எச்சரிக்கை

ஆன்மிகப் பயணம் வலைப்பக்கங்களில் வெளிவரும் பதிவுகள் என் சொந்த உழைப்பினால் உருவானவை. காப்புரிமை என்னைச் சேர்ந்தது. அதைப் பயன்படுத்துவோர் என் அனுமதி இல்லாமல் பயன்படுத்தக் கூடாது என எச்சரிக்கப் படுகின்றனர்.

Saturday, May 18, 2019

மீண்டும் மேல்கோட்டையில் அரங்கன்!

குலசேகரனின் பிரிவை எண்ணி எண்ணி வருந்திய வாசந்திகா ஒருவாறு சமாதானம் அடைந்தாள். இம்மாதிரிக் குலசேகரனைச் சந்திக்க நேர்ந்ததிலும் அவள் தனக்குச் சாதகமாக ஒன்றை அவனிடம் கேட்டுப் பெற்று விட்டாள். ஆகவே அவள் அதிலே சந்தோஷம் அடைந்திருந்ததால் குலசேகரன் உயிரோடும், உடலோடும் இல்லை என்பதை ஏற்றுக்கொண்டு மனதை ஒரு நிலைக்குக் கொண்டு வந்தாள். அவன் சடலத்தைத் தானே எரியூட்ட வேண்டும் என்பதையும் அவள் மறக்கவில்லை. உடலை மெதுவாக வெளியே கொண்டு வந்து ஈரமில்லாமல் மேடாக இருக்கும் பகுதியில் கிடத்தி அங்கே இங்கே சுற்றி அலைந்து தழைகளையும் ஓரளவு ஈரமில்லாமல் இருக்கும் மரக்கட்டைகளையும் கொண்டு வந்து அவன் உடல் மேல் அடுக்கினாள். ஓர் மாபெரும் வீரனுக்கு இத்தகையதொரு விடை கொடுப்பது கொடுமை தான். ஆனால் வேறென்ன செய்ய முடியும்! அரணிக்கட்டைகளைத் தேடி எடுத்து வந்து கடைந்து தீ மூட்டிக் குலசேகரன் உடலுக்குத் தீ வைத்தாள் வாசந்திகா.

இனி அரங்கனை மீண்டும் மேல்கோட்டையில் கொண்டு சேர்க்கும் பொறுப்பு அவளுக்கு இருக்கிறது. ஆகவே மறுநாள் காலையில் குளித்து முடித்து அரங்கனைத் தூக்கிக் கொண்டு தன் மார்போடு அணைத்த வண்ணம் மீண்டும் சத்திய மங்கலம் நோக்கிச் சென்றாள். விதவைக் கோலத்தில் ஓர் பெண் கையில் ஓர் விக்ரஹத்தை ஏந்திச் சென்று கொண்டிருந்ததை அனைவரும் அதிசயமாகப் பார்த்தார்கள். வாசந்திகா தன் நிலைமையை எண்ணினாள். அவள் வாழ்க்கையில் முதல் முறை பார்த்த ஆண் மகன் குலசேகரன் தான். அவனை மணந்து நிம்மதியாய் இருக்கலாம் என்னும் அவள் எண்ணம் சீர் குலைந்தது. அதற்கேற்றாற்போல் அவள் சுல்தானியர்களால் சூறையாடப் பட்டாள். ஆனாலும் குலசேகரனிடம் அவள் கொண்ட காதல் மறைய வில்லை. ஆகவே குலசேகரன் அரங்கனைக் கண்டதும் புத்துணர்வு பெற்றிருந்த சமயத்தில் அவனிடம் தன் ஆசையைத் தெரிவித்தாள். முதலில் தயங்கிய குலசேகரன் பின்னர் அரங்கன் திருவுளம் இதுதான் என நினைத்து அவளை அரங்கன் திருமுன்னர் காந்தர்வ விவாஹம் செய்து கொண்டான். நாடு அமைதியான காலத்தில் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய கோட்பாடுகளை இப்போது கடைப்பிடிக்க இயலாது என்பதைக் குலசேகரன் அறிந்திருந்தான். ஆகவே வாசந்திகாவின் இந்த விருப்பம் நிறைவேறட்டும் என எண்ணித் திருமணம் செய்து கொண்டதோடு மட்டுமல்லாமல் அவள் விரும்பிய வண்ணம் அவளோடு ஓர் கணவனாக இணையவும் செய்தான்.  அதன் அடையாளம் தன்னுள் ஓர் கருவாக வளரவேண்டுமே என அரங்கனைப் பிரார்த்தித்துக் கொண்டாள் வாசந்திகா.

சுல்தானியர்களை மதுரையை விட்டு விரட்டி அடிக்க ஹொய்சளர்கள் செய்த போர் தோல்வியில் முடிந்ததோடு அல்லாமல் வீரர்கள் நானா திசைகளிலும் சிதறி விட்டனர். ஒரு சில நம்பிக்கைக்குரிய ஊழியர்கள் உதவியுடன் கிருஷ்ணாயி தன் மகனுடன் தப்பித்துத் துளு நாட்டுக்கே சென்று விட்டாள். இங்கே மதுரையில் கொல்லப்பட்ட வீர வல்லாளரின் தோல் உரிக்கப்பட்டு வைக்கோலால் அடைக்கப்பட்டுப் பின்னர் மதுரைக்கோட்டையின் மேல் அதைத்தொங்க விடும்படி அப்போதைய மதுரை சுல்தான் ஆணை இட்டான். அதைப் பார்த்து மகிழவும் செய்தான். இது நடந்த காலகட்டத்தில் தான் மொரோக்கா நாட்டைச் சேர்ந்த இபின் பதூதா தன் சுற்றுப்பயணத்தின் போது தென்னாட்டுக்கு வந்து மதுரையில் இத்தகையதொரு கொடூரம் நடந்திருப்பதைப் பதிவு  செய்திருக்கிறார்.  ஆனால் இங்கே சுல்தானியர்களோ மேலும் மேலும் அக்கிரமங்களைச் செய்து கொண்டே இருந்தனர். பல கோயில்கள் இடிக்கப்பட்டு விக்ரஹங்கள் நொறுக்கப்பட்டன. மக்களை மதம் மாறச் சொல்லிக் கட்டாயப்படுத்தினர். மாற மறுத்தவர்கள் கொல்லப்பட்டனர்.  இதை எல்லாம் நேரில் பார்த்த இபின் பதூதா இவற்றை நினைத்து மனம் வருந்தி எழுதி இருக்கிறார்.

அப்போது திடீரென மதுரையைக் கொள்ளை நோயான காலரா தாக்கியது. சுல்தானியர்கள் பலருக்கும் உணவுக் கட்டுப்பாடு இல்லாததால் நோய் தாக்கி இறக்க ஆரம்பித்தனர். நோய்க்குப் பயந்த பலரும் நகரை விட்டு ஓட்டம் பிடித்தனர். மதுரை நகரே சுடுகாடு போல் ஆகி விட்டது. சுல்தானின் குடும்பத்தையும் காலரா நோய் தாக்க சுல்தானின் மகனும், தாயும் முதலில் இறக்க பின் சுல்தானின் மனைவியும் இறந்தாள். கடைசியில் சுல்தான் கியாசுதீனே மரணம் அடைந்தான். இதை இபின் பதூதா இறைவன் கியாசுதீனுக்குக் கொடுத்த தண்டனை எனக் குறிப்பிட்டுள்ளதாகச் சொல்லப்படுகிறது.  சுல்தான் அழிந்தாலும் பரம்பரையிலிருந்த மற்றவர்களால் தொல்லைகள் தொடர்ந்து கொண்டே இருந்தன. வாசந்திகா அரங்கனை சத்தியமங்கலத்தில் கொண்டு சேர்த்து விட்டாள். அரங்கனை எடுத்துக்கொண்டு ஶ்ரீரங்கம் சென்றால் சுல்தானியர்கள் என்ன செய்வார்களோ என்னும் பயத்தில் மக்கள் அங்கிருந்து வடக்கு நோக்கிச் செல்ல ஆரம்பித்தனர். அரங்கனுக்கு ஆபத்து வந்து விடுமோ எனப் பயந்த கொடவர்கள் வேதாந்த தேசிகரின் அனுமதி பெற்று அரங்கனை சத்தியமங்கலத்திலிருந்து மேல்கோட்டைக்கு எடுத்துச் சென்று விட்டனர்.

இப்போதைக்கு அரங்கன் மேல்கோட்டையில் இருக்கிறான். அரங்கனைத் திருவரங்கம் கொண்டு சேர்க்க வேண்டும் என்னும் எண்ணத்தோடு போராடிய மக்கள் அநேகம் பேர் அடியோடு அழிந்து விட்டனர். மேல்கோட்டையில் இருக்கும் அரங்கன் கதி இனி என்ன ஆகப் போகிறதோஎன்பதை இனி வரும் நாட்களில் பார்க்கலாம்.

Monday, May 13, 2019

குலசேகரன் மறைந்தான்!

கொட்டும் மழையில் பகல் என்றும் பாராமல், இரவு என்றும் நிற்காமல் ஓட்டமாய் ஓடினாள் வாசந்திகா. சத்தியமங்கலத்தை நோக்கி ஓடினாள். ஒருவழியாக அவள் சத்தியமங்கலத்தை அடைந்த போது நடு நிசி ஆகி விட்டிருந்தது. அரங்கனை எங்கே வைத்திருப்பார்கள் என ஆவலுடன் தேடினாள். மழை இன்னமும் கொட்டிக் கொண்டிருந்தது. கோயிலில் இருக்கிறான் அரங்கன் என்பதைத் தெரிந்து கொண்டு கோயிலை நோக்கி ஓடினாள்.  அங்கே அரங்கன் இருந்த மண்டபப் பகுதி திறந்தே இருந்தது. அரங்கனுக்குக் காவல் இருந்த கொடவர்கள் மூவரும் தூங்கிக் கொண்டிருந்தனர்.  அகல் விளக்கு வெளிச்சத்தில் எளிய உடையில் அரங்கன் அங்கே அருள் பாலித்துக் கொண்டிருந்தான். வாசந்திகாவின் கண்கள் கலங்கின.கொடவர்கள் சப்தம் கேட்டு எழுந்து விடப் போகிறார்களே என்னும் எண்ணத்துடன் சப்தம் போடாமல் அரங்கன் விக்ரஹத்தைத் தன் கைகளில் எடுத்துக் கொண்டு மார்பில் சார்த்திக் கொண்டாள் வாசந்திகா! அவளுக்கு இருந்த அவசரத்திலும் பரபரப்பிலும் அரங்கனின் கனம் கூடப் பெரியதாகத் தெரியவில்லை. கோயிலுக்கு வெளியே இறங்கிக் குலசேகரனைக் கிடத்தி இருந்த ஊரை நோக்கித் தெற்கு நோக்கி ஓடத்தொடங்கினாள்.

மறுநாள் காலை பொழுது விடியும்போது குலசேகரனை விட்டு விட்டு வந்த சத்திரத்தை அடைந்து விட்டாள்.  ஆவலுடன் குலசேகரன் என்ன நிலைமையில் இருக்கிறான் எனப் பார்த்தாள். "ரங்கா! ரங்கா" என முனகிக் கொண்டிருந்தான் குலசேகரன். அவனிடம், "சுவாமி! சுவாமி! உங்களுக்காகத் திருவரங்கனை இங்கேயே கொண்டு வந்து விட்டேன்!" என்று கூறிய வண்ணம் குலசேகரன் அருகே அரங்கனை எழுந்தருளப்பண்ணி அவன் கைகளை எடுத்து அரங்கன் மேல் வைத்தாள்.  குலசேகரனுக்குக் கரம் பட்டதுமே அரங்கன் தான் என்பது நிச்சயமாகி விட்டது. அத்தனை வேதனையிலும் அவன் முகம் பளிச்சிட, கைகளை நீட்டி அரங்கனை எல்லா இடங்களிலும் தொட்டுப் பார்த்து மகிழ்ந்தான். ஒவ்வொரு பகுதியையும் தொட்டுத் தொட்டுப் பார்த்தான். "வாசந்திகா! வாசந்திகா! நான் பஞ்சுகொண்டானுக்குக் கொடுத்த வாக்கை நிறைவேற்றவே இல்லை.  அதை நிறைவேற்றாமலே நான் இறக்கப்போகிறேன். எனக்குப் பின்னால் யாராவது தான் அரங்கனை மீண்டும் திருவரங்கம் கொண்டு செல்லப் பிரயத்தனப்பட வேண்டும். வேறு யாராவது செய்வார்கள். அரங்கா, ரங்கா! ரங்கா! உன்னை உன் சொந்த ராஜ்ஜியத்துக்குள் கொண்டு சேர்க்க முடியாத பாவியாகி விட்டேனே! என்னை மன்னித்து விடு! மன்னித்துவிடு! ரங்கா! ரங்கா!" எனப் புலம்பினான் குலசேகரன்.

அரங்க விக்ரஹத்தைத் தன் ஆவல் தீரத் தழுவிக் கொண்டான். அவன் உடலில் புத்துயிர் பெற்றது போல் இருந்தது. தன் பாவத்தை எல்லாம் அரங்கன் மன்னித்து விட்டான் என எண்ணிக் கொண்டான் குலசேகரன். உடல் வேதனைகள் கூடக் குறைந்த மாதிரி எண்ணிக் கொண்டான். எங்கோ காற்றில் பறப்பது போல் உணர்ந்தான். இத்தகையதோர் அதிசய உணர்வோடு மேலும் ஒரு வாரம் குலசேகரன் உயிரோடு இருந்தான். ஆனால் எட்டாம் நாளன்று அவன் உடலில் மாறுதல்கள் ஏற்பட ஆரம்பித்தன. திடீரெனச் சோர்வு தலை தூக்கியதோடல்லாமல் வேதனைகள் வெளிப்படையாய்த் தெரிய ஆரம்பித்தன. இரவும், பகலும் தூங்க முடியவில்லை.வாசந்திகாவும் தூங்க வில்லை. நினைவு போய்ப் போய் வந்தது. பல்வேறு நினைவுகளில் மோதுண்டு என்னென்னவோ பிதற்றினான். புலம்பினான்.  வாசந்திகா அவனை விட்டு அகலவில்லை. "சுவாமி!சுவாமி!" எனக் கூறிய வண்ணம் அவன் உடலைத் தடவிக் கொடுத்துக் கொண்டு அவன் கைகளைப் பற்றி ஆறுதல் சொல்ல முயன்று எல்லாவற்றிலும் தோல்வி அடைந்து கொண்டிருந்தாள் வாசந்திகா.

குலசேகரன் இப்போது புலம்பல்களை நிறுத்தி விட்டான். "ரங்கா! ரங்கா!" என்பதைத் தவிர வேறு வார்த்தைகள் அவன் வாயிலிருந்து வரவில்லை. நெஞ்சு ஏறி ஏறி இறங்கியது. கண்கள் செருகிக் கொள்ள ஆரம்பித்தன. மிகுந்த முயற்சியோடு தன் கைகளை நீட்டினான். அவன் மனதைப் புரிந்து கொண்ட வாசந்திகா அரங்கன் விக்ரஹத்தை அவன் பக்கம் நகர்த்தினாள். கைகளை நீட்டி அரங்கன் விக்ரஹத்தைத் தொட்ட குலசேகரன் முகம் ஒரு கணம் மலர்ந்தது. அப்படியே அவன் கைகள் அரங்கன் விக்ரஹத்தின் பாதங்களைப் பிடித்துக் கொண்டன. குலசேகரனின் அந்திம காலம் நெருங்கி விட்டதைப் புரிந்து கொண்ட வாசந்திகா த்வய மந்திரமான, " ஶ்ரீமந் நாராயண சரணௌ சரணம் ப்ரபத்யே! ஶ்ரீமதே நாராயணாய நமஹ!" என்று உச்சரித்துக் கொண்டே இருந்தாள். குலசேகரன் கரங்கள் அரங்கன் பாதங்களைத் தொட்டுக் கொண்டே சிறிது நேரம் இருந்தன. பின்னர் அவன் உடலில் இருந்து ஜீவன் பிரிந்ததும் கரங்கள் தளர்ந்து கீழே விழுந்தன. குலசேகரன் நாராயணனோடு ஐக்கியம் ஆகி விட்டான். மற்ற எவருக்கும் கிடைக்காத புண்ணியப் பேறு அவனுக்கு வாய்த்தது. அரங்கன் காலடிகளில் தன் உயிரை விடும் பேறு அவனுக்குக் கிடைத்தது.

வாசந்திகா அவன் மரணத்தை எதிர்பார்த்திருந்தாலும் அவளால் தாங்க முடியவில்லை. அப்படியே  வேரறுந்த மரம் போல் கீழே விழுந்து அவன் மேல் புரண்டு அழுதாள்.

Tuesday, May 07, 2019

திருவரங்கன் நிலை!

மேற்கே வடகாவேரிக்கரையில் நிழலான ஓர் இடத்தில் குலசேகரனைப் படுக்க வைத்து அவன் உடல் காயங்களுக்கும், கண்ணுக்கும் மூலிகைகளைப் பறித்து வந்து சிகிச்சை செய்தாள் வாசந்திகா.கொஞ்ச நேரம் அவனை அங்கே வைத்திருந்து விட்டு இரவு ஆனதும் மீண்டும் தன் பயணத்தைத் தொடர்ந்தாள் வாசந்திகா!  கொஞ்ச தூரத்தில் காணப்பட்ட ஓர் சத்திரத்தில் குலசேகரனைப் படுக்க வைத்து மீண்டும் தன் சிகிச்சையைத் தொடர்ந்தாள்.  இரவெல்லாம் கண் விழித்து அவனுக்குப் பணிவிடை செய்தாள். இரண்டு நாட்கள் இவ்விதம் சிகிச்சை தொடர்ந்தது. இரண்டாம் நாள் அவன் கண் விழிப்பானா? கண்களில் பார்வை இருக்குமா என்றெல்லாம் கவலை அடைந்த வாசந்திகா அவன் உடலைத் தூக்கித் தன் மடியில் போட்டுக் கொண்டு அவனுக்கு விசிறி விட்டுக் கொண்டிருந்தாள். அப்போது அவன் உடல் கொஞ்சம் அசைந்தது.

உடனே, "சுவாமி!சுவாமி!" என்று உரக்கக் கத்திய வண்ணம் அவன் உடலை அசைத்துக் கொடுத்தாள். குலசேகரன் மெல்லிய குரலில் முனகினான். நினைவு வருகிறது என்பதைப் புரிந்து கொண்டு, மறுபடி, மறுபடி சுவாமி சுவாமி என்று புலம்பினாள் வாசந்திகா. குலசேகரனுக்குப் பார்வை இருக்கிறதா இல்லையா என்றே அவளுக்குப் புரியவில்லை. அவன் குரல் மெல்லியதாக, "நீ யார்?" என்று அவளைக் கேட்டது. அவள்,"சுவாமி, நான் வாசந்திகா! உங்கள் அடிமை!" என்று கூறினாள். "வாசந்திகா? நீ எப்படி என்னைக் காப்பாற்றினாய்? நான் இப்போது எங்கே இருக்கிறேன்?" என்று குலசேகரன் கேட்க, வாசந்திகா போர்க்களத்திலிருந்து அவனைத் தான் தூக்கி வந்ததாகவும் கண்ணனூருக்கு மேற்கே பல காத தூரங்கள் தாண்டி வந்திருப்பதாகவும் சொன்னாள்.போர் நிலைமை பற்றிக் குலசேகரன் கேட்டதற்கு ஹொய்சளர்கள் அடைந்த தோல்வியைப் பற்றி வாசந்திகா வருத்தத்துடன் கூறினாள்.

அவன் மெல்லக் கைகளை நீட்டி அவளைத் தொட்டான்.அப்போது தான் அவன் பார்வை போய்விட்டதை வாசந்திகா முழுவதுமாகப் புரிந்து கொண்டாள். கண்கள் கண்ணீரை வெள்ளமாகப் பெருக்கின. குலசேகரன் அவளிடம் ,"வாசந்திகா! நீ வாசந்திகா தானே! என்னால் உன்னைப் பார்க்க முடியாது! என் பார்வை போய் விட்டது. உடல் முழுவதும் காயங்களால் ரணம் ஆகி விட்டது. இத்தகைய மோசமான நிலையிலிருந்து நான் மீள்வது கடினம். நான் இனி அதிக நாள் உயிருடன் இருக்க மாட்டேன்."  என்றான்.

வாசந்திகாவும் கண்ணீருடன், "தெரிந்து கொண்டேன் சுவாமி! அதனால் என்ன? நான் இருக்கிறேன் உங்களுக்கு! உங்களுக்குப் பணிவிடை செய்வதைத் தவிர்த்து எனக்கு வேறு என்ன வேலை? அது என் கடமை! என் பாக்கியம்!" என்று சொன்னாள். "வாசந்திகா! இப்போதைக்கு எனக்கு ஓர் ஆசை! அதை நீ நிறைவேற்றித் தருவாயா? ஒரு வேளை இதுவே என் கடைசி ஆசையாகவும் இருக்கலாம்!" என்றான். "கட்டளை இடுங்கள்,சுவாமி!செய்கிறேன்!" என வாசந்திகா கூற, "எனக்கு அரங்கனைப் பார்க்க வேண்டும். இப்போதே கிளம்பி அரங்கனைக் காணப்போக வேண்டும். என் கண்கள் பார்வை அற்றது என நினைக்கிறாயா? பார்வை எனக்குத் தேவை இல்லை. அரங்கன் அருகில் சென்றாலே நான் அவரைத் தரிசித்தாற்போல்தான்!" என்றான்.

அவன் ஆவலை அறிந்த வாசந்திகா மறுநாள் ஆண் உடை அணியாமல் ஒரு பெண்ணாகவே உடை உடுத்துக் கொண்டு அவனைத் தூக்கித் தன் தோளில் போட்டுக் கொண்டு ஆவேசம் வந்தவள் போல் மேலும் மேற்கு நோக்கிக் காவிரிக் கரையோடு நடக்க ஆரம்பித்தாள். அரங்கன் சத்தியமங்கலம் வரை வந்திருக்கும் செய்தி அவளுக்குத் தெரிந்திருந்தது.  அவனைத் தூக்கிக் கொண்டு அவள் நடப்பதைக் கண்ட அனைவரும் வியந்தார்கள். ஓர் பெண் பெரும் சுமையான ஓர் ஆண்மகனைத் தோளில் போட்டுக் கொண்டு ஆவேசமாகச் செல்கிறாளே என வியப்புடன் பார்த்தனர். இது எதையும் கவனிக்காமல் வாசந்திகா விரைவாகச்  சென்றாள். ஆங்காங்கே கனி வகைகளையும், புல்லரிசியையும் வைத்து அவனுக்கு உணவு சமைத்துக் கொடுத்தாள். பொதுவாக சத்தியமங்கலம் செல்லும் அந்த வழி ஜனநடமாட்டத்துடன் காணப்படும். ஆனால் இப்போது சுல்தானியர்கள் வரவினாலும் அவர்கள் எங்கும் சுற்றிக்கொண்டே இருப்பதால் போக்குவரத்து குறைந்து விட்டது.

