டது. மெல்ல மெல்ல யாழிசை அந்தப் பிராந்தியத்தையே நிறைத்தது. கூடவே ஹேமலேகாவின் குரலும் கேட்டது. சத்திரத்துக்குள்ளே இருந்து கேட்டதால் தன்னையும் அறியாமல் குலசேகரன் அந்தக் குரலைத் தொடர்ந்து சென்று சத்திரத்தின் வெளிப்புறத்தில் நின்ற வண்ணம் இசையை ரசித்துக் கொண்டிருந்தான்.

அப்போது சத்திரத்தின் பின் புறம் வழியாகச் சில கள்வர்கள் சத்திரத்தினுள் புகுந்தார்கள். இதைக் குலசேகரன் அறியவில்லை. உள்ளே புகுந்த கள்வர்கள் யாத்திரைக் குழுவினரின் பொருட்களை எல்லாம் உக்கிராண அறைக்குள்ளிருந்து அள்ளிக் கொண்டு பின்புறமாகவே ஓடினார்கள். அப்போது ஓர் பெட்டகம் தடால் எனக் கீழே விழுந்து சப்தத்தை ஏற்படுத்த யாத்திரிகர்கள், "திருடன், திருடன்!" எனக் கூவினார்கள்.  ஹேமலேகாவின் கதையைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த அரசிக்குக் கோபம் வந்தது. இந்தக் காவலாளிகள் என்ன செய்கிறார்கள்? தூங்கி விட்டார்களா?  என்று நினைத்த வண்ணம் சத்திரத்தின் வெளியே வந்தாள். வீரர்களை அழைத்துக்கள்வரைத் தொடரும்படி ஆணையிட்டாள். அப்போது அங்கே ஆயுதங்கள் ஏதும் தரிக்காமல் நின்று கொண்டிருந்த குலசேகரன் அவள் கண்களில் படவே அவள் கோபம் எல்லை மீறியது!

"இரண்டாம் முறையாக உன்னைக் காவலில் இல்லாமல் பார்க்கிறேன்! இது தான் நீ முறை காவல் காக்கும் லட்சணமா?" என்று கோபத்துடன் கத்தினாள். அப்போது தான் ஏதோ நடந்திருக்கிறது என்பதையே குலசேகரன் உணர்ந்தான். தன் தவறை உணர்ந்தவனாக, "ராணி, இதோ, இதோ, வருகிறேன்!" என்றுகூறி விட்டுத் தன் கூடாரம் நோக்கி விரைந்தான். கவசம் அணியாத வெற்றுடம்புடன் வில்லையும், அம்பையும் எடுத்துக் கொண்டு வந்த குலசேகரன், வீரர்களைத் தன்னைப் பின் தொடரும்படி கூறி விட்டுக் குதிரையில் ஏறி விரைவாகச் செலுத்தினான். பின்னர் சிறிது நேரத்துக்குள்ளாக ஆறு கள்வர்களையும் அவர்கள் திருடிய பொருட்களையும் ராணியின் முன்னே சமர்ப்பித்தான் குலசேகரன். கூடவே அவனுடைய வீரர்களும் இருந்தனர். கள்வர்களையும் குலசேகரனையும் கண்டு கடுமையாக விழித்த ராணி எல்லோரையும் விலங்கிட்டு வைக்குமாறு ஆணை இட்டாள்.

மறுநாள் சத்திரத்தின் முற்றத்தில் சபை கூடியது. ராணி தன் விசாரணையை ஆரம்பித்தாள். குறளனுக்கும் குலசேகரனுக்கும் உள்ளூற அச்சம். அரசி கள்வர்களை விசாரித்ததைக் கண்டு குலசேகரனுக்குள் கொஞ்சம் தைரியம் வந்தது. சபையைச் சுற்றிக் கண்களை ஓட விட்டவன் ஓர் ஓரமாக ஹேமலேகா நிற்பதைக் கண்டு விட்டான். அவன் கண்கள் அவளை விட்டு நகர மறுத்தன. அவள் பார்வையோ அவனிடம் இல்லை. அவள் தன்னைப் பார்க்க மாட்டாளா என ஏங்கினான் குலசேகரன். அவளோ திரும்பாமல் நின்றாள். ராணி விசாரணையை முடித்துவிட்டாள் என்பது அவள் தீர்ப்புக் கூறியதிலிருந்து தெரிந்தது. கள்வர்களின் கையையும் மூக்குகளையும் வெட்டிவிடும்படி கட்டளை இட்டாள். பின்னர் தன் மன ஆறுதலுக்காகச் சேடிகளை அழைத்து நாட்டியம் ஆடும்படி சைகை செய்தாள். குலசேகரன் என்ன செய்கிறான் என்பதையும் அவ்வப்போது ஓரக்கண்ணால் பார்த்துக் கொண்டாள்.