ஆங்காங்கே ஓரிரு பிரயாணிகள் தான் பயணத்தில் இருந்தனர்.  அவர்கள் வாசந்திகா குலசேகரனைத் தூக்கிக் கொண்டு வெறியோடு நடப்பதைக் கண்டு திகைத்தனர். ஆனால் வாசந்திகா எதையும் லட்சியம் செய்யாமல் தன் போக்கில் நடந்து கொண்டிருந்தாள். குலசேகரன் அடிக்கடி சத்தியமங்கலம் வந்து விட்டதா எனக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான். அவன் வாய் குழற ஆரம்பித்து விட்டது.  அதைக் கண்டு வாசந்திகா கவலையுடன், "இதோ! இதோ!" எனச் சொல்லிக் கொண்டு கொஞ்சம் ஓட்டமாக ஓட ஆரம்பித்தாள். அவன் நிலைமை மோசமாக ஆகிக் கொண்டு வருவதை அவள் உணர்ந்து கொண்டாள். சத்தியமங்கலத்தை நெருங்கும்போது திடீரென மழை சோவென்று பெய்ய ஆரம்பித்து விட்டது. அந்த அதிகாலை நேரம் மழை கொட்டியதைக் கண்ட வாசந்திகா பதைப்புடன் சுற்றும் முற்றும் பார்த்து ஓர் பாழடைந்த சத்திரத்தைக் கண்டு அங்கே சென்று குலசேகரனைக் கீழே கிடத்தினாள்.

மழை அன்று முழுவதும் கொட்டித் தீர்த்தது.மறுநாளும் மழை விடவே இல்லை. மேகங்கள் கூடிக் கொண்டு வானம் கருத்தே காணப்பட்டது. வாசந்திகா செய்வதறியாது திகைத்தாள். குலசேகரன் உடல்நிலையோ இன்னும் மோசமானது. ஓர் முடிவுக்கு வந்த வாசந்திகா குலசேகரனைத் துணி போட்டுப் போர்த்திப் பாதுகாப்பாக வைத்து விட்டு கொட்டும் மழையில் இறங்கி ஓடினாள்.

Sunday, May 05, 2019

வல்லாளர் மறைவு!குலசேகரனும் மறைந்தான்!

குலசேகரன் விழும் முன்னரே ஹொய்சளப் படை நிர்மூலம் ஆக்கப்பட்டது. ஹொய்சளப் படையின் தளபதிகளும் தண்டநாயகர்களும் சுல்தானியரால் கொல்லப்பட்டார்கள். வீர வல்லாளர் மட்டும் தப்பி இருந்தார். அவரும் தன்னால் இயன்ற வரைக்கும் போர்க்களத்தில் ஈடு கொடுத்தார். ஆனால் தன் சொந்தப் படை வீரர்களே உயிருக்குப் பயந்து களத்தை விட்டு ஓடுவது கண்டு செய்வதறியாது திகைத்தார். எதிரிகள் அவரையும் துரத்த ஆரம்பிக்கவே தன் குதிரை மீது ஏறிக் களத்தை விட்டு ஓட ஆரம்பித்தார். அவருடைய மெய்க்காப்பாளர்கள் அனைவரும் போரில் மாண்டு விட்டனர். யாருடைய உதவியும் இல்லாமல் தனித்தே தன்னைக் காத்துக் கொள்ள ஓடிக் கொண்டிருந்தார். ஆனால் ஓடும் அவரைக் கண்ட சுல்தானியர்கள் அவரைத் துரத்த ஆரம்பித்தனர்.

கியாசுதீனின் மருமகன் ஆன நாசிருதீன் அவரைப் பிடித்து விட்டான். ஆனால் அவர் தான் ஹொய்சள மன்னர் என்பதை அவன் அறிந்திருக்கவில்லை. அவரைக் கொல்ல முயற்சித்தான். அப்போது நாசிருதீனின் வீரர்களில் ஒருவன் இவர் தான் ஹொய்சள அரசர் எனக் கூறவே அவரைக் கொல்லாமல் நிறுத்திவிட்டு அவரைச் சிறைப்படுத்தித் தன்னுடன் அழைத்துச் சென்றான். மதுரையில் கியாசுதீன் முன்னால் அவரை நிறுத்தினான்.இவ்வளவு வருடங்கள் எத்தனை எத்தனையோ போர்க்களங்களில் வெற்றி பெற்று மாபெரும் பெயரோடும் புகழோடும் திகழ்ந்த வீர வல்லாளர் இப்போது சுல்தானின் முன்னால் நிராயுதபாணியாகத்தலை குனிந்து நின்றார். ஆனாலும் அவர் வீரம் குறையவில்லை. ஹொய்சள மன்னர் என அறிந்த கியாசுதீன் அவருக்கு ஆசனம் அளித்து அமரச் செய்து அவரைத் தாங்கள் நல்ல முறையில் நடத்தப் போவதாகவும், ஆகவே கியாசுதீன் கேட்பதை எல்லாம் அவர் தர வேண்டும் எனவும் சொன்னான். அதன்படியே மன்னர் ஒத்துக் கொள்ள, அவருடைய குதிரைப்படைகள், யானைப்படைகள், சொத்துக்கள் என அனைத்தையும் கியாசுதீனுக்குத் தருவதாக ஒத்துக் கொண்டு சாசனம் எழுதிக் கையெழுத்துப் போட்டுக் கொடுத்தார் மன்னர்.

அரசரின் படைகளிடம் இதைக் காட்டி அனைத்தையும் பெற்றுக்கொண்டு வரும்படி சில வீரர்களை அனுப்பி வைத்த சுல்தான் கண்களைக் காட்ட வீர வல்லாளர் இரு கண்களும் கட்டப்பட்டு வெளியே வெட்ட வெளியில் நிறுத்தப்பட்டார். அதை வல்லாளர் ஆக்ஷேபிக்கவே கண் கட்டுகள் அவிழ்த்து விடப்பட்டன. தன்னைச் சுற்றிலும் வீரர்களைப் பார்த்த வல்லாளர் திகைத்து நிற்கவே அவர்கள் அவருடைய கவசங்களைக் கழட்டினார்கள். வல்லாளர் மீண்டும் ஆக்ஷேபம் தெரிவிக்கவே அவர்கள் உரக்கச் சிரித்தார்கள். வல்லாளரை விடுதலை செய்வதாக கியாசுதீன் ஒத்துக் கொண்டதாலேயே தான் தன் சொத்துக்கள் அனைத்தையும் கொடுத்ததாக வல்லாளர் கூறிவிட்டு இப்போது தன்னை இப்படி நடத்தக் கூடாது எனக் கடுமையாக ஆக்ஷேபித்தார். வீரர்கள் விடுதலை தானே! ஒரேயடியாக விடுதலை தந்து விடுகிறோம் எனக் கூறிக்கொண்டே ஓர் கூர்வாளால் மன்னரின் மார்பில் வேகமாகப் பாய்ச்ச அதன் வேகம் தாங்க முடியாமல் மன்னர் "ரங்கா!" "ரங்கா!" எனச் சொல்லிக் கொண்டே கீழே விழுந்தார். அவரது ரத்தம் மதுரை மண்ணை நனைத்தது. சிறிது நேரத்தில் அவர் உயிரும் பிரிந்தது. புகழ் வாய்ந்த ஹொய்சள குலத்துக்கு அத்தோடு முற்றுப்புள்ளி வைக்கப்பட்டது. ஹொய்சள அரச வம்சத்தின் மூலம் தாங்கள் சுல்தானியரின் பிடியிலிருந்து மீண்டு விடலாம் எனக் கனவு கொண்டிருந்த தமிழ் சமுதாயத்தின் நம்பிக்கை மேல் மண் விழுந்தது. அரங்கனை அரங்கத்தில் பிரதிஷ்டை செய்ய வேண்டும் என்னும் பலரின் ஆவல் மறைந்து போனது.

இங்கே கண்ணனூர் யுத்த களம்! நடு நிசி! பிறை நிலவின் வெளிச்சத்தில் ஆங்காங்கே வீரர்களின் உடல்கள் கிடந்தது நிழலாகத் தெரிந்தது. ரத்த வாசனைக்குப் பிணம் தின்னிக் கழுகுகளும், ஓநாய்களும் கூட்டமாக வந்து போட்டுக் கொண்டிருந்த சப்தத்தில் உடல் நடுக்கமுற்றது. அப்போது அங்கே ஓர் சுல்தானிய வீரன் யுத்தக்களத்தில் கிடந்த உடல்களை உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டும் அவற்றை நகர்த்திக் கொண்டும் பார்த்த வண்ணம் இது இல்லை! ம்ஹூம், இங்கேயும் இல்லை என முணுமுணுத்துக் கொண்டும் வந்து கொன்டிருந்தான். அரை நாழிகைக்கும் மேலாகத் தேடியும் அவன் தேடிய உடல் அவனுக்குக் கிடைக்கவில்லை. மேலும் மேலும் தேடினான். ஓரிடத்தில் பல உடல்கள் குவியலாகக் கிடந்தன. அங்கே போய் ஆர்வமுடன் தேடினான். ஒரு உடலைக் கண்டு ஆர்வமாக, "சுவாமி!" எனக் கத்திக் கொண்டே அந்த உடலைப்புரட்டித் திருப்பினான்.

ஆஹா! பெண் குரல்! தேடியது ஆண் இல்லை. பெண்! யார் அந்தப் பெண்! உற்றுக் கவனித்தோமெனில் வாசந்திகா என்பது புரியும். ஆம் வாசந்திகா தான் குலசேகரன் வீழ்ந்து விட்ட செய்தியைக் கேட்டதிலிருந்து அரண்மனையிலிருந்து தப்பி ஓடி வந்து அவன் உடலைத் தேடிக் கொண்டிருந்தாள். ஒரு வழியாகக் கிடைத்து விட்டது. குலசேகரன் உடலைத் தன் மடி மீது வைத்துக் கொண்டு "சுவாமி! சுவாமி" எனப் புலம்பினாள். அழுகை பீறிட்டு வந்தது. அவன் உடல் முழுவதும் ரணமாக இருந்ததோடு அல்லாமல் இரு கண்களும் கூட ரணமாகிக் கிடந்தன.  அவன் உடலில் பல இடங்களில் தைத்த அம்புகள் நுனி குத்திக்கொண்டு நின்று கொண்டிருந்தன. அவற்றை மெல்ல அப்புறப்படுத்தினாள் வாசந்திகா. குலசேகரன் இறந்து விட்டானே என்னும் எண்ணத்தில் ஓலமிட்டுக் கதறினாள்! "என்னை விட்டு விட்டுப் போய் விட்டீர்களே!" எனத் தலையில் அடித்ஹ்டுக் கொண்டாள்.

அவன் மார்பில் கைவைத்துப் பார்த்தாள். சுவாசத்தைக் கவனித்தாள். எதுவும் தெரியாமல் நாடியைப் பிடித்துப் பார்த்தால் மெல்லியதாக ஜீவநாடி ஓடுவது புரிந்தது. "சுவாமி, சுவாமி! உங்களை எப்படியேனும் காப்பாற்றி விடுவேன். இறக்க விடமாட்டேன்!" என்று சொல்லிக் கொண்டே அவனை எழுப்பிப் பார்த்தாள். உலுக்கிப் பார்த்தாள். எவ்விதப் பலனும் தெரியவில்லை. பின்னர் சற்று யோசித்துவிட்டு அவனை எப்படியேனும் காப்பாற்றியே ஆகவேண்டும் என்னும் வெறியோடு அவனைச் சிரமப்பட்டுத் தூக்கித் தன் தோளில் போட்டுக் கொண்டு "ரங்கா!ரங்கா!" என முணுமுணுத்த வண்ணம் நடக்கத் தொடங்கினாள். மேற்குநோக்கி நடந்தாள் அவள்.

Thursday, May 02, 2019

குலசேகரன் வீழ்ந்தானா?

முதலில் கள்ளர் படைகள் வந்து தாக்குகின்றனர் என்றே நினைத்த ஹொய்சளர்கள் பின்னால் சுதாரித்துக் கொண்டு சுல்தானியர் தாக்குதல் என்பதைப் புரிந்து கொண்டார்கள். ஆனாலும் திரும்ப பதிலுக்குத் தாக்கும் வண்ணம் அவர்கள் தயாராக இல்லை. கூக்குரலிட்டி தூரத்தில் இருப்பவர்களுக்கு எச்சரிக்கை கொடுத்துக் கொண்டே தங்கள் குதிரைகள், ஆயுதங்களைத் தேடி எடுத்தனர். அதற்குள்ளாகப் பல வீரர்கள் கீழே விழுந்து விட்டனர். பரபரப்புடன் அனைவரும் அங்கும் இங்குமாய் ஓடினார்கள். பலருக்கு என்ன செய்ய வேண்டும் என்பது கூடப் புரியாமல் பிரமித்து நின்றார்கள். அவர்களை மற்றவர்கள் தட்டிக்கொடுத்து தன் நிலைக்குக் கொண்டு வர முயற்சித்தார்கள். கவசங்களை மாட்டிக் கொள்வதற்குள்ளாகவே பலரும் வில்லில் இருந்து புறப்பட்ட அம்புகள் தைத்தும், வாளால் வெட்டப்பட்டும் விழுந்தனர்.

யாரையும் எழுந்திருந்து ஆயுதங்களை எடுக்க விடாமல் சுல்தானியர் கண்ட இடங்களில் எல்லாம் புகுந்து தாக்கினார்கள். படுத்திருப்பவர்கள் அப்படியே பரலோகம் போனார்கள். எழுந்தவர்கள் ஆயுதங்களை எடுத்துக் கொள்ள நேரமின்றிக் கீழே விழுந்தார்கள். குதிரைகள் பலவும் மேய்ந்து கொண்டிருந்ததால் ஹொய்சள வீரர்களால் அவற்றை உடனடியாகக் கொண்டு வந்து அணி வகுக்க முடியாமல் திணறினார்கள். குதிரைகள் ஒரு பக்கம் ஓட வீரர்கள் ஒரு பக்கம் ஓட நாலாபக்கங்களிலும் வீரர்கள் சிதறி ஓட ஆரம்பித்தனர். நிலைமை கட்டுக்கு அடங்காமல் போயிற்று. வெளியே கிளம்பிய ஓலங்களினாலும் கூக்குரல்களினாலும் கூடாரங்களில் இருந்த தளபதிகள் வெளியே வந்து நிலைமையைக் கண்டறிந்து திடுக்கிட்டுப் போனார்கள். அவசரமாக ஆயுதங்களை எடுத்துக் கொண்டு கவசங்களைத் தரித்துக் கொண்டு போரிடக் கிளம்பினார்கள். வீரர்களை தைரியம் சொல்லித் திரட்டி எதிர்த்துப் போரிடச் சொல்லிக் கொண்டு அவர்களிடம் வந்தார்கள்.

அப்படியும் ஒரு சில வீரர்களையே திரட்ட முடிந்தது. ஆங்காங்கே கூடி நின்ற வீரர்கள் அவரவர் தளபதிகளுடன் சேர்ந்து சுல்தானியர்களுடன் சண்டை இடத் தொடங்கினார்கள். ஆனால் யாருக்கும் அதில் முழு ஆர்வம் இல்லை. போதிய ஆயுதங்களும் இல்லை; வீரர்களும் இல்லை! ஆகவே விரைவில் அவர்களும் அடிபட்டுக் கீழே விழுந்தார்கள். அரை நாழிகைக்குள்ளாக அந்தப் பிரதேசம் முழுவதும் குழப்பத்துடனும் கூப்பாடுகளும், கூக்குரல்களும் நிரம்பி தூசிப்படலம் பரவி என்ன நடக்கிறது என்பதே யாருக்கும் புரியாதபடி ஆகி விட்டது. அப்படியும் குலசேகரன் அங்குமிங்குமாக ஓடி வீரர்களை உற்சாகப்படுத்தி ஆங்காங்கே தானும் போரிட்டுக் கொண்டு வாளைச் சக்கரவட்டமாகச் சுழற்றிக் கைபடும் இடங்களில் உள்ள வீரர்களை வீழ்த்தினான். அவன் கண்கள் மன்னர் இருக்குமிடம் நோக்கித் தேடின. பின்னர் மன்னரைக் கண்டு பிடித்துக் கொண்டு அங்கே சென்று விரைவில் இந்தப் போர்க்களத்தை விட்டு மறைந்து சென்றுவிடும்படி அவரை வற்புறுத்தினான்.

மன்னர் போர்க்களத்தை விட்டு வெளியேறும் முன்னர் எதிரிகளின் கைகளில் அவர் மாட்டிக்கொள்ளாவண்ணம் பாசறைக்குச் செல்லும் வழியெல்லாம் வீரர்களை நிறுத்தி ஓர் வியூகம் அமைத்தான். எனினும் எதிர்பாராத தாக்குதலில் நிலை குலைந்து போன ஹொய்சளர்கள் என்னதான் வீரத்தோடு சண்டை போட்டும் அவர்களால் தாக்குப் பிடிக்க முடியவில்லை. ஆங்காங்கே வீரர்கள் களத்தை விட்டு ஓடத் தொடங்கினார்கள்.  ஒரு நாழிகைக்குள்ளாக எல்லா வீரர்களும் களத்திலிருந்து தப்பிப் பின் வாங்கி ஓட ஆரம்பித்தார்கள்.சுல்தானியர்கள் இதைத் தங்களுக்குச் சாதகமாக எடுத்துக் கொண்டு கண்ணில் படும் வீரர்களைக் கொன்று குவித்தார்கள். சண்டை வெளியே நடக்கும் செய்தி உடனடியாகக் கோட்டைக்குள் சென்று அங்கிருந்தும் படையினர் வெளியே வந்து ஆக்ரோஷத்துடன் சண்டை இடத்தொடங்கினார்கள்.

சண்டை தொடங்கி இரண்டு முஹூர்த்த நேரத்தில் ஹொய்சளர்களின் விசுவாசத்திற்குப் பாத்திரமான ஒரு சில தளபதிகள், வீரர்கள் மற்றும் குலசேகரன் மட்டும் எதிர்த்துச் சண்டை இட்டுக் கொண்டிருந்தனர். இந்த சமயம் யாரும் எதிர்பாராவண்ணம் ஓர் நிகழ்ச்சி நடந்தது. ஹொய்சளப் படையில்  இருந்த ஒரு லட்சத்து இருபதினாயிரம் வீரர்களில் இருபதினாயிரம் வீரர்கள் சமீபத்தில் துருக்க சமயத்தைத் தழுவிய தமிழ், தெலுங்கு, கன்னட வீரர்கள் இருந்தனர்.இவர்கள் தெலுங்கு நாட்டில் அரசரின் படையில் இருந்தவர்கள். இப்போது வீர வல்லாளரின் வேண்டுகோளுக்கிணங்கி தெலுங்கு நாட்டரசர் அவர்களை உதவிக்கு அனுப்பி வைத்திருந்தார். ஆனால் இந்த வீரர்கள் இப்போது திடீரென சுல்தானியர் பக்கம் வெற்றி கிடைக்கப் போகிறது என்பதை அறிந்து கொண்டு அவர்கள் பக்கம் சேர்ந்து விட்டனர். ஹொய்சளப்படையினரின் செயல்பாடுகளை இத்தனை நாட்களில் நன்கு அறிந்து கொண்டிருந்ததால் அவர்களால் வெகு எளிதாக ஹொய்சள வீரர்களையே திருப்பித் தாக்க முடிந்தது.

விரைவில் ஹொய்சளப்படை சின்னாபின்னமாக்கப்பட்டது. அப்படியும் மன்னரைக் காப்பாற்ற வேண்டிப் பாசறைக்கு அருகேயே நின்று கொண்டு போரிட்டான் குலசேகரன். மன்னரையும் கிருஷ்ணாயியையும் உடனே ஓடிவிடும்படி கேட்டுக் கொண்டிருந்தான்.  எத்தனை நேரம் தான் தாக்குப் பிடிக்க முடியும்? சுற்றியுள்ள வீரர்கள் ஒவ்வொருவராக விழ ஆரம்பித்து விட்டார்கள். அம்பு எடுத்து வில்லில் தொடுத்து விடுவதற்கு நேரமில்லாமல் தன் வாளை வைத்துக் கொண்டே சக்கரவட்டமாகச் சுற்றிச் சுற்றிச் சண்டையிட்டான் குலசேகரன். அவன் அருகே யாருமே நெருங்க முடியாமல் செய்தான். நெருங்கியவர்கள் அவன் வாளால் அடிபட்டுக் கீழே விழுந்தனர்.  குலசேகரனுக்கும் அதிக உழைப்பாலும் ஆவேசமாகப் போரிட்டதாலும் கண்கள் இருட்டிக் கொண்டு வந்தது.  கண் முன்னே எதிரிகள் இருப்பது கூட மெல்ல மெல்ல மறைய ஆரம்பித்தது. அவன் கண்கள் முன்னே ஹேமலேகாவும், வாசந்திகாவும் அழைப்பது போல் இருந்தது. ஆஹா! வாசந்திகா! அவளைக் காப்பாற்றத் தன்னால் முடியவில்லையே!

அப்போது பார்த்துப் பஞ்சு கொண்டானின் உருவம் அவன் கண் முன்னே தோன்றி, அரங்கன் என்னவானான் எனக் கேட்டது. அவன் கண் முன்னே அரங்கனின் செம்பொன் முகம் குறுஞ்சிரிப்புடன் காணப்பட்டது. என்னைத் தேடி ஏன் வரவில்லை என அரங்கன் கேட்பது போல் இருந்தது. அவன் மனம் அரங்கன் முகத்திலேயே ஆழ்ந்திருக்கக் கைகள் ஓர் இயந்திரம் போல் போர் புரிந்தன. அவன் இயக்கத்தில் தெரிந்த இந்த மாறுபாட்டைக் கண்ட சுல்தானியர் திகைத்தனர். அவன் இயக்கங்கள் தளராமல் அவன் சுழன்று சுழன்று கத்தி வீசுவதைக் கண்டு ஆச்சரியப்பட்டனர். அவனை இயக்குவது ஏதோ ஓர் சக்தி எனப் புரிந்து கொண்டனர். சுல்தானியர் பலர் சேர்ந்து விடாமல் அவன் மேல் அம்பு மழை பொழிந்தனர். அடிபட்ட குலசேகரன், "ரங்கா! ரங்கா!" என அழைத்துக் கொண்டே கீழே விழுந்து புரண்டான்.