அவன் ராணி இருக்கும் பக்கம் கூடத் திரும்பவில்லை. நாட்டியத்தை ரசித்தான். ஹேமலேகாவைப் பார்த்தான். மீண்டும் மீண்டும் அவன் பார்வை அவள் பக்கமே சென்றது. ஒரு நிமிடம் அவனால் தன் கண்களை நம்பமுடியவில்லை. ஏனெனில் ஹேமலேகா அவள் கண்களை முழுதும் திறந்து அவனையே பார்த்த வண்ணம் இருந்தாள். அவள் விழிகளைக் கண்ட குலசேகரனின் பார்வை அந்த விழிகளின் வழியிலிருந்து மீள முடியாமல் தவித்தது. அதை ராணி கிருஷ்ணாயியும் கவனிக்காதவள் போலக் காட்டிக் கொண்டு நன்கு கவனித்துக்  கொண்டாள்.

Tuesday, January 30, 2018

ஶ்ரீரங்க ரங்கநாதனின் பாதம் பணிந்தோம்!

கிளம்பி விட்டது ஹொய்சள ராணியின் ராமேஸ்வர யாத்திரை! எட்டு மூடு பல்லக்குகள். ஆண், பெண் பயணிகள், சேடிகள், பணிப்பெண்கள், சமையல் செய்பவர்கள், மற்ற வேலைகள் செய்வோர் என ஒரு பெரிய பரிவாரமே ராணியுடன் கிளம்பியது! குதிரை ஓட்டத் தெரிந்தோர் குதிரைகளிலும், மற்றவர் மாட்டு வண்டிகளிலும், சிலர் நடந்தும் தங்கள் பயணத்தைத் துவக்கினர். பொதி வண்டிகள் பிரயாணத்துக்குத் தேவையான பொருட்களைச் சுமந்து கொண்டு வந்தன. இவற்றை எல்லாம் பார்த்துக் கொண்டும் கவனித்துக்கொண்டும் குலசேகரனும் குறளனும் பரிவாரங்களுடன் சென்றார்கள். முதல் நாள் மாலையில் ஒரு மணற்பாங்கான சமவெளியில் பரிவாரங்களுடன் தண்டு இறங்கினார்கள். எல்லோரும் உற்சாகமான மனோநிலையில் இருந்ததால் ஆடல், பாடல், விளையாட்டுக்களில் ஈடுபட்டனர். குலசேகரனையும் குறளனையும் கூட அழைத்தனர். எல்லோருமாகச் சேர்ந்து கண்ணாமூச்சி விளையாட்டு விளையாடினார்கள். குலசேகரன் கண்களையும் கட்டினார்கள். அவன் இரு கைகளையும் விரித்துக் கொண்டு தேடிச் சென்றவன் அவ்வழியாக வந்த ராணியின் கைகளை இறுக்கமாகப் பிடித்து விட்டான்.