Wednesday, May 01, 2019

சுல்தானியரின் துரோகமும், குலசேகரன் நிலையும்!

அம்பு ஒன்றில் "போர் செய்ய விருப்பமா? சரணாகதி அடைய விருப்பமா? வேறு எந்த நிபந்தனைகளையும் ஏற்க மாட்டோம்!" என எழுதிய ஓலை ஒன்று கட்டப்பட்டுக் கோட்டைக்குள் அனுப்பப் பட்டது. ஹொய்சளர்கள் தாற்காலிகமாகப் போரை நிறுத்தி விட்டு ஓய்வாக அமர்ந்தார்கள். அனைவரும் ஓரளவு மகிழ்ச்சியுடனே காணப்பட்டார்கள். மறுமொழி தங்களுக்குச் சாதகமாக வரும் என எதிர்பார்த்திருந்தார்கள். அப்போது திடீரெனக் கிழக்கு வாசல் திறந்து வெள்ளைக்கொடி தாங்கிய வீரர்கள் பலர் குதிரைகளில் ஏறிக் களத்துக்கு வந்தார்கள். ஹொய்சள வீரர்கள் வழி விட்டு ஒதுங்கி நிற்க வீர வல்லாளர் இருக்கும் இடம் தேடி அவர்கள் சென்று வணக்கம் தெரிவித்துத் தட்டில் மன்னருக்கான காணிக்கைகளையும் வைத்தார்கள்.

அவர்களில் தலைவன், போரை நிறுத்துவோம் என வேண்டிக் கொண்டான். நிபந்தனை என்ன எனக் கேட்ட மன்னரிடம் சமாதானமாய்ப் போய்விடலாம் என்றான். ஆனால் மன்னர் அதை ஏற்கவில்லை. சமாதானத்திற்கு ஒத்துக்கொள்ள முடியாது எனவே, கப்பம் தருவதாகச் சொல்லிப் பார்த்தார்கள். மன்னர் அதையும் ஏற்காமல் கண்ணனூர்க் கோட்டையைத் தங்கள் வசம் ஒப்படைக்க வேண்டும் என்றார். அப்படிக் கோட்டையை ஒப்படைத்தால் மிச்சம் இருக்கும் சுல்தானியரைக் கொல்லாமல் விடுவதாகவும், இல்லை எனில் அனைவரையும் நிர்மூலமாக்கி விட்டுக் கோட்டையைக் கைப்பற்றிக் கொள்வதாகவும் தெரிவித்தார். அந்த சுல்தானியத் தலைவன் யோசித்துவிட்டுக் கோட்டைக்குள் சென்று மற்றவர்களுடன் கலந்து ஆலோசிக்க வேண்டும் என்று சொன்னான்.மன்னரும் அதை ஒத்துக்கொள்ளச் சிறிது நேரம் கோட்டைக்குள் சென்று மற்றவர்களுடன் பேசிய சுல்தானியத் தலைவன் வெளியே வந்து தன் தளபதிகள் இம்முடிவைத் தாங்களே தனியாக எடுக்க முடியாது எனவும், மதுரை சுல்தானைக் கேட்டுத் தான் எடுக்க முடியும் என்றும் சொன்னான்.

அதை அப்படியே உண்மை என நம்பிய மன்னரும் ஒத்துக் கொண்டு எத்தனை நாட்களில் மறுமொழி கிடைக்கும் எனக் கேட்கப் பதினைந்து நாட்களுக்குள் சொல்வதாகச் சொன்னான். மன்னர் தம் தளபதிகளுடன் ஆலோசிக்கவே சிலர் ஒத்துக் கொள்ளப் பலர் வேண்டாம் என நிராகரித்தார்கள். குலசேகரன் நிராகரித்தவர்களுள் ஒருவன். அவனுக்குக் கோட்டையை இப்போதே கைப்பற்றிவிட வேண்டும் என்னும் ஆவல். அவகாசம் கொடுத்தால் மதுரையிலிருந்து பெரியதொரு படை வந்து நம்மைத் தாக்கும் எனவும் அவகாசம் கொடுக்கக் கூடாது எனவும் சொன்னான். ஆனால் மன்னரோ பொறுத்திருந்து பார்க்கலாம் எனக் கூறி அவர்கள் கேட்டபடியே பதினைந்து நாட்கள் அவகாசம் கொடுத்தார். உடனடியாக சுல்தானியர்களின் தூது கோஷ்டி ஒன்று மதுரைக்குப் பயணம் ஆனது.  இரவு பகலாகப் பயணம் செய்தும் ஆறு நாட்கள் ஆகிவிட்டன. அங்கே சென்ற தூது கோஷ்டி சுல்தான் கியாசுதீனைச் சந்தித்துத் தாங்கள் முறியடிக்கப்பட்டதையும் வீர வல்லாளர் கோட்டையைப் பிடிக்கத் தயாராகக் காத்திருப்பதையும் வாய்மொழியாகத் தெரிவித்து விட்டுக் கண்ணனூர்க் கோட்டைத் தளபதியின் கடிதத்தையும் கொடுத்தான்.

அதைப் படித்த கியாசுதீன் அதிர்ச்சியும் கோபமும் அடைந்தான். என்ன செய்யலாம் என யோசித்தான். அனைவருக்கும் இந்தச் செய்தியினால் வருத்தம் மேலிட்டது.  தங்களைச் சேர்ந்த மற்ற மக்கள் முன்னிலையிலும் கியாசுதீன் அந்த லிகிதத்தைப் படித்துக் காட்டப் பலரும் வீறு கொண்டு எழுந்தனர். உடனடியாகக் கண்ணனூர்க் கோட்டையைக் கைப்பற்ற வேண்டும் என்றனர். விக்ரஹங்களையும், கல்லையும் கும்பிட்டு வருபவர்களுக்கு நாம் எக்காலத்திலும் பணியக் கூடாது என்றனர். கண்ணனூர்க் கோட்டை அவர்கள் வசம் போய்விட்டால் பின்னர் மதுரைக்கு வந்து நம்மையும் தோற்கடிப்பது அவர்களுக்கு எளிதாகிவிடும். அப்படி ஏற்படுவதை நாம் ஒருக்காலும் அனுமதிக்கக் கூடாது! உடனடியாக நாம் கண்ணனூர் புறப்பட்டுச் சென்று நம் மக்களுக்குப் பாதுகாப்புக் கொடுப்பதோடு அல்லாமல் கோட்டையையும் காப்பாற்ற வேண்டும் என்றெல்லாம் கூறினார்கள்.

ஒரு சிலர் ஹொய்சள வீரர்களை அடியோடு அழித்து ஒழிப்பதாக சபதமும் செய்தனர். இன்னும் சிலர் தங்கள் தலைப்பாகைகளைக் கழட்டி அவிழ்த்துத் தங்கள் குதிரைகளின் கழுத்தில் கட்டினார்கள். அப்படிக் கட்டியவர்கள் சுல்தானையும் இந்த சுல்தானிய ராஜ்யத்தையும் காப்பாற்றுவதற்காகத் தங்கள் உயிரையும் தியாகம் செய்யச் சித்தம் எனத் தெரிவிப்பதாக அர்த்தம். அப்படி அஞ்சா நெஞ்சம் படைத்த சுமார் ஐநூறு வீரர்கள் முன்னணியில் அணிவகுத்தார்கள். படையின் வலப்பக்கம் சைஃபுதீன் பகதூர் என்பவரும் இடப்பக்கம் அல்மாலிக் முகமது என்பவரும் தங்கள் படைகளுடன் அணி வகுக்க நடுவில் கியாசுதீன் மூவாயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட தன் சொந்தப்படையுடன் பங்கு கொள்ள அவர்களுக்கும் பின்னால் மேலும் மூவாயிரத்துக்கும் அதிகமான வீரர்கள் அணி வகுத்து வர ஓர் பெரிய படை ஜெயகோஷத்துடன் கண்ணனூரை நோக்கிப் புறப்பட்டது.

எல்லோரும் அதிகமாக வெறியுடன் இருந்தார்கள். எவரும் இரவு, பகல் பார்க்கவில்லை. ஒரே மூச்சாக விரைந்தனர். கிடைத்த குறுக்கு வழிகளில் எல்லாம் சென்றார்கள்.தாங்கள் படை எடுத்து வரும் செய்தி ஹொய்சளர்களுக்குத் தெரிந்துவிடக் கூடாது என்பதில் அதி கவனமாக இருந்தார்கள். ஆகவே விரைவாக ஐந்தாம் நாளே அதிகாலையில் அவர்கள் கண்ணனூரை நெருங்கி விட்டார்கள். வழக்கமாய்க் காவிரியைக் கடக்கும் இடத்தில் கடந்தால் சப்தம் கேட்டு ஹொய்சளர்கள் உஷாராகி விடுவார்கள் என்பதால் மேலும் கிழக்கே சென்று வெகு தொலைவில் காவிரியைக் கடந்தார்கள்.  கிழக்குத் திசையிலிருந்து கண்ணனூருக்கு அணி வகுத்து வந்தார்கள்.

இங்கே ஹொய்சள வீரர்களோ ஆபத்து ஏதும் இல்லை என நினைத்துக் கொஞ்சம் ஆசுவாசமாகவே இருந்தனர். குதிரைகள் அவிழ்த்து விடப்பட்டிருந்தன. அவை ஒரு பக்கம் மேய்ந்து கொண்டிருக்க வீரர்கள் ஓய்வாகப் படுத்தபடியும் கூட்டமாகப் பேசிக் கொண்டும் இருந்தார்கள். அப்போது நடுப்பகல் வேளையாகிவிட்டபடியால் சாப்பாடு முடிந்து அனைவரும் ஓய்வு எடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். தளபதிகள் தங்கள் தங்கள் கூடாரங்களில் மதிய நேரத் தூக்கத்தில் ஆழ்ந்திருந்தார்கள். மன்னரும் தன் கூடாரத்தில் படுத்திருந்தார். திடீர் என "ஹோ"வென இரைச்சல் கேட்க என்ன சப்தம் எனப் புரியாமல் திகைத்த ஹொய்சளர்களை சுல்தானியர்கள் மேலே விழுந்து கண்டபடி தாக்க ஆரம்பித்தார்கள். 

Sunday, April 28, 2019

சுல்தானியர்கள் சமாதானத்துக்கு வருகிறார்களா?

குலசேகரன் அந்தக் கோட்டையில் தான் வாசந்திகா இருக்க வேண்டும் என நினைத்தான். உயிருடன் இருப்பாளா? அல்லது பட்டினிச்சாவில் இறந்துவிட்டாளா?தெரியவில்லை! அவள் உடலும் தூக்கி எறியப் பட்டிருந்தால்? இந்த எண்ணமே அவனை வேதனை செய்தது. அவள் மட்டும் உயிருடன் இருந்தால் ஹொய்சளர்கள் முற்றுகை குறித்து அறிந்து மகிழ்ச்சி அடைந்திருப்பாளே! நானும் இங்கே வந்து போரில் ஈடுபட்டிருக்கிறேன் என்பதையும் அறிந்திருப்பாளே! ஆகவே அவளுக்கு வாழ்க்கையில் பிடிப்பு ஏற்பட்டு நம்பிக்கையும் வந்திருக்க வேண்டும். கவலைப்படாமல் அடுத்து ஆகவேண்டியதைப் பார்ப்போம் எனநினைத்தான் குலசேகரன். மறு தினத்தில் இருந்து மறுபடி சடலங்கள் வந்து விழ ஆரம்பித்தன. 

அங்கே கோட்டைக்குள்ளே! பதினான்கு நாட்களுக்கான உணவு மட்டுமே இருக்க சுல்தானியர்கள் மக்களைக் கொன்று எறிந்து கொண்டிருப்பதை வழக்கமாக்கிக் கொண்டார்கள். இதைக் கண்ட ஹொய்சளர்கள் பரபரப்புடன் பீதியும் அடைந்தனர். குலசேகரனுக்குக் கோட்டையைத் தாக்குவதில் ஆவல் அதிகம் ஆயிற்று. மறுபடி போய் மன்னனைக் கெஞ்சினான். ஆனாலும் மன்னர் அவசரப்படக் கூடாது, இன்னும் இரு நாட்கள் போகட்டும், பொறுத்திருப்போம் என்றே சொன்னார். அதன்படி இரண்டு நாட்கள் சென்று மூன்றாம் நாள் காலை ஹொய்சளப்படை மாபெரும் புயல் போல் கிளம்பியது.  போர் முரசுகள், "தம், தம், தம், " என்று போட்ட சப்தம், எங்கும் நிரம்பி, "யுத்தம், யுத்தம், யுத்தம்" என்று எதிரொலித்தது. ஹொய்சளப்படை கண்ணனூர்க் கோட்டையை நோக்கி முன்னேறியது.

ஹொய்சள வீரர்கள் உணவு கிடைத்தமையால் பூரண ஆரோக்கியத்துடன் இருந்தனர் என்பதோடு அதிகச் சேதமும் கடந்த இரண்டு தாக்குதல்களில் நிகழவில்லை. ஆகவே இன்னமும் லட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட வீரர்கள் இருந்தனர். அவர்கள் எழுப்பிய ஜெய கோஷங்களால் பெருத்த ஆரவாரம் ஏற்பட்டது. கோட்டை வாயிலை நோக்கிப் படைகள் வேகம் வேகமாகச் சென்றன. அதுவும் இல்லாமல் இத்தனை கால முற்றுகையில் கோட்டைக்குச்  சுற்றிலும் செல்லும் அகழிகளைத் தூர்த்திருந்தனர் ஹொய்சள வீரர்கள். ஆகவே கோட்டைக்கு அருகே போவதற்கு அதிகம் கஷ்டப்படவில்லை.  சுல்தானிய வீரர்கள் வெளியே வருவதற்கு முன்னரே ஹொய்சள வீரர்கள் போரை ஆரம்பித்து விட்டனர். அம்புகளை மழையாகக் கோட்டைச் சுவர் மேல் பொழிந்தார்கள். ஹொய்சள வீரர்களின் அடுத்தடுத்த இடைவெளி காணாத அம்புச் சரங்களால் கோட்டை மறைக்கப்பட்டது. அம்புகள் அனைத்தும் கூடு போல் சென்று மறைத்துக் கொண்டன.  கோட்டை முகடுகள் மீதெல்லாம் அம்புச் சரங்கள்.

ஒரு சிலரின் அம்புகள் கோட்டைக்கு உள்ளேயே போய்ப் பாய்ந்தன. வெளியே வந்த சுல்தானிய வீரர்கள் அரை நாழிகையில் எதிர்த்து நிற்க முடியாமல் கோட்டைக்கு உள்ளே மறைந்து விட்டனர். உடனே ஹொய்சள வீரர்கள் கயிற்றால் ஏணிகள் கட்டி அவற்றின் உதவியோடு கோட்டைச் சுவர் மேல் ஏறி உள்ளே குதிக்க ஆரம்பித்தனர். கோட்டைச் சுவரில் ஆப்புகளைச் சிலர் அறைந்தனர். கோட்டை வாசலை யானைப்படைகள் வந்து வெகு வேகமாகவும் வலிவாகவும் தாக்கியது. யானைகள் கோட்டைக் கதவுகளை மடேர் மடேர் என முட்டின. அன்று பகலுக்குள்ளாகக் கோட்டை ஹொய்சளர் வசம் வந்துவிடுமோ என்று இருந்தது. அனைவரும் உற்சாகத்துடன் போரிட்டார்கள்.  வீர வல்லாளருக்குப் பெருமிதம் தாங்க வில்லை. ஆங்காங்கே சென்று வீரர்களை உற்சாகப்படுத்திக் கொண்டும், தானும் எதிரிட்டு வருபவனை வீழ்த்திக் கொண்டும் இருந்தார். அந்த வயதிலும் அவர் உற்சாகம் வீரர்களுக்கு வியப்பையும் அதே சமயம் மேலும் உற்சாகத்தையும் ஊட்டியது. அப்போது பார்த்துக் கோட்டைக்குள்ளிருந்து, "நிறுத்துங்கள், நிறுத்துங்கள்!" என்னும் கூக்குரல் வருவது தெரிந்தது.

வீர வல்லாளர் கூக்குரல் வந்த இடத்தைப் பார்த்தார். கோட்டைச்சுவர் எங்கும் வெள்ளைக் கொடிகள் முளைத்திருந்தன சுல்தானியர் சமாதானம் வேண்டிக் கொள்கிறார்கள் என்பதை மன்னர் புரிந்து கொண்டார். ஹொய்சள வீரர்கள் இதை எதிர்பார்க்கவில்லை. அவர்களிடையே பரபரப்பு ஏற்பட்டது. தளபதிகளும், தண்டநாயகர்களும் வீர வல்லாளரைச் சூழ்ந்து கொண்டார்கள். சமாதானத்துக்கு அவர்கள் மசியவில்லை. போரைத் தொடர வேண்டும். சுல்தானியரை வீழ்த்த வேண்டும் என்று ஆவேசத்துடன் கூவினார்கள். மன்னர் யோசித்தார். குலசேகரனைப் பார்த்தார். குலசேகரனும் போர் புரியவே விரும்பினான். ஆனால் மன்னரோ சரண் அடைந்தால் என்ன செய்வது என யோசித்தார். சரண் அடைவதாகத் தெரிவிக்கட்டும், ஏற்போம். இல்லை எனில் போர்தான் என ஒரு மனதாக முடிவு செய்யப்பட்டு அப்படியே கோட்டைக்குள் செய்தியும் அனுப்பப் பட்டது. அனைவரும் சரண் அடைய வேண்டும். இல்லையேல் போர் தான் என்பதே அந்தச் செய்தி.

Saturday, April 27, 2019

சிங்கப்பிரானின் முடிவும், ஹொய்சளர்களின் தாக்குதலும்!

கோட்டை முற்றுகை தொடர்ந்து கொண்டிருக்கையிலேயே ராஜகம்பீர நாட்டிலிருந்து குலசேகரனுக்குச் செய்தி வந்தது. அதில் சிங்கப்பிரான் மிகவும் உடல் நலம் மெலிந்து நலிந்திருப்பதாகவும் அவர் அவனைக் காண விரும்புவதாகவும் செய்தி வரவே குலசேகரன் உடனே அங்கே கிளம்பிச் சென்றான் . நோயினால் மெலிந்திருந்த சிங்கப்பிரானின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு கண்ணீர் விட்டான்.அரங்கனின் அடியார்கள் அனைவருமே இப்படி நோயினாலும் வேறு விதமான காரணங்களினாலும் உயிரிழந்து கொண்டிருக்கின்றனர்.இப்படியே சென்றால் அரங்கனைப் பாதுகாக்கக் கூட ஆட்கள் இருப்பது சந்தேகமே! இதை எண்ணிக் குலசேகரன் கலக்கம் அடைந்தான். சிங்கப்பிரானோ கண்ணீருடன் தான் இனி அதிக நாட்கள் உயிருடன் இருக்கப் போவதில்லை எனவும் அதற்குள் அரங்கனை ஒரு முறை கண்ணாரக் காண வேண்டும் எனவும் கூறினார். அதன் பேரில் குலசேகரன் ஓர் சிவிகையை ஏற்பாடு செய்து அதன் உள்ளே படுக்கை போன்ற இருக்கையை அமைத்து அதில் சிங்கப்பிரானைக் கிடத்தித் திருவரங்கத்துக்குத் தக்க துணையுடன் அழைத்துச் சென்றான்.

சந்நிதியை அடைந்த சிங்கப்பிரான் மூடிக் கிடக்கும் சந்நிதியையும் அதன் முன் எழுப்பப்பட்டிருந்த கற்சுவரையும் பார்த்துக் கண்ணீர் சிந்தினார். அரங்கா! அரங்கா! இதுவும் உன் லீலையோ? இன்னும் எத்தனை நாட்கள் அப்பா உன் கோயில் திறக்காமல் உனக்கு வழிபாடு நடத்தாமல் செல்லப் போகிறதோ! தெரியவில்லையே! உன் திருச்சந்நிதி மூடிக்கிடந்தே நான் பார்த்ததில்லை. அப்படி இருக்கையில் இப்படிப் பதினெட்டு ஆண்டுகளாக மூடிக் கிடப்பதையும் அதைத் திறக்கும் வழி தெரியாமலும் தவித்துக்கொண்டு இருக்கிறேனே! இப்படி ஓர் அநியாயமும் நடந்து விட்டதே! இனி இவ்வுலகில் நான் இருந்து என்ன பயன்? எனப் பலவாறெல்லாம் புலம்பிக் கொண்டு கீழே இறங்கி அரங்கன் சந்நிதியில் நெடுஞ்சாண் கிடையாகக் கீழே விழுந்தார். அவரைத்தேற்றி மறுபடியும் சிவிகையில் கிடத்தி அழைத்துச் செல்வதற்குள் குலசேகரனுக்கு என் பாடு உன் பாடு என்றாகி விட்டது. அரங்கன் கோயில் திறக்காமல் மூடியே கிடந்ததைப் பார்த்ததாலோ என்னவோ அடுத்த ஒரு வாரத்திலேயே சிங்கப்பிரான் திருநாடு எழுந்தருளி விட்டார்.

அடுத்தடுத்து அரங்கன் அடியார்கள் திருநாடு எழுந்தருளுவதையும் அவர்களைப் பிரிந்த சோகம் தன்னை மேலே மேலே வந்து தாக்குவதையும் பார்த்த குலசேகரன் இம்முறை செய்வதறியாது தவித்தான். முதலில் பஞ்சு கொண்டான். பின்னர் பிள்ளை உலகாரியர்! இப்போது சிங்கப்பிரான். இப்படித் தனக்கு வழிகாட்டித் தன்னை நடத்தி வந்தவர்கள் ஒவ்வொருவராக மறைவது கண்டு அவன் மனம் வேதனையில் ஆழ்ந்தது. அதிலும் இப்போது கோட்டை முற்றுகை நீடித்திருப்பதால் விரைவில் வெற்றி கிட்டும் என்னும் நிலை. இந்தச் சமயம் பார்த்து இப்படி எல்லாம் நேருகிறதே என எண்ணினான். அடுத்த ஒரு மாதமும் முற்றுகை நீடித்து ஆறு மாதங்களும் முடிந்தன. குலசேகரன் உடனே கோட்டையின் மேல் தாக்குதலை ஆரம்பிப்போம் என மன்னரிடம் வற்புறுத்தினான். கோட்டைக்குள் இருப்பவர்களுக்கு உணவு இருக்காது! ஆகவே இப்போது நாம் தாக்கினால் கோட்டை நம் வசம் என்றான். ஆனால் மன்னர் அதற்குச் சம்மதிக்கவில்லை.