குலசேகரனுக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டது! இதென்ன பெண் பிள்ளை போல் இருக்கிறதே என நினைத்த வண்ணம் கண்களை மூடி இருந்த கட்டுக்களை அவிழ்த்தான். எதிரே ஹொய்சள ராணி! அவள் துளுவ நாட்டு இளவரசியாம். ஹொய்சள மன்னர் துளுவ நாட்டையும் தன் நாட்டோடு இணைக்க வேண்டி அவளைத் திருமணம் செய்து கொண்டிருந்தார். அவள் பெயர் கிருஷ்ணாயி தாயி என்பதாகும். திருமணம் நடந்து 2 வருடங்கள் ஆகியும் குழந்தை பிறக்காததால் அவள் இப்போது ராமேஸ்வர யாத்திரையை மேற்கொண்டிருந்தாள்.  இதெல்லாம் குலசேகரன் நினைவில் வந்தன. ஆனால் அந்த ராணியோ அவன் எதிரே கோபத்துடன் நின்று கொண்டிருந்தாள்.  குலசேகரனைப் பார்த்து எதிரே யார் வருவார்களோ என்னும் எண்ணத்தோடு விளையாட வேண்டாமா எனக் கடுமையாகக் கேட்டாள். பின்னர் அவன் பதிலை எதிர்பார்க்காமல் வெடுக்கென்று திரும்பிச் சென்று விட்டாள். குலசேகரன் மனம் வேதனையில் ஆழ்ந்தது. துயரத்தில் ஆழ்ந்த அவனைக் குறளன் சமாதானம் செய்தான்.

ஆனால் குலசேகரன் மனதுக்குள்ளாக ஒரு சந்தேகம். திருவண்ணாமலையில் சாலையில் பார்த்த பெண்ணின் விழிகளும், தான் கோட்டைக் கிடங்கில் பார்த்த பெண்ணின் விழிகளும் ஒன்றாக இருந்தன. அந்தப் பெண்ணோ குலசேகரனுக்கு நல் உபதேசம் தானே செய்தாள்! அப்போது அந்தப் பெண் இவள் இல்லையா? அவள் வேறு இவள் வேறா? குழப்பம் அடைந்தான் குலசேகரன். இரவு உணவருந்திவிட்டு உட்கார்ந்திருக்கையில் எங்கிருந்தோ யாழின் இன்னிசையுடன் கூடிய கதா காலட்சேபம் கேட்டது. ஒலி வந்த திக்கில் நடந்தவனுக்கு அங்கே ஹேமலேகாவைக் கண்டதும் தூக்கி வாரிப் போட்டது. அவள் அங்கே கூடி இருந்த மக்களுக்கு பாரதக் கதைகள் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். அவளும் இந்தப் பரிவாரங்களுடன் வந்திருப்பதைக் குலசேகரன் அறிய மாட்டான். என்றாலும் தனக்கு நன்கு தெரிந்த ஒரு பெண் இங்கே இருப்பதை அறிந்து உவகை கொண்ட குலசேகரன் அங்கேயே அமர்ந்து அவள் கதை சொல்லுவதைக் கேட்டுக் கொண்டான்.

சற்று நேரத்தில் கதை முடிந்தது. அனைவரும் கலைந்து சென்றார்கள்.  ஹேமலேகாவும் கிளம்பும் முன்னர் குலசேகரன் அவசரம் அவசரமாகச் சென்று அவள் முன்னால் நின்றான். அவனை அடையாளம் தெரிந்து கொண்ட ஹேமலேகா, "உங்களைக் காவிரிக்கரையில் அல்லவோ பார்த்தேன்!" என்று கேட்டாள். அவனைக் கண்ட மகிழ்ச்சியில் அவள் முகமும் மலர்ந்தது. குலசேகரனும் அவள் சொன்னதை ஆமோதித்துத் தன் தாயாருக்கு அவள் ஈமச்சடங்குகள் செய்வித்து வைத்ததை நன்றியுடன் நினைவு கூர்ந்தான்.  அவள் சிரிக்கையில் கண்களின் பிரகாசத்தையும் ஒளியையும் கண்ட குலசேகரன் ஆச்சரியத்தில் ஆழ்ந்தான். அவள் அழகில் அவன் உள்ளம் தோய்ந்தது.  பின்னர் குலசேகரன் தான் அவளைப் பல்லக்கில் தன்னந்தனியாக அனுப்ப நேர்ந்தது குறித்து இன்றும் வருந்துவதாகச் சொன்னான். அவளுக்கு என்னவாகி இருக்குமோ என்றெல்லாம் யோசித்துக் கலங்கினதாகவும் கூறினான்.

அப்போது ஹேமலேகா தான் அடைந்த அனுபவங்களை விவரித்தாள். "ஜம்புகேஸ்வரத்துக்குத் தான் திரும்புகையில் ஊரே சூனியமாகக் காட்சி அளித்ததாகவும் ஒரு கிழவர் சொன்னதன் பேரில் அரங்கன் ஊர்வலத்தைத் தேடிச் சென்ற வழியில் தான் குலசேகரன் அறிமுகம் கிடைத்ததாயும் சொன்னாள்.  பின்னர் தான் திருச்சிக்குச் சென்றதாகவும் அங்கே தான் கலவரங்கள் பற்றிய முழு விபரங்களைத் தெரிந்து கொண்டதாகவும் கூறினாள். பின்னர் தெற்கு நோக்கிப் பயணம் செய்வதில் உள்ள ஆபத்தை அறிந்து கொண்டதால் வடக்கு நோக்கிச் சென்றதாகவும் கூறினாள். அப்போது இந்தத் திருவண்ணாமலைக்கு வந்ததாகவும் இந்த யாத்திரையில் கலந்து கொள்ளும் வாய்ப்புக் கிடைத்ததால் வந்ததாகவும் சொன்னாள்.

அவளும் யாத்திரையில் வருவது குறித்துத் தன் மகிழ்ச்சியைத் தெரிவித்துக் கொண்டான் குலசேகரன். ஹேமலேகா அதற்குத் தான் மன்னரின் கட்டளையின் பேரிலேயே வந்ததாகவும், மஹாராணிக்குப் புராணக் கதைகள் நிறையக் கூற வேண்டும் என்று கட்டளை இருப்பதாகவும் இப்போது மஹாராணி காத்திருப்பார்கள் என்பதால் தான் செல்வதாகவும் கூறினாள். குலசேகரனுக்கு ஹேமலேகாவைச் சந்தித்ததும், அவளுடன் பேசியதுமே கனவு போல் தோன்றியது!

Monday, January 29, 2018

ஶ்ரீரங்க ரங்கநாதனின் பாதம் பணிந்தோம்!

அந்த உருவம் முழுவதுமாகத் தன்னை மறைத்துக் கொண்டிருந்தது விழிகளைத் தவிர்த்து! விழிகள் போதுமே குலசேகரன் கண்டு பிடிக்க! விழிகள் மூலம் அவை சாலையில் அந்த மூடு பல்லக்கில் வந்த பெண்ணின் விழிகள் தான் என்பதை எளிதாகப் புரிந்து கொண்டான் குலசேகரன். குலசேகரன் தன்னைப் பார்ப்பது அறிந்ததும், "ராஜவீதியில் ஏன் கலகம் செய்தாய்?" என அந்தக் குரல் கம்பீரமாய்க் கேட்டது. அதற்குக் குலசேகரன் தான் கலகம் எதுவும் செய்யவில்லை என்றும் தங்கள் மன்னரை நான் ஏளனம் செய்ததாக தளவாய் சொல்லிக் கொண்டு தன்னிடம் வம்பிழுத்ததாகவும் கூறினான். அதற்கு அந்தப் பெண் இத்தனை ஆற்றல் மிகுந்த குலசேகரன் ஆத்திரக்காரனாக இருப்பது சரியல்ல என்றாள்.

மேலும் அவள், "நாளை விசாரணை நடக்கும்போது பொறுமையாக நடந்து கொள்! விடுதலை கிடைக்கும்!" என்று சொன்னவள் மேலும் மன்னனிடம் மிகப் பொறுமையாக நடந்து கொள்ளவும் சொன்னாள். மீண்டும் குலசேகரனை ஆழமாகவும், அர்த்தம் பொதிந்தவாறும் பார்த்த அந்த உருவம் மேலே சென்று விட்டது!  மறுநாள் அரசவைக்குக் குறளனையும், குலசேகரனையும் அரச ஊழியர்கள் அழைத்துச் சென்றனர். வீர வல்லாளனின் சபையில் அவருக்கு முன்னே இருவரும் நிறுத்தப்பட்டார்கள். வீர வல்லாளருக்கு அப்போதே 62 வயது ஆகி இருந்தது! எனினும் பார்க்க 40 வயது போலக் காட்சி அளித்தார் அவர்! அவர்கள் இருவரையும் கடுமையுடன் உற்று நோக்கிய வீர வல்லாளர், "ஓஹோ! இந்தப் பயல்களா? இவர்கள் தான் கலகம் விளைவித்தவர்களா?" என்றும் வினவினார். யாரும் எதுவும் பேசவில்லை.