கோட்டைக்குள் படை வீரர்களை அனுப்பி அவர்களை இழக்க விரும்பாத மன்னர் முதலில் அம்புச்சுருள்களை அனுப்பிப் பார்க்கலாம் என்று கூறி அதன்படியே கோட்டையின் வெளிப்பக்கச் சுவர்களில் காணப்பட்ட மாடங்களில், உடனே சரணடையும்படியான செய்தியை எழுதிய ஓலைகளை அம்புகளில் கட்டி அங்கே எறிந்தார்கள். அதற்கு மறுமொழியாக அன்று மாலையே அந்திப் பொழுதில் வெவ்வேறு இடங்களில் நிறுத்தப்பட்டிருந்த நர்த்தகிகள் ஆடல், பாடலுடன் ஆட ஆரம்பித்தனர். இதன் பொருள் தாங்கள் அனைவரும் கோட்டைக்குள் ஆரோக்கியமாகவும் எவ்விதமான கஷ்டமும் இல்லாமல் ஆடல், பாடல்களை ரசித்துக் கொண்டிருக்கிறோம் என்பது தான் என்பதைப் புரிந்து கொண்டனர் ஹொய்சள வீரர்கள். இதை அடுத்துச் சில நாட்கள் தினம் தினம் மாலை வேளைகளில் நாட்டிய நங்கைகள் கோட்டையின் மதில் சுவரில் நடனம் ஆடிக் கொண்டிருந்தார்கள். அதன் பின்னர் இன்னும் சில நாட்கள் கழிந்தன. நடன மங்கைகள் ஒவ்வொருவராகக் குறைந்து போய்க் கடைசியில் எவரும் வரவே இல்லை.

சில வாரங்களில் கோட்டை மதில் சுவருக்கு மேலே இருந்து இரு மனித சடலங்கள் உள்ளிருந்து தூக்கி எறியப்பட்டு வெளியே கீழே விழுந்தன. அதைக் கண்ட வெளியில் இருந்த வீரர்கள் கோட்டைக்குள் பட்டினிச்சாவு ஆரம்பித்து விட்டதை அறிந்து கொண்டனர். அதன் பின்னர் தினமும் சடலங்கள் கோட்டைக்கு வெளியே வந்து விழ ஆரம்பித்தன.சிறிது நாட்கள், ஆண்கள், பெண்கள், குழந்தைகள் எனக் கோட்டைக்குள் குடி இருந்த மக்களின் சடலங்கள் வெளியே வந்து விழ ஆரம்பித்தன.எங்கும் முடை நாற்றம் நாற ஆரம்பிக்கவே கோட்டைக்குள் நிலைமை மோசமாகிக் கொண்டு வருவதை உணர்ந்தனர் ஹொய்சள வீரர்கள்.  கோட்டைக்கதவு திறந்து கொண்டு எந்த நிமிஷமும் சுல்தானிய வீரர்கள் தாக்குதலுக்கு வரலாம் என்னும் எதிர்பார்ப்புடன் காத்திருந்தனர்.

அதே போல் கோட்டைக் கதவைத் திறந்து கொண்டு சுல்தானிய வீரர்கள் ஹொய்சள வீரர்களை நோக்கி ஆவேசத்துடன் பாய்ந்தார்கள். வீரர்கள் பட்டினி, அதுவும் வெகு நாளாகப் பட்டினி என்பது பார்த்ததுமே தெரிந்தது. ஊட்டம் இல்லாமல் பட்டினி கிடக்கிறோமே என்னும் ஆத்திரம் மேலோங்க வெறியோடு பாய்ந்தனர். காலையில் முதல் முஹூர்த்தத்தில் ஆரம்பித்தது சண்டை. சுல்தானியரின் முரட்டுத் தனத்துக்கு ஈடு கொடுத்து ஹொய்சள வீரர்கள் சளைக்காமல் போர் புரிந்தனர். அரை நாழிகைச் சண்டையிலேயே சுல்தானிய வீரர்கள் களைத்துப் போய்விட்டனர். பின்வாங்கிக் கோட்டைக்குள் போய்ப் பதுங்கலாம் என நினைப்பதற்குள்ளாகக் குலசேகரன் மறைத்து வைத்திருந்த தன் படையைக் கோட்டை வாசலுக்குக் கொண்டு சேர்த்திருந்தான். இதை சுல்தானியர்கள் எதிர்பார்க்கவே இல்லை.  கோட்டைக்குள் இப்போது முதலில் நுழையப் போவது ஹொய்சளர்களா, சுல்தானியர்களா என்னும் சண்டை ஆரம்பித்தது.

இந்தச் சண்டையில் சுல்தானியர் பலர் இறந்து நடுப்பகலுக்குள் கிழக்கு வாசல் எல்லாம் ஓய்ந்து போய்க் காணப்பட்டது. குலசேகரன் கோட்டையைத் தாக்க இது தான் சமயம் என நினைக்க மன்னரோ அவசரப்பட வேண்டாம் என்றார்.ஆட்களைப் பலி கொடுக்காமல் காத்திருந்தால் சில நாட்களில் கோட்டையில் இருப்பவர்கள் தாங்களாகவே சரணடைவார்கள் என்றார் மன்னர்.

Friday, April 26, 2019

நீடித்த முற்றுகையும், அரங்கம் சென்றதும்!

முற்றுகையைத் திடமாக நடத்தினார்கள் ஹொய்சளர்கள். நான்கு மாதங்கள் ஆகிவிட்டன. என்றாலும் மனம் தளரவில்லை. நான்காம் மாதம் கியாசுதீன் ஓர் படையுடன் கண்ணனூர் நோக்கி வருவதாக மதுரையிலிருந்து வந்த ஒற்றர்கள் மூலம் தகவல்கள் கசிந்தன.  வடகாவேரிக்கரையில் ஹொய்சளர்கள் அவர்களை எதிர்கொண்டனர். கியாசுதீனின் வலுவற்ற படையால் ஹொய்சளர்களின் அதிரடித் தாக்குதலைத் தாங்க முடியவில்லை. ஒரே நாள் சண்டையில் கியாசுதீன் தப்பித்தோம், பிழைத்தோம் என மதுரைக்கு ஓடி ஒளிந்து விட்டார். இந்த வெற்றி ஹொய்சளர்களிடையே புதியதொரு தெம்பைக் கொடுத்தது. விரைவில் மதுரையிலிருந்தும் சுல்தானியர்களைத் துரத்திவிடலாம் என மகிழ்ந்தார்கள். அந்த நாளை எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தார்கள். இப்போது கண்ணனூர்க் கோட்டை முற்றுகையை முடிக்கும் முன்னே மதுரைக்குச் செல்லக் கூடாது என்பதிலும் திண்ணமாக இருந்தார்கள்.

அப்போது குலசேகரனுக்கு ஓர் யோசனை தோன்றிற்று. உடனே வீர வல்லாளரிடம் சென்று, அரங்கன் கிருபையால் வெற்றி கிட்டும்  எனத் தோன்றுவதால் விரைவில் அரங்கன் கோயிலைத் திறக்கும் நாட்கள் வந்துவிடும். அதற்குள் போய்த் தான் அரங்கன் கோயிலைச் சற்று சீரமைக்க எண்ணுவதாகத் தெரிவித்தான். கோயில் பாழ்பட்டிருக்கும் என்றும் அதைச் சீராக அமைத்து வைத்தால் அரங்கன் கோயிலுக்குள் வந்த உடனே வழிபாடுகளைத் தொடங்கி விடலாம் என எண்ணுவதாகவும் சொன்னான். அதற்கு வல்லாளர் தானும் கூட வருவதாகச் சொல்லிவிட்டு ஓர் வெள்ளிக்கிழமை நல்ல நாளாகப் பார்த்து, நல்லவேளையும் பார்த்து, நிழலை அளந்து நாழிகைக் கணக்குப் பார்த்து சுப முஹூர்த்தத்தைக் கண்டு பிடித்துக் கொண்டு குலசேகரனுடன் வல்லாளரும் தக்க பாதுகாப்புப் படைகளுடன் திருவரங்கம் நோக்கிப் பயணப்பட்டார்கள். திருவரங்கத்து மண்ணை மிதித்ததுமே குலசேகரன் உடல் சிலிர்த்தது. குதிரையிலிருந்து கீழே விழுந்து மண்ணை வணங்கினான். வீர வல்லாளரும் அரங்கன் கோயில் இருக்கும் திசை நோக்கித் தானும் கீழே விழுந்து வணங்கினார்.

பதினெட்டு ஆண்டுகளாக ஊரில் யாருமே குடி இருக்கவில்லை என்பதைக் குலசேகரன் போகும் வழியெங்கும் மண்டிக்கிடந்த செடி, கொடிகளில் இருந்தும் தூர்ந்து போயிருந்த சாலைகளில் இருந்தும் புரிந்து கொண்டான். அவன் கண்களில் நீர் ததும்பியது.  கண்ணீர் பெருக நகருக்குள் நுழைந்தான். தெருத்தெருவாகச் சுற்றிச் சுற்றிப் பார்த்துக் கொண்டே மெல்ல நடந்தான்.  எங்கெங்கு பார்த்தாலும் எரிந்த அல்லது இடிந்த, அல்லது இடிக்கப்பட்ட வீடுகளின் மிச்சங்கள். ஆங்காங்கே கிடந்த சில எலும்புக்கூடுகள், கபாலங்கள்! ஊரே பாழ்பட்டது போல் தன் அழகு இழந்து காட்சி அளித்தது. தேர் ஓடும் வீதிகளுக்குள் நுழைந்தவன் மனம் பரபரக்கத் தன் வீட்டு வாசலைத் தேடிப் போனான். அங்கிருந்த யாளி முகப்பைத் தடவித் தடவிப் பார்த்தான். வீடு கூரை இல்லாமல் சிதிலமாகக் கிடந்ததையும் ஒரு காலத்தின் தானும், தன் தாயாரும் இங்கே வாழ்ந்ததையும் நினைவு கூர்ந்தான்.  துக்கம் பொங்கி வந்தது. வீட்டின் வாசற்படியில் அமர்ந்து, "அம்மா! அம்மா!" எனத் தன் மனதுக்குள்ளே சொல்லிக் கொண்டு தன் தாயை நினைவு கூர்ந்தான்.

இந்த வீட்டை விட்டுச் செல்லும்போது திரும்பியே வரமாட்டோம் என்றா நினைத்தோம். திரும்பி மறுபடி வரப் போகிறோம் என்று தானே பத்திரமாகப் பூட்டிச் சென்றோம். எத்தனை வருடங்கள். ஆயிற்று. பத்தொன்பது வருடங்கள் முடியப் போகிறது. இத்தனை காலம் இங்கே வரவே போவதில்லை என நினைத்தோமா? வீடு தான் அதுவரை இருக்கிறதா? சிதிலமாகி விட்டதே! அப்போது இதெல்லாம் தெரியவே இல்லையே! குலசேகரன் விம்மத் தொடங்கினான். முன்னே சற்று தூரம் சென்றுவிட்ட வீர வல்லாளர் குலசேகரனைக் காணோம் எனத் திரும்பிப் பார்த்தவர் அவன் அங்கே வீட்டு வாசலில் நிலை குலைந்து அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டு ஓரளவு விஷயம் புரிந்தவராய்த்திரும்பி வந்தார். மெல்ல அவனைத் தொட்டு எழுப்பி ஆசுவாசப்படுத்தி மேலே அழைத்துச் சென்றார்.

ஆயிற்று! இதோ கோயில்! இதோ கோபுரங்கள்! ஆஹா! இதோ ஆரியபடாள் வாயில்!  குலசேகரன் நெஞ்சு படபடவென அடித்துக் கொண்டது. இங்கே தானே பஞ்சு கொண்டானோடு சேர்ந்து எதிரிகளைத் துவம்சம் செய்யச் சண்டை போட்டோம். பஞ்சு கொண்டான் நமக்கு எத்தனை எத்தனை யுக்திகளைச் சொல்லிக் கொடுத்திருக்கிறார்.  அவரை மனதில் நினைத்தவாறு உள்ளே சென்ற குலசேகரனுக்கு உள்ளே உள்ள எல்லாப் பகுதிகளும் இடிந்தும், பொடிந்தும் கிடந்ததைப் பார்த்தான்.  தன்னுடன் வந்த வீரர்களிடம் சொல்லிச் செடி, கொடிகளை அகற்றச் செய்தான். வீரவல்லாளரும், குலசேகரனும் நாழிகை வாசலைக் கடந்து சந்நிதிக்குள் சென்றனர். சந்நிதி மண்டபத்தில் ஏறியதும் அங்கே புழுதியும், கல்லும் குவிந்திருப்பதைக்கண்ட குலசேகரன் அதைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் கீழே விழுந்து நமஸ்கரித்தான். மன்னரும் மண்டி இட்டு வணங்கினார். அவர் கண்களும் கண்ணீரைப் பொழிந்தன.

உள்ளே மூலவரை மறைத்து மூடி இருந்த கற்சுவர் அப்படியே இருந்தது. அதன் மீது அரங்கனைச் சித்திரமாக எழுதப்பட்டிருந்தது ஆங்காங்கே சிதிலமாகிக் கிடந்தது. ஆனாலும் அரங்கன் குலசேகரன் கண்களுக்கு விஸ்வரூபமாகத் தெரிந்து கொண்டிருந்தான்.  குலசேகரன் மனம் உருக அரங்கனைப் பிரார்த்தித்தான். வல்லாளரும் கண்கள் கண்ணீரை மழையாகப் பொழிய வணங்கிக் கொண்டிருந்தார்.  குலசேகரன் அப்போதே அந்தக் கற்சுவரைப் பெயர்க்க வேண்டும் என ஆசைப்பட வீர வல்லாளரோ எக்காரணத்தினாலோ அவசரப்பட வேண்டாம் என்று சொல்லி விட்டார். பின்னர் யோசனையுடன் தாம் இன்னமும் இந்த பூமிக்குச் சொந்தக்காரனாக ஆகவில்லை என்பதோடு முழு வெற்றியும் இன்னமும் கிடைக்கவில்லை. மேலும் இந்தக் கற்சுவரை எழுப்பியவர் வேதாந்த தேசிகர் எனச் சொல்லி இருக்கிறபடியால் அவரே வந்து இந்தக் கற்சுவரைத் திறப்பதே பொருத்தமாக இருக்கும் என்றார் மன்னர். அவ்வளவில் இருவரும் வீரர்களைக் கொண்டு சந்நிதியை மட்டும் சுத்தமாக்கும் வேலையைச் செய்தார்கள். சித்திர உருவத்தில் காணப்பட்ட அரங்கனுக்கு வழிபாடுகளைச் செய்ய வேண்டும் என்பதற்கான உத்தரவை வீர வல்லாளர் வழங்கினார்.

அதன் பின்னரும் கண்ணனூர் முற்றுகை ஐந்தாவது மாதமாக நீடித்தது.

Tuesday, April 23, 2019

சுல்தானியர் அழிவும் தொடரும் முற்றுகையும்!

இருட்டில் காத்திருந்தது வீண் போகவில்லை. அரை நாழிகையில் சுல்தானிய வீரர்கள் தங்கள் திடீர்த் தாக்குதலை முடித்துக் கொண்டு திரும்பினார்கள். சுமார் ஆயிரம் பேர் இருக்கலாம் எனக் கணக்குப் போட்டான் குலசேகரன். அவர்களுக்கு மிக்கவும் மகிழ்ச்சி! எத்தனை எத்தனை ஹொய்சளர்களை அழிக்க நேர்ந்தது என்பது பற்றி உல்லாசமாகவும் கேலியாகவும் பேசிக் கொண்டு கொஞ்சம் அலட்சியமாகவே வந்தனர். அட்டகாசமாய்ச் சிரித்துக் கொண்டு திரும்பிக் கொண்டிருந்தவர்கள் மேல் திடீரென அம்புகள் மழையாகப் பொழிந்தன. அதை எதிர்பார்க்காத சுல்தானிய வீரர்கள் தாக்குவது யார் எனப் பார்த்து எதிர்த்தாக்குதல் நடத்துவதற்காகச் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தார்கள். யாருமே கண்களுக்குத் தென்படவில்லை. எங்கிருந்து தாக்குதல் வருகிறது என்பதையும் அவர்களால் கண்டு பிடிக்க முடியவில்லை. தங்களுடைய திடீர்த் தாக்குதலுக்கு இது பழிவாங்கல் என்பதைப் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. ஆனால் அவர்கள் ஓர் முடிவுக்கு வரும் முன்னர் வீரர்கள் பலர், "ஐயோ! ஐயோ!" எனக் கதறிக் கொண்டு கீழே விழுந்தனர்.  மற்றவர்கள் திக்பிரமித்துப் போய் நின்றனர். உணர்வுள்ள சிலர் மட்டும் தொங்கு பாலத்தை உடனே இறக்கும்படி கத்தினார்கள்.

ஆனால் பாலம் விழுவதற்கெல்லாம் குலசேகரன் இடம் கொடுக்கவே இல்லை. திடீரெனக் குதிரைகளைப் பாய்ந்து வீரர்கள் மேல் செலுத்தும்படி கட்டளை இட்டுக் கொண்டே சுல்தானிய வீரர்களை மூர்க்கத்தனமாகத் தாக்கினார்கள். சுல்தானிய வீரர்கள் அப்போது தான் ஓர் சிறிய போரை முடித்துவிட்டுச் சோர்வுடன் திரும்பிக் கொண்டிருந்தனர். மீண்டும் இப்படி ஒரு தாக்குதலை அவர்கள் எதிர்பார்க்கவில்லை. பலரும் ஹொய்சளர்களின் அம்புகளுக்கு இரையாகிக் கீழே விழுந்து இறந்தனர். சிறிது நேரத்திலேயே மொத்தப் படையும் அழிக்கப்பட்டு எஞ்சிய ஒன்றிரண்டு வீரர்களும் அகழியிலே விழுந்து இறந்தனர்.  நடு ஜாமத்தில் அங்குமிங்குமாகச் சிதறிப் போன ஹொய்சளப்படை மீண்டும் ஒன்று கூடியது. அவர்களைக் கணக்கெடுத்ததில் நூற்றுக்கும் அதிகமான வீரர்கள் சுல்தானியர்களின் தாக்குதலில் இறந்திருந்தார்கள்.

அப்போது எங்கோ மறைந்திருந்த மன்னரும் அங்கே வந்து விட்டார். குலசேகரனைப் பார்த்து நிலைமையைப் புரிந்து கொண்டவர், "குலசேகரா! நமக்கு இது ஒரு பாடம். இனி இவ்வாறு கவனக்குறைவாக இருக்கக் கூடாது. நல்லவேளையாக நம் அந்தப்புரத்து மகளிரும், இளவரசனும் தொலைவில் உள்ள மணல்வெளிக்குச் சென்றிருந்தார்கள். இல்லை எனில் சுல்தானியர் வைத்த தீயில் அகப்பட்டு மாண்டு போயிருப்பார்கள். ஹொய்சள வம்சமே புல், பூண்டு இல்லாமல் அடியோடு அழிந்து போயிருக்கும்." என்று கவலையுடன் சொன்னார். பின்னர் அடுத்து நடக்க வேண்டியதைக் குறித்துச் சிந்திக்கலானார்கள். ஆலோசனைகள் செய்துவிட்டுப் பின்னர் படுக்கச் சென்றனர். எங்கும் நிசப்தம்.

குலசேகரன் மனதிலோ தொலைவில் தெரிந்த கோட்டையில் கரிய உருவம் தெரிவது போலவும், "சுவாமி!" எனத் தன்னை அழைப்பது போலவும் இருந்தது. ஒரு பெருமூச்சு விட்டான். வாசந்திகாவை முதல் முதல் பார்த்ததில் இருந்து அவள் தனக்குச் செய்த சேவைகளை எல்லாம் எண்ணிப் பார்த்தான். அரங்கனைக் காப்பாற்றும் பொறுப்பில் இருந்ததாலும் அவளும் அரங்கன் கூட்டத்தாரோடு சேர்ந்து வந்ததாலும் தன்னைக் கவனித்தாள் என்றே அவன் நினைத்திருக்க அவளோ அவனையே தன் மனதால் நினைத்து நினைத்து வருந்தி இருக்கிறாள். அவள் கால்களில் கட்டிய சலங்கைகளின் ஒலி கேட்பது போலவும், மீண்டும் மீண்டும் அவள் தன்னை அழைப்பது போலவும் இருந்தது குலசேகரனுக்கு.

என்னுடனேயே அவள் வந்ததெல்லாம் என் மேல் கொண்ட மாளாத அன்பினாலா என எண்ணி வருந்தினான். என்னை முக்கியமாகக் கருதியதெல்லாம் என்னை அவள் ஒரு காலத்தில் திருமணம் செய்து கொள்ள வேண்டும் என்னும் எண்ணத்தினால் தான் என்பதை நினைக்கவும் குலசேகரனுக்கு மாளாத் துயரம் ஏற்பட்டது. தான் இதை எல்லாம் புரிந்து கொள்ளாமல் போய்விட்டோமே என எண்ணி வருந்தினான். இப்போது இந்தக் கோட்டையிலோ அல்லது மதுரைக் கோட்டையிலோ அவள் அந்தப்புரச் சிறையில் அடிமையாக இருந்து வருகிறாள். தன்னை வந்து மீட்கச் சொல்லிக் கேட்டிருக்கிறாள். அவளை நான் மீட்பேனா? என்னால் இயலுமா? குலசேகரன் யோசனையில் ஆழ்ந்தான். அப்போதைய அரசியல் நிலவரத்தை மீண்டும் எண்ணிப் பார்த்தான்.

திருவண்ணாமலையில் அவனால் கொல்லப்பட்ட சுல்தான் உத்தௌஜிக்குப் பின்னர் குதுபுதீன் மதுரை மன்னனாகப் பட்டம் சூட்டிக் கொள்ள அது பிடிக்காத மற்றப் பிரபுக்கள் நாற்பது நாட்களிலேயே அவரைக் கொன்றுவிட, பின்னர் கியாசுதீன் என்பவன் பட்டத்திற்கு வந்திருந்தான். இவன் எத்தனை நாட்களோ? தாக்குப்பிடிப்பானா தெரியவில்லை. மதுரைச் சிம்மாதனத்திற்கு சுல்தானியர்கள் இப்படிப் போட்டி போட்டுக் கொண்டு இருக்கின்றனர். அதே சமயம் ராஜ வம்சத்தினர் பலரும் இன்பக் கேளிக்கைகளில் ஈடுபட்டு அரசியல் விவகாரங்களைச் சரிவரக் கவனிக்காமலும் இருக்கின்றனர். ஆகவே கண்ணனூர் முற்றுகைச் செய்தி மதுரையை எட்டினாலும் உடனடியாக யாரும் வந்து அவர்களுக்கு உதவவில்லை. கியாசுதீன் கோபத்தில் கத்தியதோடு சரி! இதெல்லாம் குலசேகரன் காதுகளுக்கு எட்டியது. கண்னனூர் முற்றுகையும் நீடித்து இப்போது 3 மாதங்கள் ஆகிவிட்டன.

Sunday, April 21, 2019

திடீர்த் தாக்குதல்! குலைந்த ஹொய்சளர்கள்!

இரவு நேரம் நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. படை வீரர்கள் யாவரும் அன்றாட வேலைகளின் முடிவில் ஓய்வாக அமர்ந்து கொண்டு இரவு உணவுக்காகக் காத்திருக்கும் நேரம். இரவு உணவு ஆங்காங்கே தயாராகிக் கொண்டிருந்தது. பொதுவாக இம்மாதிரியான நேரங்களில் எதிரிகள் தாக்குதல் எல்லாம் இருக்காது. தொடங்கவே மாட்டார்கள். நீட்டிக்கவும் மாட்டார்கள். ஆனால் இப்போதோ? கிழக்கு வாசல் அருகே தீவர்த்திகளின் ஒளி பிரகாசமாய்த் தெரிய அவை ஓர் இடத்தில் நில்லாமல் மெல்ல மெல்ல முன்னேறி வருவதும் தெரிந்தது. ஆகவே அதைக் கண்ட குலசேகரனுக்கும், மன்னருக்கும் ஏதோ ஆபத்து நெருங்குகிறது என்பது புலப்படவே உடனே தங்கள் குதிரைகளில் பாய்ந்து ஏறிக் கிழக்கு வாசலை நோக்கிக் குதிரைகளை விரட்டினார்கள். அவர்கள் அங்கே வந்து சேரவும் உள்ளிருந்து திடீரென வெளியே வந்த துருக்கியப் படைகள் கிழக்கு வாசலில் சற்றும் தயாராக இல்லாத வீரர்களைத் தாக்க ஆரம்பிக்கவும் சரியாக இருந்தது.

குதிரைகள் ஒரே பாய்ச்சலாகப் பாய்ந்து வந்து வீரர்களுக்கென அமைத்திருந்த கூடாரங்களுக்கு இடையில் புகுந்து வேகமாகச் சென்று கையில் வைத்திருந்த தீப்பந்தங்களால் கூடாரங்களுக்குத் தீ வைத்த வண்ணம் முன்னேறினார்கள். இந்தத் தாக்குதல் போதாது எனப் பின்னால் வந்த வீரர்கள் கைகளில் விற்களை வைத்துக் கொண்டு அம்பு மழை பொழிந்த வண்ணம் வந்தனர். ஹொய்சள வீரர்களோ அப்போது தாக்குதலைச் சிறிதும் எதிர்பார்க்கவே இல்லை. ஆகவே எதிர்த்துப் போரிட வேண்டும் என்பதைக் கூட நினையாமல் ஆங்காங்கே சிதறி ஓடத்தொடங்கினார்கள். ஆனால் என்ன பரிதாபம்! அவர்கள் ஓட முடியாமல் கூடாரங்களும் அவற்றில் வைத்த தீயும் அவர்களைத் தடுக்க எங்கும் கூக்குரல்கள், ஓலங்கள் எழுந்தன. எங்கெங்கும் அபயக்குரல்கள். வீரர்கள் நிலை தடுமாறிப் போய்விட்டனர் என்பதையும் எப்படி இது ஆரம்பித்திருக்கும் என்பதையும் ஓரளவுக்கு ஊகித்து விட்ட குலசேகரன் அடுத்துச் செய்ய வேண்டியதை யோசித்தான். உடனே மன்னரைப் பார்த்துப் பாசறைக்குச் செல்லுமாறு வற்புறுத்தி அவரை அனுப்பி விட்டுக் கிழக்குக் கோட்டை வாசலுக்குக் குதிரையை விரட்டிக் கொண்டு சென்றான்.

செல்லும் வழியெங்கும் ஹொய்சள வீரர்கள் சிதறிக்கொண்டு பின் வாங்கி ஓடி வந்து கொண்டிருந்தனர். அவர்களைச் சமாதானம் செய்து கொண்டு அவன் போட்ட கூப்பாடுகளை எல்லாம் கவனிக்கும் நிலையில் அவர்கள் இல்லை.  குதிரையுடன் வேகமாக வந்து கொண்டிருந்த அவனைக் கவனிக்காமலேயே அவனைத் தாண்டிக்கொண்டு ஓட ஆரம்பித்தனர். நிலைமை மிகவும் மோசமாகி விட்டதை உணர்ந்த குலசேகரன் தன்னால் இப்போது செய்ய முடிந்தது மன்னரையும் ராணி கிருஷ்ணாயியையும் காப்பாற்ற வேண்டியது ஒன்றே என்பதை உணர்ந்தான். விருட்டெனக் குதிரையைத் திருப்பிக் கொண்டு சிதறி ஓடிக் கொண்டிருந்தவர்கள் இடையே பாய்ந்து மன்னரின் பாசறை நோக்கிக் குதிரையை ஓட்டினான். ஆனால் அந்தோ! பரிதாபம். துருக்கியர்கள் முந்தி விட்டனர். வழியெங்கும் கூடாரங்கள் தீப்பற்றி எரிந்து கொண்டிருந்தன.  பாதை முழுவதும் தீயால் மூடப்பட்டிருந்தது. செல்லவே முடியவில்லை.

அவற்றில் மன்னரின் பாசறையும் தீப்பற்றி எரிந்து கொண்டிருந்ததைக் குலசேகரன் கண்டு பதறினான். ஆனால் என்ன செய்ய முடியும்? சுற்றும் முற்றும் பார்த்தவனுக்குப் பாசறையிலோ அல்லது சுற்றுவட்டாரங்களிலோ யாரும் கண்களில் படவில்லை என்பதால் கொஞ்சம் ஆறுதல் அடைந்தான். தீப்பற்றுவதற்குள் மன்னரும், ராணியும் தப்பி இருக்க வேண்டும். ஆனால் எல்லோரும் எங்கே போயிருப்பார்கள்? இல்லை எனில் நடக்கக் கூடாதது நடந்து விட்டதோ? அனைவரும் தீயில் மாட்டிக் கொண்டு இறந்துவிட்டார்களோ? யோசனை செய்த குலசேகரனுக்கு உள்ளுக்குள் துருக்கியர் மேல் இனம் காணா வெறி மூண்டது. இப்படி திடீர்த் தாக்குதல் நடத்தி அனைவரையும் சிதறச் செய்த துருக்கியர்களுக்கு என்றென்றும் நினைவில் நிற்கும்படியான பாடம் கற்பிக்க வேண்டும் என நினைத்தான்.

குதிரையைத் தட்டிவிட்டுத் தெற்குக் கோட்டை வாசல் பக்கம் சென்றான். அவன் நினைத்தது சரியாக இருந்தது. இரவுக் காவல் படையினர் இரவுக்காவலில் சுற்றி வருவதற்காக ஆயத்தங்கள் செய்து கொண்டிருந்தனர். விரைவாக அவர்களிடம் சென்று கிழக்குக் கோட்டை வாசல் பற்றிக் கூறி ஆபத்து என்பதைச் சுட்டிக் காட்டி அவர்களையும் அழைத்துக் கொண்டு கிழக்குக் கோட்டை வாசலுக்கு வந்து சேர்ந்தான்.கோட்டையை விட்டு வெளியே வந்து தாக்குதல் நடத்திய சுல்தானிய வீரர்கள் இன்னமும் அங்கே இருந்ததைக் கண்டு தங்களை மறைத்துக் கொண்டு அனைவரும் அந்த இருட்டில் காத்திருந்தார்கள்.

Saturday, April 20, 2019

வீர வல்லாளரின் வீரமும், குலசேகரன் கவலையும்!

வீர வல்லாளர் மொத்தப் படையும் கண்ணனூர்க் கோட்டைக்கு அருகே வந்து சேர்ந்ததும் முற்றுகையை ஆரம்பித்தார். பெரும்பாலான முக்கியப் படைகளைக் கோட்டையைச் சுற்றிலும் நிற்க வைத்தார். நான்கு திசைகளிலும் முக்கிய வீரர்களை நிறுத்தினார். தண்டநாயகர்களை அழைத்து முற்றுகையின் போது கோட்டைக்குள் இருப்பவர்களோடு வெளியே உள்ள வியாபாரிகள் தொடர்பு கொள்ளாமல் பார்த்துக்கொள்ளும்படி கட்டளை இட்டார். தம் முன்னோர்கள் கட்டிய இந்தக் கோட்டை, ஹொய்சளர் வசம் இருந்த இந்தக் கோட்டை இப்போது சுல்தானியர் வசம் போய்விட்டதே என மனம் வருந்தினார். அந்தக் கண்ணனூர்க்கோட்டையின் ஒவ்வொரு மூலை முடுக்கும் வீர வல்லாளர் நன்கு அறிவார். ஆனால் அவற்றை எல்லாம் நினைத்து வருந்த இது நேரம் அல்ல.

படையின் ஒரு பகுதியைப் பிரித்துத் தெற்கே அனுப்பி வடகாவிரிக்கரையில் தண்டு இறங்கிக்கொண்டு மதுரையிலிருந்து உதவிப் படைகள் வந்தால் அவற்றைத் தடுத்து நிறுத்தும்படி ஏற்பாடு செய்தார்.  தானே நேரில் சென்று பல்லக்கில் இருந்த வண்ணம் எல்லா ஏற்பாடுகளையும் சரி பார்த்துக் கொண்டும் மேற்கொண்டு ஆலோசனைகள் கூறிக் கொண்டும் வயதைப் பாராட்டாமல் அங்கும் இங்கும் அலைந்து திரிந்து கொண்டிருந்தார் மன்னர். முற்றுகை ஆரம்பித்து ஒரு வாரம் ஆனபின்னரும் கோட்டைக்குள்ளிருந்து எவ்விதமான மாறுபாடுகளும் தெரியவில்லை. கோட்டை மூடப்பட்டு எவ்விதமான இயக்கமும் இல்லாமல் இருந்தது. இது மன்னர் மனதை மிகவும் உறுத்தியது. நம் எல்லோரையும் பயமுறுத்தி வந்த சுல்தானியர்களா இப்போது பயந்து நடுங்கி ஒடுங்கிக் கோட்டைக்குள் இருக்கின்றனர் என ஆச்சரியம் அடைந்தார்.  அந்தி சாயும் நேரம் வழக்கம் போல் மாலை உலா வந்து கொண்டிருந்த  வல்லாளருக்கு அங்கிருந்த ஓர் பாறையின் மேல் அமர்ந்திருந்த குலசேகரன் கண்களில் பட்டான்.

அவனைக் கண்டதும் அவனை அருகில் அழைத்தார் மன்னர். ஏதேதோ யோசனைகளில் ஆழ்ந்திருந்த குலசேகரன் மன்னர் தன்னை அழைப்பதைக் கண்டு திடுக்கிட்டு எழுந்து வந்தான்.  அவனிடம் என்ன விஷயம் எனக்கேட்கத் தான் அரங்கனைப் பற்றியே யோசிப்பதாகவும், அரங்கனை மீண்டும் திருவரங்கத்தில் பிரதிஷ்டை செய்து திருவரங்கத்தைப் பழையபடி பொலிவுறச் செய்வதே தன் லட்சியம் எனவும் அதற்கான யோசனைகளையே தான் செய்து வருவதாகவும் தெரிவித்தான்.ஆனால் அதற்கு ஏற்பட்டிருக்கும் தடங்கல்களையும் இன்னமும் தங்களால் கண்ணனூரைப் பிடிக்கமுடியவில்லையே என வருந்துவதாகவும் கூறினான். கண்ணனூரையும் மதுரையையும் பிடித்தால் தான் தான் நினைக்கும் காரியம் நடக்கும் என்பதால் அதற்காக ஏற்பட்டு வரும் தாமதங்களையும் தடங்கல்களையும் பற்றித்தான் கவலைப்படுவதாகத் தெரிவித்தான்.

சிரித்த மன்னர் நம்பிக்கையை முழுதாக வைக்க வேண்டும் எனவும் எந்நேரமும் மனதைத் தளர விடக் கூடாது எனவும் கூறினார். எண்பது பிராயத்தைக் கடந்த தான் இன்னமும் இந்தக் கிழ வயதில் கண்ணனூர் மேல் படை எடுத்து வந்திருப்பதன் காரணமே நம்பிக்கை தானே என்று கேட்டார்.  முப்பத்தோரு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் மாலிக்காபூர் படை எடுத்து வந்தபோதில் இருந்தே தான் இனிமேல் தென்னாட்டில் சுல்தானியர்களைத் தலை எடுக்க விடக்கூடாது என சபதம் செய்திருப்பதாகவும், அதற்கெனவே இந்த வயோதிகத்திலும் அதை நிறைவேற்ற வேண்டி இந்த முற்றுகையை ஆரம்பித்திருப்பதாகவும் கூறினார். இதில் கிடைக்கப்போவது வெற்றியா தோல்வியா என்பதே தெரியாத நிலையில் தான் இருப்பதையும் வெற்றிக்கு அந்த அரங்கன் துணையையே நம்பி இருப்பதையும் தெரிவித்தார்.

இந்தக் கோட்டையைக் கட்டி முடித்த தம் மூதாதையர்கள் இப்படி ஒரு காலம் வரும் எனஎதிர்பார்த்திருக்கவே மாட்டார்கள் என்றும், இப்போது சுல்தானியர் வசம் இருக்கும் இந்தக் கோட்டையைத் தான் எப்படியேனும் மீட்க எண்ணுவதாகவும் கூறினார். துருக்கியர் கைகளில் மாட்டிக் கொண்ட இந்தக் கோட்டையை மீட்டு மீண்டும் ஹொய்சளர் வசம்கொண்டு வந்து அரங்கனையும் திருவரங்கத்திற்குக் கொண்டு சேர்க்க வேண்டும் என்பதே தன் லட்சியமும் என்றார் மன்னர். எதிரிகள் உள்ளே நுழைய முடியாவண்ணம் வலுவாகக் கட்டப்பட்ட இந்தக் கோட்டையின் வலுவே இன்று தமக்கு எதிராக இருப்பதாகவும் தம் முன்னோர்கள் நன்மையை நினைத்துக் கட்டிய இந்தக் கோட்டையே இன்று தனக்கே எதிராக இருப்பதையும் எடுத்துக் கூறினார்.

இது தான் விதி என்பது என்றார் மன்னர். இதற்கெல்லாம் மனம் தளராமால் மேற்கொண்டு ஆகவேண்டியவற்றைக் கவனிக்க வேண்டியது ஒன்றே இப்போதிருக்கும் ஒரே வழி என்றார். குலசேகரன் தொடர்ந்து மௌனம் சாதிக்க மன்னர் தொடர்ந்தார். உத்தௌஜியைக் கொன்று ஹொய்சளத்திற்கும் தமிழ் பேசும் நல்லுலகுக்கும் பெரும் புகழை ஈட்டித் தந்த குலசேகரன் இப்போது சோர்வுற்று இருப்பது சரியல்ல என்றார். உத்தௌஜியின் மருமகன் குதுப்புதீன் பட்டத்திற்கு வந்ததும் நாற்பது நாட்களிலேயே உள்நாட்டுச் சதியால் கொல்லப்பட்டதையும் இப்போது கியாசுதீன் பட்டத்திற்கு வந்திருப்பதையும் குலசேகரனிடம் கூறினார். இன்னும் எத்தனை நாட்களுக்கு கியாசுதீனை விட்டு வைப்பார்கள் எனத் தெரியாத நிலையில் பட்டத்திற்கான போட்டி, பூசல்களில் தங்கள் வாழ்க்கையைக் கழிக்கும் சுல்தானியர்களை எளிதில் வெற்றி கொள்ள ஆகவேண்டியதைப் பார்க்க வேண்டும் என்றார் மன்னர்.அவர்களிடம் இப்போது முன்னிருந்த பலம் இல்லை என்றும் நாம் இனி யாருக்கும் பயப்படாமல் தொடர்ந்து போரிட்டு இவர்களை வெல்ல வேண்டும் என்றும் கூறினார். அப்போது கோட்டையின் கிழக்குப் பகுதியிலிருந்து பெருத்த சப்தம் எழுந்தது.

Friday, April 19, 2019

சிங்கப்பிரானின் நிலைமை!

சென்ற பதிவில் பாதி எழுதும்போதே சேமித்துவிட்டு வேறே வேலை வந்ததால் பார்க்கப் போனேன். அப்புறம் பார்த்தால் சேமிப்பதற்குப் பதில் பப்ளிஷ் கொடுத்திருக்கேன் போல. பாதிப் பதிவு வந்துவிட்டது.இனி அதன் தொடர்ச்சி!
*********************************************************************************
குதிரையை ஓட்டிக் கொண்டு மெதுவாகவே சென்று கொண்டிருந்த குலசேகரனுக்குக் கழுத்தில் ஏதோ கனப்பது தெரியத் தன் கழுத்தைத் தொட்டுப் பார்த்துக் கொண்டான். அது தாழியில் அவனை வைத்துக் காவிரியில் விடும்போது வாசந்திகா அவனைக் காப்பாற்றுபவர்களின் செலவுக்கென வைத்திருந்த ஆரம் எனப் புரிந்து கொண்டான். சிங்கப்பிரானால் காப்பாற்றப் பட்டதால் அந்த ஆரத்தை விற்க வேண்டிய அவசியமே நேரிடவில்லை. அது குலசேகரனிடமே தங்கி இருந்தது. அதைத் தான் வெகு நாட்களாகக் கழுத்தில் போட்டிருந்த போதும் அதன் நினைவே இல்லாமல் இருந்தவனுக்கு இன்று வாசந்திகாவின் லிகிதத்தைப் படித்ததும் அது தன் கழுத்தில் இருப்பது தெரிந்து கனக்கவும் செய்தது. உண்மையில் அது ஆரத்தின் கனமா என்ன? இல்லை; இல்லை. வாசந்திகாவின் நினைவுகள் அவன் மனதில் ஏற்படுத்திய கனம். இருக்கும் இடமே தெரியாமல் கிட்டத்தட்ட அவளை அவன் மறந்து விட்ட நிலையில் அவள் லிகிதம் வந்து அவளைப் பற்றிய நினைவுகளைக் கிளப்பியதோடு அல்லாமல் அவன் மனமே கனத்து பாரமாகி விட்டதே! "வாசந்திகா! வாசந்திகா! நீயுமா என்னை நினைத்தாய்? " இப்படி எத்தனை பெண்கள் நினைத்தார்களோ! இதை எண்ணி மறுபடி குலசேகரன் மனம் கனத்தது.

மெல்ல மெல்லப்பொழுது புலர ஆரம்பிக்கக் குலசேகரன் வேறொரு கிராமத்தை அடைந்திருந்தான். அங்குள்ள சிதிலமாகக் கிடந்த ஒரு வீட்டினுள் நுழைந்தான். அதன் கூடத்திற்குள் நுழைந்து சுற்றும், முற்றும் பார்த்துவிட்டு, "சுவாமி! சுவாமி" என அழைத்தான். மெல்லிய குரலில் பதில் வரவே திரும்பிப் பார்த்த குலசேகரனுக்கூ அந்தக் கூடத்தின் ஓரமாய்க் கீழே பாயை விரித்துக் கொண்டு சிங்கப்பிரான் படுத்து இருப்பதைக் காண நேர்ந்தது. கண்களில் மீண்டும் கண்ணீர் பெருக்கெடுத்து ஓட, "சுவாமி, நான், குலசேகரன் வந்திருக்கிறேன்!" என அவர் அருகே போய்ச் சொன்னான். பலத்த இருமலுடன் எழுந்த சிங்கப்பிரான் அவனைப் பார்த்துத் தாம் ஒரு மாசமாய்ப் படுக்கையில் வீழ்ந்து விட்டதாய்ச் சொன்னார். இதைச் சொல்லுவதற்குள்ளாக இருமல் அவரை உலுக்கக் குலசேகரன் மீண்டும் அவரைப் படுக்க வைத்தான். நோயால் மெலிந்து நலிந்திருந்த அவர் தேகத்தைப் பார்க்கப் பார்க்க அவன் மனம் பதறியது!  இப்பேர்ப்பட்ட மஹானுக்குமா நோய் வந்துவிட்டது என நினைத்து நொந்து கொண்டே சிங்கப்பிரானிடம் வீர வல்லாளர் படை எடுத்து வரும் விஷயத்தையும் கண்ணனூரை நெருங்கிவிட்டதையும் மகிழ்ச்சியுடன் தெரிவித்தான்.

ஆனால் சிங்கப்பிரானோ அதனால் மகிழவில்லை. குலசேகரனிடம், தான் வெகு காலம் இருக்கப் போவதில்லை எனவும், அந்திம காலம் நெருங்கிவிட்டதாய் உணர்வதாயும் கூறியவர் அதற்குள்ளாக ஶ்ரீரங்கம் கோயில் திறக்கப்பட்டு அரங்கனும் அங்கே பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டு வழிபாடுகள் தொடங்குவதைப்பார்க்க ஆசைப்படுவதாய்த் தெரிவித்தார்.  அதை நேரில் கண்ட பின்னரே தான் உயிர் துறக்க விரும்புவதாயும் கூறினார். குலசேகரன் மிகுந்த மனவருத்தத்துடன்  அவரை மீண்டும் படுக்க வைத்துவிட்டு அவரைப் பார்த்துக்கொள்ளும் பெண்மணியிடம் செலவுக்காகச் சில பொற்காசுகளையும் கொடுத்தான். பின்னர் சிங்கப்பிரானிடம் விடை பெற்றுக் கொண்டு தான் கண்ணனூர் நோக்கிச் செல்ல வேண்டியதன் அவசியத்தைக் கூறி அங்கிருந்து கிளம்பினான். காலை வெளிச்சத்தில் குதிரையை வேகமாக விரட்டிக் கொண்டு கண்ணனூர்க் கோட்டையை அடைந்த அவன் கண்களில் ஹொய்சளர்களின் முக்கியப் படை பெருத்த ஆரவாரத்துடன் அந்தக் கோட்டையின் வெளிவாசலில் வந்து கூடிக் கொண்டிருந்ததைக் கண்டு மகிழ்ந்தான்.