கோபம் அதிகம் ஆன வீர வல்லாளர் குறளனையும் குலசேகரனையும் பார்த்து, "ஏன் வாய் திறக்காமல் மௌனியாக இருக்கிறீர்கள்? எங்கிருந்து வந்தீர்கள்? எந்த நாடு உங்களுக்கு? இங்கே ஏன் குழப்பம் விளைவித்தீர்கள்? யார் அனுப்பி இங்கே வந்தீர்கள்? ஒற்றர்களா? வேவு பார்க்க வந்தீர்களா?" என்றெல்லாம் கேட்டார். குலசேகரன் தாங்கள் திருவரங்கத்திலிருந்து வருவதாய்க் கூறி விட்டு அங்கே நடந்தனவற்றை எல்லாம் ஒன்று விடாமல் விபரமாய்க் கூறினான். அவன் கூறியதைக் கேட்ட வல்லாளர் முகத்தில் புன்னகை மெல்ல அரும்பிப் பின்னர் அது பெரு நகையாக வெடித்தது.

"ஆம், ஆம்! நாங்கள் தில்லி சுல்தானுக்கு அடி பணியத் தான் செய்தோம். இல்லை எனில் என்ன செய்திருக்க முடியும்? உங்கள் பாண்டியரைப் போல் நாட்டை விட்டு ஓடவா முடியும்? அப்புறம் நாடு என்னாவது? மக்கள் என்னாவார்கள்? தில்லிப்படையை எதிர்க்க முடியாது  எனத் தெரிந்தும் எதிர்த்திருக்க வேண்டுமா? அடி பணிந்ததால் மக்களுக்குத் தானே நன்மை கிட்டியது! மக்கள் யுத்த பயம் இன்றி சௌகரியமாக இருக்கின்றனர் அல்லவா?ஆனால் திருவரங்கத்தில்! திருவரங்கமே நாசம் அடைந்து விட்டது! ஊரைக் கொள்ளை அடித்து மக்களையும் ஓட ஓட விரட்டி விட்டார்கள். மக்கள் எங்கே செல்வது எனத் தெரியாமல் ஊர் ஊராகச் செல்கின்றனர்! உங்கள் ரங்கநாதர் கதி என்ன? கருவறையை மூடி விட்டார்கள்! அழகிய மணவாளரோ இருக்குமிடம் தெரியாமல் மறைந்து வாழ்கிறார். எது நல்லது என்பதை நீயே யோசித்துக் கொள்!" என்றார்.

பின்னர் அவர் அவர்கள் இங்கே வந்ததன் காரணம் என்ன என்று கேட்டார். அரங்கமா நகரிலிருந்து தில்லிப் படைகளை விரட்ட வீர வல்லாளரின் துணையும் உதவியும் வேண்டும் என வேண்டுகோள் விடுத்தான் குலசேகரன். அதற்கும் வாய் விட்டுச் சிரித்தார் வீர வல்லாளர். பின்னர் கூறினார். "தில்லிப்படைகள் மதுரையை விட்டு நகரப்போவதில்லை. அதற்கு உதவி செய்யத் திருவரங்கத்தில் ஓர் படை கட்டாயமாய் இருக்கத் தான் செய்யும். அந்தப் படையை அகற்ற மாட்டார்கள். கோயிலில் இருந்து ஆயிரக்கணக்கான மணங்குப் பொன்னும் நகைகளும் அரங்கன் மறைந்தாற்போல் அவனுடன் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருப்பதாக தில்லிப் படைகள் மட்டுமல்ல தில்லி சுல்தானும் நம்புகிறான். ஆகவே அவர்களுக்கு அவை கிடைக்கும் வரை திருவரங்கத்திலிருந்து நகரப் போவதில்லை!" என்றார்.