அதற்குள்ளாக இங்கே மேல் கோட்டையிலிருந்து அரங்கனைத் தூக்கிக் கொண்டு கிளம்பிய கோஷ்டி வேதாந்த தேசிகரைப் பின் தொடர்ந்து சென்று சத்தியமங்கலத்தை அடைந்தது. அது கொங்கு நாட்டுப் பிரதேசமாக இருந்தாலும் ஹொய்சள ஆட்சியின் கீழ் வந்ததால் யாரும் எவ்விதமான பயமும் இல்லாமல் இருந்து வந்தார்கள். அந்த ஊர்க் கோயில் மண்டபத்தில் அரங்கனுக்காகத் தனி இருக்கை ஏற்படுத்தி அவனை அங்கே அமரச் செய்துவிட்டு வேண்டிய உபசரணைகளை எல்லாம் நித்தியப்படி செய்வதற்கும் பாரிசாரகர்கள் சித்தமானார்கள்.  சிறிது காலம் வரை தெற்கே இருந்து எவ்விதத் தகவலும் இல்லாததால் யாரேனும் யாத்ரிகர்கள் தெற்கே இருந்து வந்தால் அவர்களிடன் அங்கே உள்ள நிலவரம் பற்றிக் கேட்டுக் கொண்டு இருந்தார்கள். அவர்கள் எண்ணமெல்லாம் ஹொய்சள மன்னரின் முற்றுகை வெற்றி பெற்று அரங்கனை திருவரங்கத்தில் போய்க் கொண்டு சேர்க்க வேண்டும் என்பதே.

இந்த நிகழ்வு நடந்த சமயம், அதாவது ஹொய்சள மன்னர் கண்ணனூர்க் கோட்டையின் முற்றுகையை ஆரம்பித்த வருடம் கி.பி.1342 ஆம் ஆண்டு.

Wednesday, April 17, 2019

குலசேகரன் வருத்தமும், சிங்கப்பிரான் நிலையும்!

வாசந்திகாவின் லிகிதத்தைப் படித்த குலசேகரன் மீண்டும் கண்ணீர் பெருக்கினான். அவள் மனம் அவனுக்கு ஓரளவுக்குப் புரிந்திருந்த போதும் அப்போதிருந்த மனநிலையில் அவன் மனம் அவள் பால் ஒன்றவில்லை.அரங்கன் நிலை ஒன்றே அவன் கவனம் முழுவதும் ஈர்த்திருந்தது. அரங்கனைக் காப்பாற்றி எங்கே எடுத்துச் சென்று மறைவாக வைப்பது, எப்படிப் பாதுகாப்பது என்பதிலேயே அவன் முழு மனதோடு ஈடுபட்டிருந்தான். இத்தகைய உல்லாச எண்ணங்களில் அவன் மனம் அப்போதெல்லாம் ஈடுபடவே இல்லை. ஆனால் அவனை நினைத்து ஒரு பெண் உயிர் வாழ்ந்து வருகிறாள். துரோகிகளிடம் அகப்பட்டுக் கொண்டு பல்வேறு இன்னல்களை அனுபவித்த பின்னரும் அவன் வந்து காப்பாற்றி அழைத்துச் செல்வான் என்னும் நம்பிக்கையில் உயிர் வாழ்கிறாள். கடவுளே! கடவுளே!ரங்கா! ரங்கா! இத்தகைய பாசத்துக்கும் அன்புக்கும் நான் என்ன கைம்மாறு செய்வேன்? இத்தகைய நிலைமை எனக்கு ஏன் ஏற்பட்டு வருகிறது? திரும்பத் திரும்ப என் வாழ்வில் இத்தகைய அபலைப் பெண்கள் ஏன் குறுக்கிடுகின்றனர்?

குலசேகரன் தலை நிமிர்ந்து ஹேமலேகாவிடம், "இந்த ஓலை உன்னிடம் யார் கொண்டு வந்து கொடுத்தார்கள்? வாசந்திகாவை நீ பார்த்தாயா?" என வினவினான். அதற்கு அவள், "இல்லை, ஸ்வாமி! ஓர் யோகி கண்ணனூரில் இருந்து வந்தார். அவர் தான் இதை எடுத்து வந்தார். அழகிய மணவாளபுரத்தில் வசித்து வரும் ஹேமலேகாவிடம் இதைச் சேர்ப்பியுங்கள் எனச் சொல்லி அனுப்பினாளாம்!" என்றாள் ஹேமலேகா!  குலசேகரனுக்கு யோகி மூலம் ஓலை வந்தது அதிசயமாகவோ ஆச்சரியமாகவோ இல்லை. ஏனெனில் அந்த நாட்களில் யோகிகள் பற்பல அற்புதங்களை நிகழ்த்தி வந்தனர். ஆகவே சுல்தானியர்களும் கூட அவர்களிடம் அதிகம் கடுமை காட்டாமல் பக்தியுடனேயே நடந்து கொண்டார்கள். ஆகவே அவர்கள் நாடு முழுவதும் தாராளமாக நடமாட முடிந்தது. இதை எல்லாம் யோசித்த குலசேகரன் ஹேமலேகாவைப் பார்க்க அவள் அவனிடம் , "வாசந்திகாவை நீங்கள் அறிவீர்களா?அவளை நீங்கள் பார்த்திருக்கிறீர்களா?" என்று கேட்டாள்.  குலசேகரன் அவளிடம், "ஆமாம், ஹேமு! திருவரங்க முற்றுகை முதல் முதல் ஆரம்பித்த போது அவளுடன் பழக்கம். இவளைக் காப்பாற்றி அரங்கன் ஊர்வலத்துடன் செல்லும் ஒருத்தியாகக் கூட்டிச் சென்றேன்.  ஆனால் மதுரை அருகே எங்களை சுல்தானிய வீரர்கள் தாக்கிய சமயம் இவள் அந்தக் கூட்டத்தில் இருந்து காணாமல் போய் விட்டாள். பின்னர் அவள் என்ன ஆனாள் என்பதை நான் அறிந்து கொள்ளவில்லை!" என்றான்.

அதற்கு ஹேமலேகா, "ஸ்வாமி! அவள் மறைந்தெல்லாம் போகவில்லை. சுல்தானிய வீரர்களிடம் அகப்பட்டுக் கொண்டு சித்திரவதை அனுபவித்திருக்கிறாள். " என்று வருத்தத்துடன் கூறினாள். "ஹேமூ! முன்னர் ஒரு முறை அந்தக் கோஷ்டியில் இவளைப் பார்த்ததாக நீ ஏற்கெனவே சொல்லி இருக்கிறாய். நான் அப்போதெல்லாம் இதைப் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. இவளைக் குறித்து நினைக்கக் கூட இல்லை. கடந்த பதினெட்டு ஆண்டுகளில் எத்தனையோ பெண்கள் ஆயிரக்கணக்கான பெண்கள் துன்பத்துக்கு ஆளாகிப் பெரும் துக்கம் அனுபவித்து வருகின்றனர். இவள் அவர்களில் ஒருத்தி தானே என்னும் அலட்சிய மனோபாவத்தில் இருந்து விட்டேன். இப்போது இவள் லிகிதத்தைப் பார்க்கையில் நான்செய்தது தவறோ எனத் தோன்றுகிறது! ஆனால் இனி என்ன செய்ய முடியும்? பார்க்கலாம்!" என்றவன் சற்று மௌனமாக இருந்தான்.

பின்னர் அவளைப் பார்த்து, "ஹேமூ, சமீப காலங்களாகவே எனக்கு நாலாபக்கமிருந்தும் துன்பச் செய்திகளும் துயரச் செய்திகளுமாகவே வருகின்றன. என்னை இவை மிகவும் வருத்துகின்றன. எனக்கு என்ன நடந்தாலும் பொறுத்துக் கொண்டு விடுவேன். ஆனால் என்னைச் சேர்ந்தவர்களுக்கும், என்னை நம்பியவர்களுக்கும் துன்பம் நேரிட்டால் என்னால் பொறுத்துக் கொள்ள முடியவில்லை. என்னைச் சுற்றி உள்ளவர்கள் வாழ்க்கை இன்பமயமாக அமையாதா என அந்த அரங்கனை வேண்டிக் கொண்டிருக்கிறேன்." என்றான்.  பின்னர் அவளிடமிருந்து விடை பெற்றுக் கொண்டு அங்கிருந்து கிளம்பினான். ஹேமலேகா கண்களில் கண்ணீருடன் அவனுக்கு விடை கொடுத்தாள். குலசேகரன் மனதிலும் துன்பமே நிரவி இருந்தது.  நாட்டின் காரணமாகத் தன் திருமண வாழ்க்கையைப் பறி கொடுத்த ஹேமலேகாவையும் அவளுடன் இருந்த சின்னஞ்சிறு பெண்களையும், இளம்பெண்களையும் பார்க்கப் பார்க்க அவன் மனம் பதறியது. அவள் கைம்பெண் என்பது உலகறிய நடந்து விட்டதால் இனி ஹேமலேகாவுடன் அவனால் உலகறிய சேர்ந்து வாழ முடியாது. அவளை அவன் இழந்து விட்டான். இனி திரும்பக் கிடைக்க மாட்டாள்.

இதை எண்ணி எண்ணி மனம் நொந்த குலசேகரன் அவளைப் பார்த்துத் தலையை ஆட்டி, "வருகிறேன்!" என்று ஈனஸ்வரத்தில் கூறிவிட்டு அங்கிருந்து வேகமாக நகர்ந்தான். "வெற்றி உங்களுக்கே!" என வாழ்த்தி வழி அனுப்பினாள் ஹேமலேகா.  தலை குனிந்த வண்ணம் குதிரையின் மேலேறிக் குதிரையை விரட்டினான் குலசேகரன். டக், டக் என ஒலி எழுப்பிய வண்ணம் குதிரை கிளம்பியது. குதிரை கண்ணுக்கு மறையும் வரை அதைப் பார்த்த வண்ணம் அங்கே நின்றிருந்தாள் ஹேமலேகா.

Tuesday, April 16, 2019

வாசந்திகாவின் கடிதம்!

அது வாசந்திகாவின் மடல். குலசேகரன் அந்த ஓலைச் சுருளை ஹேமலேகாவிடமிருந்து வாங்கியதுமே புரிந்து கொண்டு விட்டான்.
குலசேகரன் இத்தனை வருடங்களில் அவனுக்கு ஏற்பட்ட அனுபவங்களில் கிட்டத்தட்ட அவளை மறந்தே போயிருந்தான். இப்போது அவளிடம் இருந்து கடிதம் அதுவும் ஹேமலேகாவிடம் கொடுத்திருப்பதை அறிந்ததும் அவனுக்குக் கொஞ்சம் ஆச்சரியமாகவே இருந்தது. அந்த ஓலைச் சுருளை ஹேமலேகாவிடமிருந்து வாங்கினவன் அதைப் படிக்க ஆரம்பித்தான். வாசந்திகாவே தன் கைப்பட எழுதி இருக்கிறாள் என்பதையும் புரிந்து கொண்டான். ஒரு கணம் நிமிர்ந்து ஹேமலேகாவைப் பார்த்தவன் மீண்டும் தலை குனிந்து ஓலையில் ஆழ்ந்தான்.

வாசந்திகா தன் முத்துப் போன்ற எழுத்துக்களால் நீண்ட மடல் ஒன்றை எழுதி இருந்தாள். அதில் குலசேகரனுக்கு அவள் அனந்தகோடி நமஸ்காரங்கள் செய்து எழுதியதாகச் சொல்லி இருந்தாள். மேலும் இந்தக் கடிதம் குலசேகரன் கைகளில் கிடைக்குமா? அப்படிக் கிடைத்தால் அப்போது தான் எந்த நிலைமையில் இருப்பேன் எனச் சொல்ல முடியாது என்றும் எப்படியேனும் யார் மூலமாவது இதைக் குலசேகரனிடம் சேர்ப்பிக்கச் சொல்ல வேண்டும் எனத் தான் முடிவெடுத்ததையும் கூறி இருந்தாள்.  அதில் திருவரங்கன் கோயில் திருச்சுற்றில் அவனை முதல் முதலாகக் கண்ட அனுபவத்தை விவரித்திருந்தாள். அவன் அப்போது மிகவும் இளைஞனாக இருந்ததையும் துடிதுடிப்பும், படபடப்பும் மிகுந்தவனாக எவ்வித வேலையையும் உடனே செய்து முடிக்கும்படி ஆக்ரோஷமாகவும் ஆவேசத்துடனும் காணப்பட்டதையும் நினைவு கூர்ந்திருந்தாள். அரங்கன் கோயிலைக் காப்பாற்றும் முயற்சியில் பஞ்சு கொண்டானோடு அவன் எடுத்துக் கொண்ட முயற்சிகளை நினைவு கூர்ந்ததோடு அல்லாமல் தன் தாய் இறந்த துக்கத்தைக்கூடக் கைவிட்டு விட்டு அரங்கனையும் அரங்கத்தையும் காப்பாற்றுவது ஒன்றே தன் லட்சியம் என அவன் பாடுபட்டதையும் அதற்காக அரங்கன் பின்னே காவலாகக் கானகம் நோக்கி நடந்து அரங்கனைக் காப்பாற்றிக் கொண்டு சென்றதையும் அவன் வீர சாகசங்களையும் தியாகங்களையும் நினைவு கூர்ந்தாள்.

அவள் மனம் அத்தகைய வீராதி வீரனான அவனை மறக்க இயலாமல் தவிப்பதையும் உணர்த்தி இருந்தாள். அவனை மறப்பது தன்னால் இயலாத ஒன்று என்றும் எந்நேரமும் அவன் நினைவன்றி வேறு நினைவில் தான் இல்லாமல் இருப்பதையும் சொல்லி இருந்தாள்.  தான் துரதிர்ஷ்டவசமாக சுல்தானியர்கள் பிடியில் அகப்பட்டுக் கொண்டு மதுரை அரண்மனையில் சுல்தானின் மனைவிக்கு அடிமையாக வாழ்க்கை நடத்துவதையும் தன் புனிதம் கெட்டு விட்டதையும் எனினும் என்றேனும் ஓர் நாள் குலசேகரனைப் பார்க்கலாம் என்பதாலும் அவன் தன்னைப் புரிந்து கொள்வான் என்பதாலுமே தான் இன்னமும் உயிர் வாழ்வதாகவும் தெரிவித்திருந்தாள்.  தான் இத்தகைய மோசமான வாழ்க்கையை நடத்துவது குறித்து அவள் மனசாட்சி அவளைக் குத்திக் காட்டி வந்தாலும் இத்தகையதொரு வாழ்வின் காரணமாகவே சுல்தானின் மனைவியோடு கண்ணனூர் அரண்மனைக்கு வந்த சமயம் அங்கே வழியில் குலசேகரன் சிறைப்பட்டுக் கிடந்ததையும் தான் அவனைக் காப்பாற்றிக் கூடையில் வைத்து அவனை அனுப்பியதையும் நினைவு கூர்ந்தாள்.

இன்னமும் இத்தனைக்கு அப்புறமும் உயிர் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் அவளுக்கு வர வர நாட்கள் ஆக, ஆகப் பற்பல சந்தேகங்கள், பயங்கள், இனம்புரியாததொரு தவிப்பு என ஏற்பட்டிருப்பதாகச் சொல்லி இருந்தாள். அவள் வாழ்நாள் முழுவதுமே இந்த அரண்மனையில் அடிமையாக இருந்தே கழிந்து விடுமோ எனக் கலக்கம் வந்து விட்டதாகவும்  அந்நியரிடம் அகப்பட்டுக் கொண்டதுமே தான் உயிரை விடாதது குற்றமாகி விட்டது என்று உணர்ந்து வருவதாகவும் கூறினாள். இப்படி ஓர் தவிப்பான நிலையில் தான் தான் இந்தக் கடிதத்தைக் குலசேகரனுக்கு எழுதி இருப்பதாகவும், இது அவன் கைகளுக்குப் போய்ச் சேருமா என்னும் நிச்சயம் தன்னிடம் இல்லை எனவும் கூறி இருந்தாள் வாசந்திகா. இனி தன்னால் உயிர் தரிக்க இயலாது எனவும் குலசேகரன் எப்பாடு பட்டாவது ஏதேனும் சூழ்ச்சி செய்தோ அல்லது போரிட்டோ அல்லது தந்திரமான ஏதேனும் உபாயத்தாலோ மதுரை அரண்மனைக்கு வந்து தன்னை மீட்டுச் செல்லும்படி கெஞ்சிக் கேட்டிருந்தாள் வாசந்திகா.

அப்படி அவன் வராவிடில் தன்னால் தன் உயிரை மாய்த்துக்கொள்வது தவிர்த்து வேறு வழி ஒன்றும் தெரியவில்லை என்றும் கூறி இருந்தாள். மேலும் அவள் கூறி இருந்ததாவது:- எங்கோ ஓர் மூலையிலிருந்து நான் அபயக்குரல் எழுப்பிக் கொண்டிருக்கிறேன் ஐயா. அது தங்கள் காதுகளில் விழுமா? தாங்கள் வந்து என்னை மீட்பீர்களா? அதற்குத் தங்கள் மனம் சம்மதிக்குமா? மேலும் அதற்கான அவகாசம் தங்களிடம் உள்ளதா? எனக்கு எதுவுமே தெரியவில்லை;புரியவில்லை ஐயா! நான் தங்களையே நம்பி இருக்கும் ஓர் அபலைப் பெண்.

தங்கள் அடியாள்,
வாசந்திகா.

இவ்விதம் கடிதத்தை முடித்திருந்தாள் வாசந்திகா.

Sunday, April 14, 2019

ஹேமலேகா அளித்த அதிர்ச்சி!

ஹேமலேகாவின் நிலையைக் கண்ட குலசேகரன் வாயடைத்துப் போய் நின்றான். இளமை பரிபூரணமாய்த் ததும்பிக் கொண்டிருக்கும் இந்தப் பெண் இனி கைம்பெண்ணா? இது என்ன அநியாயம்? 70 வயதுக்கிழவரை இவள் மணக்க நேரிட்டதன் காரணம் தான் என்ன? நினைக்க நினைக்கக் குலசேகரனுக்கு மனதுக்குள் வெறி மூண்டது.  ஹேமலேகாவைப் பார்த்து கண்ணீர் விட்டு அழுதான். "ஹேமூ, ஹேமூ!" எனப் பிதற்றினான். அவன் மூளையில் ஏதேதோ சிதறுண்டு போனாற்போன்று அவனுக்குள் ஓர் வெம்மை சீறிக்கொண்டு எழுந்தது. அவன் அதன் வேகத்தில் திக்குமுக்காடிப் போனான்.  அவன் கண்கள் கண்ணீரைப் பொழிவதை நிறுத்தவில்லை.ஹேமலேகா அவனிடம், "ஆர்ய! அழ வேண்டியவள் நான்! நானே அழவில்லையே! தாங்கள் ஏன் அழவேண்டும்?" என்றாள்.

அதற்குக் குலசேகரன், "இல்லை, ஹேமூ! எனக்கு என்ன செய்வது, என்ன சொல்வது என்றே புரியவில்லை. எவ்வளவு காந்தியுடன் நீ பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்தாய். உன் அழகு என்றென்றும் மங்காது மூப்பைத் தவிர்த்து என நான் நினைத்துக் கொண்டிருக்க, இப்படி ஒரு கோலத்தில் உன்னைப் பார்க்க நேர்ந்ததே!" எனக் குமுறினான். சற்று நேரம் இருவரும் பேசவில்லை. பின்னர் ஹேமலேகா அவனிடம், "ஸ்வாமி! இவை எல்லாம் என் உடலுக்கு நான் செய்து வந்த அலங்காரங்கள் தானே! அவை தானே மாறி விட்டன! என் புற உடலில் ஏற்பட்டிருக்கும் மாறுதல்கள் தான் ஸ்வாமி! இதை விடுங்கள். சற்று உள்ளே வாருங்கள். உங்களுக்கு ஒரு விஷயத்தைக் காட்ட வேண்டும். மிக முக்கியமான விஷயம்!" என்றாள்.

குலசேகரன் அவளுடன் உள்ளே சென்றான். அங்கே பெரிய கூடத்தில் பிரகாசமாகப் பல விளக்குகள் எரிந்து கொண்டிருந்தன. அதன் வெளிச்சத்தில் அங்கே நிறையப் பெண்கள் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டான். அவர்களில் பெரும்பாலோர் இளம்பெண்கள், சிறுமிகள்/ ஆனால் அவர்கள் நிலை! குலசேகரன் திடுக்கிட்டான். அந்தப் பெண்கள் அனைவருமே கைம்பெண்கள் என்பதைக் கண்டு திடுக்கிட்டுப் போனான். இது எப்படி சாத்தியம் என நினைத்து மனம் வருந்தினான். அப்போது ஹேமலேகா அவனிடம், "ஸ்வாமி, இவர்கள் நிலையைப் பார்த்தீர்களா? இவர்கள் அனைவருமே இப்போதுள்ள சுல்தானியர்களின் ஆட்சியில் பெண்களுக்கு இழைக்கப்படும் அநீதிகளைக் கண்டு மனம் கொதித்து அதைத் தவிர்ப்பதற்காகத் திருமணம் என்னும் பந்தத்துக்குள் வயது வித்தியாசம் பார்க்காமல் நுழைந்து அதனால் இந்த நிலையை அடைந்திருக்கின்றனர். இவர்கள் எல்லோருமே இப்போது கைம்பெண்கள்!" என்றாள்.