அதற்குக் குலசேகரன் அரங்கனின் சொத்தெல்லாம் கள்வரிடம் போய்விட்டதைக் கூறினான். "ம்ம்ம்ம் மன்னனில்லா நாடு! பாண்டிய மன்னன் மக்களைப் பரிதவிக்க விட்டு விட்டு ஓடி ஒளிந்து கொண்டான். இந்த தில்லிக் கொள்ளையர் போதாது என்று இப்போது களவர் வேறு கொள்ளையை ஆரம்பித்துவிட்டார்கள்!" என்று மனக் கசப்புடன் கூறிய வல்லாளர் சற்று நேரம் மௌனத்தில் ஆழ்ந்தார். பின்னர் கண்ணீர் ததும்பக் கூறியதாவது! "நானும் வைணவன் தான்! அரங்கமாநகருக்கும், அரங்கனுக்கும் நேர்ந்ததை நினைத்துக் கண்ணீர் விடுகிறேன். என்னால் வேறேன்ன முடியும்! இந்தத் தென்னாடு பல சிறு சிறு நாடுகளாகப் பிரிந்ததால் வந்த வினைதான் இவை எல்லாம். எல்லா மன்னர்களும் ஒன்று சேர்ந்து தில்லி சுல்தானை எதிர்த்திருக்கலாம் அல்லவா?"

"எங்கே! அவர்களுக்குள்ளே சண்டை போட்டுக் கொள்ளவே அவர்களுக்கு நேரம் போதவில்லையே!நானும் எவ்வளவோ முயன்றேன். எல்லோரையும் ஒருங்கிணைக்க! முடியவில்லை. ஆனாலும் அரங்கமாநகரையோ அரங்கனையோ விட்டு விட என் மனம் ஒப்பவில்லை. ஏதேனும் செய்து அவர்களைக் காப்பாற்ற வேண்டும். பார்க்கிறேன். என்னால் என்ன செய்ய முடியும் என்று பார்க்கிறேன். யோசிக்க அவகாசம் தேவை! அதற்கு முன்னால் ஒரு விஷயம் சொல்ல வேண்டுமே! குலசேகரா! உன்னைப் பார்த்தால் பெரு வீரனாகத் தெரிகிறது! என் அரசி ராமேஸ்வரம் செல்லவேண்டி ஏற்பாடுகள் செய்து வருகிறாள். நீ அவளுடன் துணையாகப் போய் வா!" என்றார்.

குலசேகரன் அரை மனதுடன், "தங்கள் சித்தம் பிரபோ! ஆனால் ராமேஸ்வரம் பக்கம் சென்றால் தில்லி வீரர்கள் விட்டு வைப்பார்களா?" என்று கேட்டான். அதற்கு வீர வல்லாளர் தான் அவர்களுடன் செய்துகொண்டிருக்கும் உடன்படிக்கை இருக்கும் வரை அவர்கள் தங்களுக்கு நண்பர்களே என்றார். மேலும் அவர்கள் உங்களைப் பிடிக்காமலும், உங்களை எதிர்க்காமலும் இருப்பதற்காக ஹொய்சள அரச இலச்சினையைத் தருவதாகவும் சொன்னார். 

Tuesday, January 09, 2018

ஶ்ரீரங்க ரங்கநாதனின் பாதம் பணிந்தோம்!

வீர வல்லாளனிடம் பரிசில்கள் பெற்றுச் சென்ற ஹேமலேகா குலசேகரன் எதிர்பார்த்தபடி அவன் பக்கம் திரும்பக் கூட இல்லை. குலசேகரனுக்குக் கொஞ்சம் ஏமாற்றம் தான்!  அவள் சென்ற பின்னரும் பல புலவர்களும் தங்கள் திறமைகளைக் காட்டிப் பரிசில்கள் பெற்றுக் கொண்டிருக்க நடுவில் கிடைத்த இடைவெளியில் குலசேகரனையும், குறளனையும் ஓர் அதிகாரி அறிமுகம் செய்து வைத்தார். மன்னன் அவர்களைப் பார்த்து விட்டு, "ஶ்ரீரங்கமா? நாளை விரிவாகப் பேசலாம்!" என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்று விட்டார். கொஞ்சம் ஏமாற்றம் அடைந்த குலசேகரன் குறளுடன் தாங்கள் தங்கி இருந்த சத்திரத்துக்குச் சென்றான். அங்கே உணவு உண்டுவிட்டுப் படுத்தவனுக்கு ஹேமலேகாவின் நினைவுகள் மேலோங்கின.

அவளுடைய புலமையை எண்ணி எண்ணி வியந்தான். அவள் பெயருக்கேற்றாற்போல் தங்கம் போல் ஜொலித்த அவள் அழகையும் அவன் நினைக்காமல் இல்லை. தானும் அவளைப் போல் படிக்காமல் போனோமே என்று கழிவிரக்கம் கொண்டான். தற்சமயம் தான் ஒவ்வொரு நாடாக, ஒவ்வொரு நகரமாக அலைவது இல்லாமல் எங்கேயானும் ஓர் இடத்தில் நிரந்தரமாக இருந்திருக்கலாமோ என்னும் எண்ணமும் கொண்டான். இம்மாதிரிச் சிந்தனைகளிலேயே இரண்டு நாட்கள் கடந்துவிட்டன. ஹொய்சள மன்னரோ, "நாளை" என்பதையே திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.  அவர் பேசுவது வேற்று மொழி என்பதால் நம் இறைவனிடம் அவருக்கு கவனம் இல்லையோ எனக் குறளன் சந்தேகப்பட்டான். ஆனால் குலசேகரனோ அவர் மொழி வேறாக இருந்தாலும் நம்முடைய சமயத்தைத் தானே அவரும் பின்பற்றுகிறார். ஆகவே மொழி ஒரு தடையல்ல.  என்று சொன்னான். ஒருவேளை அவருக்கு நமக்கு உதவி செய்ய விருப்பம் இல்லையோ எனக் குறளன் கேட்க, அதை நேரிலேயே கேட்டுத் தெரிந்து கொள்வோம் என்று குலசேகரன் பதில் சொன்னான்.

மூன்று நாட்களாக அந்நகரை அவர்கள் சுற்றி வந்ததில் இந்த தில்லிக்காரர்களின் படை எடுப்பினால் இந்த நகரத்துக்கு எவ்விதமான பாதிப்பும் ஏற்படவில்லை என்பதைப் புரிந்து கொண்டார்கள். அந்த நகரத்தின் தற்போதைய நிலையையும் ஶ்ரீரங்கத்தின் தற்போதைய நிலையையும் எண்ணிப் பார்த்து வருந்தினார்கள்.  அன்றும் அம்மாதிரி பேசிக் கொண்டு நகரைச் சுற்றி வருகையில் எதிரே ஒரு மூடு பல்லக்கு வந்து கொண்டிருந்தது. அதைச் சுற்றிக் காவல் வீரர்களும் ஒரு தளவாய் எனப்படும் தலைவனும் வந்து கொண்டிருந்தனர். அந்தத் தளபதி நகருக்குப் புதியவர்களான இவர்கள் இருவரையும் கண்டு அருகில் அழைத்து என்ன காரியமாய் வந்திருக்கிறார்கள் என விசாரித்தான். அவர்கள் திருவரங்கம் என அறிந்ததும் தில்லிப்படைகளின் கொள்ளை பற்றியும் நகரைக்காக்காமல் பாண்டியன் ஓடி ஒளிந்ததையும் குறித்துக் கேட்டறிந்தார்கள்.