குலசேகரன் உள்ளம் கொதித்தது. எங்கேயோ இருந்து வந்த ஓர் அந்நியனின் ஆட்சியால் பல்லாயிரக்கணக்கான வருடங்களாக இந்தப் பெண்கள் கடைப்பிடித்து வந்த நெறியான வாழ்க்கை இப்போது தடம் புரண்டு விட்டது. இவர்கள் மட்டுமல்லாமல் ஒட்டுமொத்த சமூகமே சின்னாபின்னமாகி விட்டது. எல்லோருடைய வாழ்க்கையிலும் மாறுதல்கள் விரும்பத்தகாத வகையில் ஏற்பட்டு விட்டது. ஓர் வெறுமை அனைவரையும் சூழ்ந்திருக்கிறது. இதிலிருந்து மீண்டு செல்லும் சமயம் எப்போது வரும்? "ரங்கா! ரங்கா!" எனப் புலம்பினான் குலசேகரன்.  ஹேமலேகா அவனைச் சமாதானம் செய்து அடுத்த அறையில் சென்று அமர வைத்தாள். அவனிடம், "ஸ்வாமி! நம் நியதிகள், கோட்பாடுகள் அனைத்துமே அமைதியான காலத்துக்காக நிலைத்து நிற்கும்படி எழுதப்பட்டவை! இத்தகைய மாற்றங்களையோ, எதிர்ப்புக்களையோ நம் முன்னோர்கள் எதிர்பார்த்திருக்க வில்லை. இப்போதைய சூழ்நிலை நம் வாழ்க்கை முறையின் ஆணி வேரையே அசைத்துள்ளது. இத்தகையதொரு நிலை வரும் என அவர்கள் நினைத்துக் கூடப் பார்க்கவில்லை. அப்படி நினைத்துப் பார்த்திருந்தால் எத்தகைய பாவத்துக்கும் பரிகாரம் இருப்பதாய்க் கூறி இருப்பவர்கள் இத்தகைய எதுவுமே தெரியாத அப்பாவிப் பெண்களின் நிலைமைக்கும் மாற்றுக் கூறி இருப்பார்கள். பரிகாரம் சொல்லி இருப்பார்கள்!" என்று துக்கத்துடன் கூறினாள்.

குலசேகரன் ஒரு பெருமூச்சுடன், "ஹேமூ! என் கண் முன்னால் இந்த சமூகம் மெல்ல மெல்ல அழிந்து வருகிறது. அதை நான் என் கண்ணால் கடந்த பதினெட்டு ஆண்டுகளாகக் கண்டு வருகிறேன். பதினெட்டு ஆண்டுகளில் எல்லாமே நலிந்து விட்டன. என் வாழ்க்கையும் வெறுமையானதாகப் போய் விட்டது ஹேமூ! முறையான வாழ்க்கை என்பதே எனக்கு இல்லாமல் போய் விட்டது. அத்தகைய வாழ்க்கையை நான் வாழவும் இல்லை. இந்த ஆட்சியின் விளைவு தான் உன்னை நான் இழக்க நேரிட்டதும். இல்லை எனில் இத்தகையதொரு நிர்க்கதி உனக்கு வந்திருக்குமா? எனக்கு எதுவும் புரியவில்லை ஹேமூ! கல்வி, கேள்விகளில் அதிகம் தேர்ச்சி பெறாததால் இந்த மாதிரியான சூழ்ச்சியான சூழ்நிலையை என்னால் எதிர்கொள்ள முடியவில்லை. என் எதிர்காலமே சூன்யமாகி விட்டது. இனி எனக்கு என்ன நேரப் போகிறது? நான் எப்படி வாழப்போகிறேன். என்பதெல்லாம் ஓர் கேள்விக்குறியாக என் கண் முன்னே தெரிகிறது. குழப்பத்துடனும், தவிப்புடனும் இருக்கிறேன் நான்!" எனக் கண்கள் கலங்கக் கூறினான்.

ஹேமலேகா அவனைத் தேற்றிவிட்டு அவனுக்கு உணவு பரிமாறினாள். அவள் கரங்களால் பரிமாறப்பட்ட உணவு குலசேகரனுக்கு தேவாமிர்தமாக இருந்தது.  அந்தச் சின்னஞ்சிறிய அறையில் வைக்கப்பட்ட விளக்கு ஒளியில் தேவதை போல் காணப்பட்ட ஹேமலேகாவும் அவனுக்கு உணவு பரிமாறுவதில் அவள் கண்ட மகிழ்ச்சியையும் பார்த்த குலசேகரனுக்கு மனம் நெகிழ்ந்தது. அவனும் தன்னையும் அறியாமல் தன் துக்கத்தை எல்லாம் மறந்து அவளைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தான். இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் தானும் அவளும் மட்டுமே தனித்து இருப்பதாகவும் உணர்ந்தான்.  பதிலுக்குப் புன்னகைத்த ஹேமலேகா தன் இடுப்பில் இருந்து ஓர் ஓலையை எடுத்துக் குலசேகரனிடம் கொடுத்து, "ஸ்வாமி! இது உங்களுக்கு!" என்றும் கூறினாள்.

Wednesday, April 03, 2019

மீண்டும் ஹேமலேகா!

ராஜகம்பீரத்துக்குள் நுழைந்த படை முதலில் மெதுவாக முன்னேறினாலும் பின்னர் வேகமாக நகர ஆரம்பித்தது.  எல்லோருமே ஓர் பதைபதைப்புடன் என்ன ஆகுமோ என எண்ணிக் கொண்டு இருக்கப் படையோ எவ்விதமான எதிர்த்தாக்குதலும் இல்லாமல் முன்னே, முன்னே சென்று கொண்டே  இருந்தது.  அசம்பாவிதங்கள் ஏதும் இல்லாமல் கழிந்த ஓர் பகலுக்குப் பின்னர் இரவு ஓர் இடம் பார்த்துத் தண்டு இறங்கி இரவைக் கழித்தனர். ஒவ்வொரு கணமும் எச்சரிக்கையுடன் இருக்க வேண்டி இருந்தது. இவ்வாறு கவனத்துடன் இரவைக் கழித்த பின்னர் காலையில் மீண்டும் கிளம்பி சம்புவராயரின் ராஜ்யத்தின் ஓரப்பகுதியைக் கடந்து அதன் எல்லையை முழுவதும் தாண்டியதும் பெருமூச்சு விட்டார்கள்.ஆனால் இப்போது நுழைந்திருப்பதோ சோழ ராஜ்ஜியம். சுல்தானின் ஆளுகைக்கு உட்பட்டுவிட்ட பகுதி!ஆனாலும் உற்சாகம் குறையாமலேயே படைகள் சென்றன. ஆங்காங்கே மக்கள் கூட்டம் நின்று எந்தப் படை, எங்கிருந்து வருகிறது, எங்கே செல்கிறது என்பதை எல்லாம் விசாரித்து அறிந்து கொண்டு ஆரவாரத்துடன் வீரர்களை வரவேற்று உபசரித்து வாழ்த்து மழை பொழிந்து வழி அனுப்பி வைத்தார்கள்.

இதைக் கவனித்த படை வீரர்களும் உற்சாகமாகவே முன்னேறினார்கள். பிரதானமான படை எண்ணிக்கை அதிகம் இருப்பதால் சற்றே பின் தங்கி வந்து கொண்டிருந்தது. குலசேகரன் தலைமையில் உள்ள படை சற்றே மற்றவர்களிடமிருந்து பிரிந்து வேகமாக முன்னேற ஆரம்பித்தது. கண்ணனூரை நோக்கித் தன் படைகளைச் செலுத்தினான் குலசேகரன். கண்ணனுருக்கு ஐந்து காத தொலைவில் காணப்பட்ட ஓர் சுல்தானியக் காவல்படையை முறியடித்துக் கொண்டு கண்ணனூர்க் கோட்டையைச் சுற்றி வளைத்தனர் குலசேகரன் தலைமையிலான படை வீரர்கள். இதற்குள்ளாகச் செய்தி கண்ணனூரைப் போய் அடைந்திருந்தது.  ஆகவே சுல்தானியத் தளபதிகள் முன் ஜாக்கிரதையாக தொங்கு பாலங்களைத் தூக்கிவிட்டுக் கோட்டைக்குள் போய் பத்திரமாகப் புகுந்து விட்டனர். இங்கே கோட்டையை அணுகிய குலசேகரன் பிரதானப்படைக்காகக் காத்திருக்க வேண்டி வந்தது.

மாலை மயங்கி இருட்டும் வேளை. ஒற்றர்கள் மூலம் பிரதானப்படை வந்து சேரக் காலை ஆகிவிடும் என்பதைத் தெரிந்து கொண்டான் குலசேகரன்.  அதன் பேரில் தனக்கென அமைக்கப்பட்ட கூடாரத்தை அடைந்து சற்று ஆசுவாசம் செய்து கொள்ள ஆரம்பித்தான். அலுப்புடன் மஞ்சத்தில் அப்படியும் இப்படியும் புரண்டவன் காதுகளில், "ஆர்ய!" என்னும் குரலும் அதைத் தொடர்ந்து ஹேமலேகாவின் அழகிய தோற்றமும் ஓர் மாயை போல் தோன்றவே குலசேகரன் உள்ளம் முழுவதும் உணர்ச்சிக்குவியலாகியது. தன்னை மெய்ம்மறந்து அந்த மாயத்தோற்றத்தில் மூழ்கி இருந்த குலசேகரன் தன்னிலை பெற்றவனாய்க் கூடாரத்துக்குள் படுக்கவோ அமரவோ முடியாமல் தத்தளித்தான். மெல்லக் கூடாரத்தின் வெளியே வந்தான். ஹேமலேகாவின் நினைவுகள் அவனைப் படுத்தி எடுத்தன. அங்கும் இங்குமாகச் சுற்றி வந்தவன் ஏதோ நினைத்தவனாக அங்கே கட்டப்பட்டிருந்த தன் குதிரை மீது ஏறிக் கிழக்கு நோக்கி விரைவாகப் பறந்தான்.

குதிரையை எவ்வளவு வேகமாய்ச் செலுத்த முடியுமோ அத்தனை வேகமாய்ச் செலுத்திய குலசேகரனுக்குக் கிட்டத்தட்ட ஹேமலேகாவைக் காண வேண்டும் உடனே என்னும் வெறியே வந்துவிட்டது. சாலையெங்கும் முன்னிலாக் காலம் என்பதால் மெலிதாகப் பரவி இருந்த நிலவொளியில் குதிரையை வேகமாய்ச் செல்லும்படி ஊக்குவித்துக் கொண்டு குலசேகரன் இரு நாழிகையிலேயே கிளியார் சோலை என்னும் அந்தக் கிராமத்தை அடைந்து விட்டான். அங்கே இருந்த சத்திரத்துக்கு வெளியே குதிரையைக் கட்டிவிட்டு ஹேமலேகாவைத் தேடிக் கொண்டு உள்ளே சென்றான். ஆனால் அங்கே யாருமே இல்லை. சத்திரத்தின் பின் பகுதி வரை சென்று பார்த்தவனுக்கு யாரும் இல்லாமல் போகவே நிர்வாகியிடம் சென்று ஹேமலேகாவைக் குறித்து விசாரிக்க அவன் அவர்கள் எல்லாம் வேறொரு மாளிகைக்குச் சென்றுவிட்டதாய்க் கூறி அந்த மாளிகையையும் அடையாளம் சொன்னார்.

அதன் பேரில் குலசேகரன் அந்த மாளிகைக்கு விரைந்தான். வாசல் கதவு சார்த்தி இருந்தது. உள்ளே இருந்து மெல்லிய குரல்களில் பேச்சுக்களும் பாடல் ஒன்றும் இழைந்து வந்து கொண்டிருந்தது. குலசேகரன் அந்த மாளிகையின் வாயில் கதவை மெல்லத் தட்டினான். உடனே வந்தவர்களிடம் ஹேமலேகா  குறித்து விசாரிக்க சில கணங்களில் ஹேமலேகா கையில் விளக்குடன் அங்கே வந்தாள். அவனைக் கண்டதும் கதவைத் திறந்தவள் ஏறிட்டுக் கூடப் பார்க்காமல் தலை குனிந்து விளக்கைத் திண்ணையில் வைத்துவிட்டு ஒதுங்கி நின்றாள். அவளிடம் தென்பட்ட ஏதோ ஓர் மாற்றம் குலசேகரன் கண்ணைக் கவர்ந்தது என்றாலும் அவனால் புரிந்து கொள்ள இயலவில்லை. மீண்டும் மீண்டும் அவளைப் பல முறை உற்று உற்றுப் பார்த்த குலசேகரன் கடைசியில் விக்கித்து நின்றான்.

ஹேமலேகா எவ்விதமான ஆபரணங்களும் அணியாமல் வெறுமையாக நின்று கொண்டிருந்தாள் என்பது அவனுக்குப் புலனாகியது. விடியற்காலை நிலவைப் போல் ஒளி குன்றிக் காட்சி அளித்த ஹேமலேகாவைப் பார்த்த குலசேகரன் திக்பிரமை பிடித்து நின்றுவிட்டான். அவன் அடிவயிறு கலங்கி இனம் தெரியாததோர் கலக்கம் அவன் உச்சியிலிருந்து உள்ளங்கால் வரை ஊடுருவியது. கண்கள் மங்கிக் கொண்டு பார்வையே தெரியாதோ என்னும்படி ஆயிற்று. நிற்கக் கூட முடியாமல் தடுமாறியவன் அவளைக் கண்டு என்ன பேசுவது என்றே புரியாமல் நின்றான். அவன் கண்கள் தற்செயலாக அவள் கழுத்தைக் கவனித்தன. அதுவும் வெறுமையாக இருக்கவே அவன் ஹேமலேகாவைப் பார்த்து, "ஹேமூ!, நீ, நீ...." எனத் தடுமாறினான். ஹேமலேகா உடனே "நான் இப்போது கைம்பெண்!" என்று சொன்னாள். குலசேகரன் வாயடைத்து நின்றான்.

***************

இதன் தொடர்ச்சி இனிமேல் அடுத்த புதனன்று தான் வரும். வேலை! மீண்டும் உறவினர் வருகை! மீண்டும் பயணம்! பொறுத்து அருள்க!

Tuesday, April 02, 2019

சம்புவராயருக்கு தூது!

ஹொய்சளப்படைகள் கூடிய மட்டும் விரைவாகவே நகர்ந்து கொண்டிருந்தன. தெற்கு நோக்கிச் சென்ற அதன் குதிரைப்படையின் முன்பகுதியில் குலசேகரன் ஓர் குதிரை மீது ஆரோகணித்துக் கொண்டு அடுத்து நடக்க வேண்டியவற்றைப் பற்றி யோசித்துக் கொண்டு சென்று கொண்டிருந்தான். அப்போது அந்தப் படைகள் ராஜகம்பீரம் என அந்நாட்களில் அழைக்கப்பட்ட சம்புவராயரின் எல்லைப்பகுதியை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. இந்த ராஜகம்பீரம் என்னும் சிறு ராஜ்யமானது அந்தக் காலத்தில் சம்புவராயர்கள் என்பவர்களின் ஆட்சிக்குக் கீழ் இருந்து வந்தது. இப்போதைய வட ஆற்காடு, தென் ஆற்காடு, செங்கல்பட்டு ஆகிய மாவட்டங்களைக் கொண்டு சிறுபகுதியாக உருவெடுத்து சம்புவராயர்களால் ராஜகம்பீரம் என்னும் நாடாகப் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டு ஆளப்பட்டு வந்தது. இவர்கள் அவ்வப்போது ஏற்படும் அரசியல் சூழ்நிலைக்கு ஏற்பத் தனிநாடாகவும், குறுநில மன்னர்களாகவும் செயல் பட்டு வந்தனர்.  இப்போதைய நிலவரப்படி மதுரை சுல்தானை அவர்கள் ஏற்றுக் கொண்டு கப்பம் செலுத்தி வந்தார்கள். இவர்களைத் தன் பக்கம் இழுக்க வீர வல்லாளதேவர் பல ஆண்டுகளாக முயற்சித்தும் முடியாமலே இருந்து வந்தது.

இப்போது அந்த நாட்டின் எல்லைக்கருகே வந்ததும் வீர வல்லாளருக்கு மீண்டும் ஓர் முறை சம்புவராயரின் உதவியைக் கேட்டு யாரையாவது அனுப்பலாம் எனத் தோன்றியது. அதற்குக் குலசேகரனே ஏற்றவன் என நினைத்தார். ஏனெனில் இது வரையிலும் தென்னாட்டு மன்னர்களில் சம்புவராயர் ஒருவரே வல்லாளருடன் சேரவில்லை. நாட்டின் நன்மையை மனதில் கொண்டு அவரும் சேர்ந்தால் சுல்தானை அடியோடு ஒழிக்க வசதியாக இருக்குமே! இவ்வாறு மன்னர் நினைத்தது போலவே குதிரைப்படையின் தலைமையில் சென்று கொண்டிருந்த குலசேகரனும் நினைத்தான். அப்போது எல்லைக்கருகே வரவே படைத்தலைவர்கள் படைகளை நிற்க வேண்டிக் கொடிகளை வீசி அந்தப் பெரும்படையை அங்கேயே தண்டு இறக்கினார்கள். சுமார் இரண்டு மணி நேரம் முயன்று அந்தப் பெரும்படை அங்கே நிறுத்தப்பட்டது.

அப்போது இரு வீரர்கள் குலசேகரன் அருகில் வந்து மன்னர் அழைப்பதாகக் கூறினார்கள். இதற்குள்ளாகப் படையின் நடுவே இருந்து படைகள் தண்டு இறங்குவதைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்த குலசேகரன் இதைக் கேட்டதும் படையின் முன் பகுதிக்கு விரைந்தான். அதற்கே அவனுக்கு வெகு நேரம் ஆனது. அதோடு அல்லாமல் படை வீரர்களும் உற்சாகத்துடன் காணப்பட்டார்கள். இதைக் கண்ட குலசேகரனும் மனம்மகிழ்ந்து சுல்தான் தொலைந்தான் என எண்ணிக் கொண்டே மன்னர் இருக்குமிடம் தேடிக் கண்டு பிடித்தான்.  அவனைப் பார்த்த மன்னர், "குலசேகரா! ராஜகம்பீரத்துக்குள் நுழையப் போகிறோம்! உன் கருத்து என்ன?" என்று கேட்டார். அதற்குக் குலசேகரன், மன்னரிடம் ஏற்கெனவே அவன் தென்னாடுகளுக்கு தூது சென்ற போதும் திரும்பி வரும்போதும் சம்புவராயரை இரு முறை கண்டு பேசியதாகவும் அவர் எதற்கும் அசைந்து கொடுக்கவில்லை என்றும் இப்போது போய் மீண்டும் கேட்பதில் பலன் இருக்காது என்று தான் நினைப்பதாகவும் கூறினான்.

ஆனாலும் மன்னருக்கு சம்புவராயரை விட மனசில்லை. குலசேகரனிடம் கடைசி முறையாக ஓர் சந்தர்ப்பம் அவருக்கு அளித்துப் பார்க்கலாம். நாம் இங்கே தண்டு இருப்பதை அவரிடம் போய்ச் சொல்லி நம்முடன் சேருமாறு கடைசியாக ஒரு முறை வேண்டுகோள் விடுத்துவிட்டு அவரை எப்படியாவது நம் பக்கம் கொண்டு வா என்று சொல்லி அனுப்பி வைத்தார்.  குலசேகரனும் அதன் பேரில் தன்னுடன் பத்து வீரர்களை அழைத்துக் கொண்டு தான் தூது வந்திருப்பதைத் தெரிவிக்கும் வண்ணம் வெள்ளைக் கொடிகளைப் பறக்கவிட்டுக் கொண்டு ராஜகம்பீரத்துக்குள் நுழைந்தான்.  அங்கே அவன் அரண்மனையில் சம்புவராயரைச் சந்தித்துப் பேசினான். ஹொய்சள மன்னர் கூறியதை எல்லாம் விரிவாக எடுத்து உரைத்தான்.

ஆனால் சம்புவராயர் அதை எல்லாம் காதில் வாங்கவே இல்லை. குலசேகரனைப் பார்த்து ஏளனமாகச் சிரித்தார். "வீரனே! உன் மன்னரின் தந்திரம் எனக்குப் புரிகிறது. மதுரை சுல்தானை ஒழிப்பது போல் ஒழித்துவிட்டுப் பின்னர் ராஜகம்பீரம் மேலும் பாய்ந்து என்னையும் அழித்து ஒழிப்பீர்கள். பின்னர் தென்னாடு முழுவதும் வீர வல்லாளரின் ஆட்சிக்குக் கீழ் வந்து விடும். அதற்குத் தானே உங்கள் மன்னர் கனவு காண்கிறார். இது ஒருக்காலும் நடக்காது. நான் ஹொய்சள மன்னர் பக்கம் சேரப் போவதில்லை. இது நிச்சயம். உன் மன்னரிடம் போய்ச் சொல்!" என்று திட்டவட்டமாகக் கூறினார். குலசேகரன் எவ்வளவோ எடுத்துச் சொல்லியும் சம்புவராயர் அசைந்து கொடுக்கவில்லை.

ஆனால் ராஜகம்பீரத்துக்குள் நுழையாமல் மேலே செல்ல முடியாது. ஆகவே குலசேகரன் சம்புவராயரிடம் விடைபெற்றுக்கொண்டு வல்லாளரிடம் வந்து நடந்ததைத் தெரிவித்தான். ராஜகம்பீரத்தை மிதிக்காமல் செல்ல முடியாது என்பதையும் எடுத்துச் சொன்னான். எல்லோரும் கூடி ஆலோசனை செய்து சம்புவராயர் ஒருவரைத் தவிர்த்து மற்றவர் எல்லோரும் நம் பக்கம் தானே இருக்கின்றனர். நாம் ராஜகம்பீரத்தை மிதித்துக் கொண்டே செல்வோம். என்னதான் நடக்கும் என்பதையும் பார்த்துவிடலாம். நம் படைவீரர்களோ ஒரு லட்சத்துக்கும் மேல் இருப்பதால் நாம் சுற்றிக்கொண்டெல்லாம் செல்லவேண்டாம், ராஜகம்பீர்த்துக்குள் நுழைந்தே செல்லலாம் என முடிவெடுத்தனர். அவ்வளவில் தண்டு இறங்கி இருந்த படை மறுநாள் ராஜகம்பீரத்துக்குள் நுழைந்து மெல்ல மெல்ல மேலே முன்னேறியது. 

Monday, April 01, 2019

அரங்கன் பயணம் மீண்டும் ஆரம்பம்!

இத்தனை வருடங்கள் சத்திய மங்கலம் என்னும் அமைதியான ஊரில் நாட்களைக் கழித்திருந்த வேதாந்த தேசிகர் ஞானத்தில் கனிந்து வந்திருந்தார். அவர் முகமே தோத்திரங்கள் மூலமும் தத்துவ விளக்கங்கள் மூலமும் கனிந்து வந்த அவர் முகம் மேலும் மேலும் ஞான ஒளி வீசிப் பிரகாசிக்க ஆரம்பித்ததைக் காட்டியது!  அவர் உள்ளூர இறையோடு ஒன்றிப் போயிருந்தார். விவரிக்க ஒண்ணா அந்தப் பேரானந்த உணர்வு அவர் ஒவ்வொரு செய்கையிலும் பிரதிபலித்தது.  இறையோடு ஒன்றாய்க் கலந்த அவர் வாக்கு, செயல், எண்ணம் எல்லாம் சேர்ந்து யாதவாப் யுதயம் என்னும் அருமையான காவியம் உருவாக ஆரம்பித்திருந்த நேரம். புற உலகில் இருந்து முற்றிலும் விடுபட்டுத்தம்முள் அடங்கியவராய் இருந்த அவர் இப்போது மேல்கோட்டை நோக்கி வருகிறார் என்றதுமே மக்கள் கூட்டம் அவரைக் காணக் கூடியது.