குலசேகரனுக்கு உள்ளுக்குள் அவமானம் பிடுங்கித் தின்றது. சாதாரணமாக அவனும் அந்தத் தளபதியுடன் சேர்ந்து பாண்டியர்களைத் திட்டி இருப்பான். ஆனால் தளபதியின் ஏளனம் அவனுக்குள் சினத்தை மூட்டி விட்டது. இவர்கள் நம் தமிழ்நாட்டின் வடக்கே நமக்கு முன்னால் இருக்கின்றனர். இவர்கள் தடுத்து நிறுத்தி இருந்தால் தில்லிக்காரர்கள் ஶ்ரீரங்கம், மதுரை வரை வந்திருப்பார்களா என எண்ணினான். கோபத்துடன், தளபதியிடம், "தடுத்து நிறுத்த வேண்டியவர்கள் வாளா இருந்ததால் தானே எங்களுக்குப் பிரச்னை! அவர்கள் தில்லிக்காரர்களை ஓட ஓட விரட்டி இருந்தால் பாண்டியர்கள் ஏன் அஞ்சி ஓடி இருக்கப் போகிறார்கள்?" என்று கேட்டான். உடனே தளபதிக்கும் கோபம் வந்தது! "என்ன? நாங்களா தடுத்திருக்க வேண்டும்?" என்று கேட்க "ஆம், நீங்கள் தானே முன்னால் இருக்கிறீர்கள்? அவர்களைத் தடுத்து நிறுத்தாமல் நீங்கள் அடி பணிந்து வணங்கியதால் அவர்கள் உங்களைக் கடந்து எங்கள் நாட்டுக்கு வந்து சூறையாடி விட்டார்கள்!" என்றான் குலசேகரன் அதே கோபத்தோடு. மேலும், "உங்களுக்கும் பராக்கிரமம் எல்லாம் எதுவும் இல்லை! நீங்கள் அடி பணிந்தீர்கள்! எங்கள் மன்னர் எதிர்க்காமல் ஓடி ஒளிந்தார். இருவர் பராக்கிரமும் ஒன்றே தான்!" என்றான் ஏளனத்துடன்.

தளபதிக்குக் கோபம் பொங்க, "என்ன! எங்கள் அரசரையா வீரமில்லாதவர் என்கிறாய்?" என்று தன் வாளை உருவ, பதிலுக்குக் குலசேகரனும் ஏதோ மறுமொழி கூறிக் கொண்டே தன் வாளை உருவ இருவருக்கும் இடையே அங்கே உக்கிரமான வாட்போர் தொடங்கியது. அப்போது பின்னால் வந்த மூடு பல்லக்கு அந்த வாட்போரைக் கவனித்துவிட்டு நிறுத்தப்பட்டது. அதிலிருந்து மிகவும் இளமையும், அழகும் வாய்ந்ததொரு முகம் குலசேகரனைக் கூர்ந்து கவனித்தது. குலசேகரன் அதை எல்லாம் கவனிக்காமல் தளபதியின் வாளைத் தடுத்து நிறுத்தி அவனையும் காயப்படுத்திக் கீழே தள்ளிவிட்டான். தளபதிக்கு உதவியாகப் போரிட்ட வீரர்கள் ஓட்டமாய் ஓடி விட, பல்லக்கும் மெல்ல நகர்ந்தது. சிறிது நேரத்தில் சுமார் நூறு பேர் கொண்ட ஹொய்சளப்படைவீரர்கள் அங்கே வந்து குலசேகரனையும் குறளனையும் கைது செய்து கொண்டு போய்க் கோட்டைச் சிறையில் அடைத்தார்கள். உதவி கேட்டு வந்த இடத்தில் இப்படி மாட்டிக் கொண்டு விட்டோமே எனக் குலசேகரனுக்குள் வருத்தம் மேலோங்கியது.

அவர்கள் அந்தச் சிறைக்கு வந்த மூன்றாம் நாள்! கிடங்கின் படிகளில் யாரோ ஏறி வரும் சப்தமும், தீவர்த்தியின் வெளிச்சமும் தெரிந்தது. சிறிது நேரத்தில் தீவர்த்திகளைத் தாங்கிக் கொண்டு சிலர் வர அவர்களுடன் ஓர் உருவம் தலை முதல் கால் வரை போர்த்திய வண்ணம் வந்து கொண்டிருந்தது. குலசேகரன் இருந்த இடத்துக்கு வந்ததும் அவனைப் பார்த்துக் கைகாட்டி அழைத்தது.