அரங்கன் இருக்குமிடம் தேடிச் சென்ற வேதாந்த தேசிகர் அவனுக்கு நித்தியப்படி வழிபாடுகள் அனைத்தும் சிறப்பாக நடை பெற்று வருகிறதா என விசாரித்துத் தெரிந்து கொண்டார். அப்படியே அரங்கன் முன்னிலையில் நெடுஞ்சாண்கிடையாக விழுந்து வணங்கினார். கண்களில் இருந்து  கண்ணீர் ஆறாகப் பெருகியது! இவன் யார்? ரங்கராஜன்! எவ்வளவு பெரிய மாளிகை இவனுடையது! இவனுக்குள்ள சொத்துக்கள் தாம் எத்தனை எத்தனை! அடியார் தம் கூட்டம் தான் எவ்வளவு! இத்தனை இருந்தும் சொந்த ஊரை விட்டு அநாதை போல் வேறோர் ஊரில் வந்து அடைக்கலம் நாடி வந்திருக்கின்றானே!  இதை நினைத்து நினைத்து அவர் மனம் கசிந்தது. பின்னர் அங்கிருந்த அனைவரிடமும்  அழகிய மணவாளனுக்கு நித்திய சேவைகள் எல்லாம் சரிவர நடக்கின்றனவா என விசாரித்து அறிந்து கொண்டார். பின்னர் அனைவரையும் கண்டு அப்போது நாடெங்கும் பேசப்பட்ட ஹொய்சள வெற்றியைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டார்.

"பெரியீர், மக்களே! நாட்டில் நற்செய்தி பரவி வருகிறது. இனி நமக்கு நற்காலம் உதயமாகப் போகிறது. அதோடு இல்லாமல் ஹொய்சள மன்னர் மேலும் மதுரையின் மீது படை எடுத்துப் புறப்பட்டு விட்டார் என்னும் நற்செய்தியும் கிடைத்துள்ளது. அதன் பின்னரே அடியேன் சத்தியமங்கலத்தில் இருந்து கிளம்பி இங்கே வந்தேன். இனி அரங்கன் இந்த தூர தேசத்தில் இருக்க வேண்டாம். அரங்கனை மெதுவாக நாம் கொங்கு நாட்டுக்கு அழைத்துச் சென்று விடுவோம். மதுரைப் போர் முடிந்து ஹொய்சள மன்னரின் வெற்றி உறுதி ஆனதும் அரங்கனை ஶ்ரீரங்கம் அழைத்துச் செல்ல வசதியாக இருக்கும். நற்காலம் பிறந்ததும் உடனே நாம் அனைவரும் திருவரங்கம் செல்ல வேண்டியது தான். இதை விண்ணப்பிக்கவே நான் இங்கே வந்தேன்!" என்று கூறினார். இதைக் கேட்ட பரிவாரங்கள் மனதினுள் மகிழ்ந்தாலும் உள்ளூரக் கொஞ்சம் யோசனையாகவே இருந்தது. என்றாலும் அந்த ஊர்ப் பெரியோர்களோடும் யோசனைகள் பல செய்து அரங்கனைக் கன்னட நாட்டிலிருந்து தமிழ் பேசும் கொங்கு நாட்டுக்கு அழைத்துச் செல்ல முடிவெடுத்தார்கள்.  ஓர் நல்ல நாளாக விரைவில் பார்த்து இளங்காலை நேரத்தில் திருவரங்கன் மீண்டும் தன் யாத்திரையைத் தொடங்கினான். மலைப்பிரதேசங்களின் ஊடே அவரை எழுந்தருள வைத்த வண்ணம் வேதாந்த தேசிகர் தன் அடியார்களோடு கொங்கு மண்டலம் நோக்கிச் செல்லலானார்.

இங்கே ஒரு லட்சத்து இருபதினாயிரம் வீரர்களுடன் கூடிய ஓர் மாபெரும் படை பெரும் ஆரவாரத்துடன் புழுதியைக் கிளப்பி கொண்டு திருவண்ணாமலைக்குத் தெற்கே இரு காத தூரத்தில் விரைந்து கொண்டிருந்தது. யானைப்படை, குதிரைப்படை, காலாட்படை என முவ்வகைப் படைகளும் அதில் இருந்தன. ஓரு நீண்ட வால் போல் அணிவகுத்து அந்தப் பிரதேசத்தில் கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் நெடுந்தூரத்துக்கு நெடுந்தூரமாய்த் தெரிந்தது. குதிரைப்படை, காலாட்படை எனத் தனித்தனிக்கூட்டமாய்ப் போகாமல் அணி வகுத்துச் செல்வது அந்த நாட்களில் வழக்கம் இல்லை. அந்நியப் படை எடுப்பின் மூலம் இத்தகைய வழக்கம் நம்மிடையேயும் வந்ததாய்த் தெரிகிறது.

இந்த அணிவகுப்பின் நடுவில் ஓர் பல்லக்கில் வீர வல்லாளர் உற்சாகத்துடன் வீற்றிருந்தார். அவர் வயது எண்பது எனச் சொன்னால் தான் தெரியும். அத்தகைய உடல்வாகுடனும், உறுதி படைத்த மனதுடனும் போருக்குக் கிளம்பி இருந்தார். அவருடன் ராணி கிருஷ்ணாயியும் அந்தப்புர ஜனங்களுடன் பிரயாணம் செய்தாள். வழிச்செலவுக்காக மன்னரின்பொக்கிஷங்கள் யானைகள் மீது வந்து கொண்டிருந்தன. போகும் வழியெல்லாம் மக்கள் கூட்டமாகத் திரண்டு வரவேற்பும் பிரியா விடையும் கொடுத்தனர். யுத்த தளவாடங்கள் அடங்கிய பொருட்கள் எல்லாம் மாட்டு வண்டிகள், மற்ற கைவண்டிகள் ஆகியவற்றில் வந்து கொண்டிருந்தன. இவை அனைத்தும் மெல்ல மெல்லவே நகர முடிந்தது என்பதால் ஒரு நாளைக்குக் குறைந்தது பத்து மைல் சென்றாலே அதிகம் என்னும்படி இருந்தது. ஆகவே வண்டிகள் எல்லாம் மெதுவாக வர விட்டு விட்டு மந்திரி, பிரதானிகள், படைத்தளபதிகள் ஆகியோர் முன்னே விரைவாகச் சென்று நல்லதோரு இடம் பார்த்து தண்டு இறங்கி ஓய்வெடுத்து விடுவார்கள்.

பின்னர் வண்டிகள் வந்து சேர்ந்ததும் அனைவரும் மறுபடி சேர்ந்து கிளம்பிச் செல்வார்கள். இப்படியே அந்த நீண்ட படை மெல்ல மெல்ல மதுரையை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருந்தது.  இவர்களுடன் குலசேகரனும் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தான். 

Sunday, March 31, 2019

அரங்கனைக்காணச் செல்வோம், வாரீர்!


அரங்கன் மேல்கோட்டையில்

மேலுள்ள சுட்டியில் தான் நாம் கடைசியாக நம்மாழ்வார் அரங்கனைப் பிரிந்த நிகழ்வு குறித்தும், அரங்கன் மேல்கோட்டை சென்று அங்கே செலுவநாராயணர் கோயிலில் சகல சௌகரியங்களோடும் தங்கி இருந்ததையும் குறித்துக் கண்டோம். நாம் அரங்கனைப் பிரிந்து வந்து பல நாட்கள் ஆகிவிட்டன. அவன் நிலை இப்போது என்ன என்பதைக் காண்போமா?

மேல்கோட்டை என்னும் திருநாராயணபுரத்தில் செலுவப்பிள்ளையின் திருக்கோயிலில் குடி போன அரங்கன் அயல் ஊருக்கு ஓர் அநாதை போல் வந்ததை நினைவூட்டுவது போல மிக எளிமையாக அன்பர்களால் செய்விக்கப்பட்ட தினப்படி வழிபாடுகள், வாராந்தர, மாதாந்திர, வருடாந்தர உற்சவங்களை எளிமையான முறையில் கொண்டாடவைத்து அனைவரையும் கண்டருளிக் கொண்டிருந்தார்.  திருவரங்கத்திலிருந்து புறப்பட்ட அறுபதுக்கும் மேற்பட்டவர்களில் இப்போது ஐந்து பேர் தான் மிஞ்சி இருந்தனர். அவர்களில் மூன்று பேர் ஒருவருக்கொருவர் உறவினர்களான கொடவர்கள். அநேகமாகக் குடகுப் பகுதி மக்கள் கொடவர்கள் என அழைக்கப்பட்டிருக்கலாம். மற்ற இருவர் அரங்கனுக்கு நித்ய சேவை செய்யும் கைங்கரியக்காரர்கள்.

இவர்கள் அரங்கன் மேல் தாளாத பாசம் கொண்டு மிகுந்த விசுவாசத்துடனும் பக்தியுடனும் சேவை செய்து வந்தனர். அப்போது அவர்களுக்கு ஹொய்சள மன்னர் சுல்தானியப் படைகளை வென்ற விஷயம் சிறுகச் சிறுகப் பரவி அவர்கள் காது வரையில் வந்து விட்டது! இதைக் கேட்ட ஐவரும் மிகவும் மனம் மகிழ்ந்து ஆடிப்பாடிக் கொண்டு பெருமாளுக்கு சிறப்பு வழிபாடுகள் செய்து வழிபட்டனர். மறுநாள் காலையில் மேல்கோட்டை வீதியில் ஓர் சூரியன் உதித்தது. பேரொளி தோன்றியது. கூர்ந்து நோக்கிய ஊர்க்காரர்கள் அந்த ஒளி பொருந்திய முகத்தைக் கொண்டவர் வேறு யாருமில்லை, வேதாந்த தேசிகர் என்பதைக் கண்டு கொண்டார்கள்.  வேதாந்த தேசிகருக்கு அப்போது எழுபது பிராயம் தாண்டி விட்டிருந்தது. தும்பைப் பூவைப் போல் நரைத்த சிகையுடனும், ஒளி பொருந்திய கூர்மையான பார்வையைக் கொண்ட கண்களுடனும் இரு இளைஞர்கள் உடன் வர அவர்களுடனே தன் மகனான வரதாசியா என்பவனும் கூட வர வந்து கொண்டிருந்தார்.

அந்த இரு இளைஞர்களும் வேறு யாரும் இல்லை. திருவரங்கத்தில் நடைபெற்ற கலவரத்தில் வெட்டுக்காயம் பட்டு இறந்து போன சுதர்சன பட்டரின் மைந்தர்களே ஆவார்கள்.  இங்கே பார்க்கலாம் அந்தச் சிறுவர்கள் குறித்து எழுதி இருப்பதை! தேசிகர் அந்தக் குழந்தைகள் இருவரையும் தம் மகன்களைப் போலவே பாவித்து வளர்த்து அவர்களுக்கு எல்லாவிதமான சாஸ்திர சம்பிரதாயங்களையும் வித்தைகளையும் கற்றுக் கொடுத்து அவர்களோடு சேர்த்துத் தன் மகனையும் ஓர் ஞானக் களஞ்சியமாகவே மாற்றி இருந்தார். திருவரங்கம் பாழ்பட்ட பின்னர் அரங்கன் கூட்டத்தார் போட்ட துளசிச் செடிகளைப் பின் தொடர்ந்து வந்த வேதாந்த தேசிகருக்குச் சில நாட்களில் காற்றினால் துளசிச் செடிகள் இடம் மாறிப் பறக்கவே அரங்கனைத் தொடர இயலவில்லை. ஆகவே வழி பிசகிப் போனார். காடுகளில் திரிந்து அங்கும் இங்குமாக அலைந்து கடைசியில் தம்முடைய சீடர்களில் ஒருவரான பிரம்மதந்திர சுதந்திர ஜீயரைச் சந்தித்துக் காவிரிக்கு ஓரமாக மேற்குத் திசையில் ஹொய்சள ராஜ்ஜியத்தை அடைந்து அடைக்கலம் பெற்ற கதையை ஏற்கெனவே பார்த்தோம்.
இங்கே

இங்கே

அவர் தங்கி இருந்தது உண்மையில் கொங்கு நாடு எனப்படும் பிரதேசம். தற்போதைய கோவை மாவட்டமும் அதைச் சேர்ந்த பகுதிகளும் அந்தக் காலங்களில் கொங்கு நாடு என அழைக்கப்பட்டது. அங்கே தான் சத்தியமங்கலம் என்னும் ஊரில் தேசிகர் தன் மனைவி, பிள்ளை, சுதர்சன பட்டரின் இரு பிள்ளைகள் ஆகியோருடன் அடைக்கலம் பெற்றுத் தங்கி இருந்தார். கொங்கு நாடு அந்தக் காலத்தில் ஹொய்சளர்களின் ஆட்சிக்குக் கீழே இருந்து வந்தது. ஆகவே எவ்விதமான தொந்திரவும் இல்லாமல் தமது வாழ்க்கையை வேதாந்த தேசிகர் கழித்து வந்தார். தோத்திரங்கள், தத்துவ விளக்கங்கள் என எழுதிக் குவித்த அவர் இப்போது காவியங்களை இயற்ற ஆரம்பித்திருந்தார். அப்போது "யாதவாப் யுதயம்" என்னும் காவியத்தை இயற்றிக் கொண்டிருந்தார். அப்போது தான் அவருக்கு அரங்கன் மேல்கோட்டையில் அடைக்கலம் பெற்றுத் தங்கி இருக்கும் விஷயம் கேள்விப்பட்டார். உடனே அரங்கனைத் தரிசிக்கத் தன் பிள்ளையையும், சுதர்சன பட்டரின் பிள்ளைகளையும் அழைத்துக் கொண்டு வந்தவர் தான் அன்று காலை மேல்கோட்டையின் வீதிகளில் சூரிய ஒளி புறப்பட்டு வந்தாற்போல் அனைவருக்கும் காட்சி கொடுத்தார்.

Saturday, March 30, 2019

மீண்டும் குலசேகரன் தூது!

மறுநாள் காலை குலசேகரன் குளித்து முடித்து மன்னரைக் காணச் சித்தமாக இருக்கும் வேளையில் கிருஷ்ணாயி மீண்டும் அங்கே வந்தாள். அவளுடைய இயல்பான கம்பீரமும், அவள் எழிலும் கண்ட குலசேகரன் இப்போது முகம் சுளிக்கவில்லை. அவள் பக்கமும் ஓர் நியாயம் இருப்பதைப் புரிந்து கொண்டவனாக, அவளை, "வாருங்கள் மஹாராணி!" என வரவேற்றான். ஆனால் கிருஷ்ணாயி இந்த மரியாதையை எதிர்பார்க்கவில்லை. முகம் சிணுங்கினாள். "ஸ்வாமி! எனக்கு எதற்கு இந்த மரியாதை எல்லாம்?" எனத் தன் ஆக்ஷேபத்தையும் தெரிவித்தாள். பின்னர் கை தட்டிச் சேடியரை அழைத்துக் குலசேகரனுக்கு உணவு கொண்டு வரும்படி ஆணை இட்டாள். சேடியர் கொண்டு வந்த உணவைத் தன் கைகளாலேயே குலசேகரனுக்குப் பரிமாறி அவன் உண்ணுவதைக் கண்டு மனதிற்குள் மகிழ்ந்திருந்தாள். பின்னர் அவனுக்கு வெற்றிலையும் தன் கைகளால் மடித்துக் கொடுக்க, குலசேகரன் தான் வெற்றிலைத் தாம்பூலம் தரிப்பதில்லை என மறுத்தான்.

கிருஷ்ணாயியும் அவன் விருப்பத்திற்கு மறுப்பேதும் சொல்லாமல், தாம்பூலத்தை அப்படியே தட்டில் வைத்துவிட்டு அவனைப் பார்த்து, "ஸ்வாமி! தங்களால் என் வாழ்வில் ஓர் அர்த்தம் தோன்றியது. கிடைத்தற்கு அரிய பேறுகளைப் பெற்றேன். அதன் பின்னரும் தங்கள் உதவியால் நானும் என் மகனும் உயிரும் தப்பினோம். இப்போது இந்த நேரத்தில் உங்கள் அருகில் மாளிகையில் இருக்கும் பேறும் பெற்றிருக்கிறேன். இதுவே இந்த ஜன்மத்தில் எனக்குக் கிட்ட வேண்டிய/ கிடைத்த பெரிய மகிழ்ச்சி. பேரின்பம்." என்று கண்கள் கலங்கக் கூறினாள். அந்தச் சில நொடிகளில் குலசேகரனுக்குள்ளும் ஏதோ ஓர் உணர்வு புகுந்து அவன் நெஞ்சைப் பிசைந்தது. அவளையே பார்த்த வண்ணம் அமர்ந்திருந்தான். பழைய நினைவுகளெல்லாம் அவன் கண்களில் நிழலாடின. தலையை உலுக்கிக் கொண்டு நினைவுலகுக்கு வந்தவன் இந்தச் சில நொடிகளில் அவன் அவளோடு பல ஆண்டுகள் தம்பதியராய் வாழ்ந்தது போன்ற உணர்வைப் பெற்றிருப்பதை உணர்ந்து கொண்டான். அவளுக்கும் அப்படியே தோன்றி இருக்கும் என்பதை அவள் கண்களால் அவனைப் பார்த்த பார்வையில் இருந்து ஊகித்து உணர்ந்தான். இந்தப் பிறவியில் மட்டுமல்லாமல் போன பிறவியிலும், பல யுகங்களிலும் கூடக் கிருஷ்ணாயிக்கும் அவனுக்கும் பிரிக்க முடியாததொரு பந்தம் இருந்திருக்க வேண்டும் என்றும் நினைத்தான்.

இவள் உண்மையிலேயே நல்ல பெண்! நன் மகனைப் பெற வேண்டியே என்னை நாடி இருக்கிறாள். உண்மையில் மன்னருக்கு துரோகம் செய்யவும் இல்லை. என்னை ஏமாற்றவும் இல்லை. அப்படி எல்லாம் தறி கெட்டவளாக இருந்திருந்தால் இத்தனை ஆண்டுகளில் எத்தனையோ ஆண்மகன்களோடு பழகி இருக்க வேண்டுமே! இல்லை, இல்லை. இவள் உண்மையில் குணவதி! என்றெல்லாம் நினைத்தவன், அவளைப் பார்த்து, "மஹாராணி, உங்கள் மீது எனக்கிருந்த வெறுப்பெல்லாம் போய்விட்டது. நான் உங்களைப் பரிபூரணமாகப் புரிந்து கொண்டு விட்டேன். இப்போது நம்மிருவர் இடையே இருக்கும் இந்த உறவை நான் புனிதமான ஒன்றாகக் கருதுகிறேன்." என்று கூறினான். இதைக் கேட்ட கிருஷ்ணாயி மனம் மகிழ்ந்தது அவள் முகத்தில் தெரிந்தது. கண்களில் கண்ணீர் கசிய அவனுக்கு நன்றி தெரிவித்துவிட்டு அங்கிருந்து சென்றாள்.

சற்று நேரத்தில் அரண்மனைச் சேவகர்கள் வந்து அவனை மன்னரிடம் அழைத்துச் சென்றார்கள். அங்கே மன்னர் அவனை வரவேற்று சம்பிரதாய விசாரணைகள் செய்த பின்னர் குலசேகரனிடம் மீண்டும் மதுரையோடு போர் தொடுக்க ஆயத்தமாக வேண்டும் எனக் கூறினார். குலசேகரன் திடுக்கிட்டான். இப்போது தான் ஓர் பெரிய போரிலிருந்து மக்கள் சற்றே ஓய்வு கிடைத்து நிம்மதியாக இருக்கிறார்கள். அதற்குள் இன்னொரு பெரிய போரா? அதுவும் வேற்றூரில்? அங்கிருக்கும் படைத்தலைவனுடன்? சுல்தானியப் படை எவ்வளவு பெரியது! குலசேகரன் மன்னனிடம் மெதுவாகத் தற்சமயம் மதுரை மீது படை எடுப்பது அவ்வளவு உகந்தது அல்ல என எடுத்துக் கூறினான். இப்போது நடந்த சண்டையில் சுல்தானியர்கள் எண்ணிக்கையில் மட்டுமல்லாமல் போர் செய்யும் முறையிலும் உக்கிரமாகச் சண்டை போடுவதைச் சுட்டிக் காட்டினான். நம் வீரர்கள் எண்ணிக்கையில் குறைந்தவர்கள். சுல்தானியர்கள் போல் உக்கிரமாகச் சண்டை போட மாட்டார்கள். மேலும் சுல்தானியர்கள் போரின் தந்திரங்களும் மாறுபட்டு இருக்கிறது. அதை நாம் முதலில் கற்க வேண்டும். முதலில் நம் படை பலத்தைப் பெருக்க வேண்டும்.

அதற்கு சுல்தானிய வீரர்களை ஆசை காட்டி நம் பக்கம் இழுக்க வேண்டும். அல்லது மதம் மாறி சுல்தானியர்களோடு சேர்ந்து விட்ட நம் வீரர்களை மீண்டும் நம் பக்கம் இழுக்க வேண்டும். அவர்களிடமிருந்து சுல்தானியர்களின் மாறுபட்ட போர்ப்பயிற்சியை நம்மவர்களுக்குக் கற்பிக்க வேண்டும். பின்னர் படை பலத்தையும் பெருக்கிக் கொண்டு அதன் பின்னரே நாம் மதுரைக்குப் போருக்குக் கிளம்ப வேண்டும் என்றான் குலசேகரன். அவன் கூறியதைப் பற்றி நன்கு சிந்தித்துப் பார்த்த வீர வல்லாளர் அவன் பேச்சில் உண்மை இருப்பதைப் புரிந்து கொண்டார். ஆனாலும் படை பலத்தைப் பெருக்குவதை நிறுத்தாமல் தொடர எண்ணிக் குலசேகரனிடம், அவன் தென் தமிழ்நாட்டுச் சிற்றரசர்களிடம் சென்று அவர்கள் படையை ஹொய்சள நாட்டுப்படையுடன் இணைத்து மதுரைப்போருக்குத் தயாராக வேண்டும் எனவும், வீர வல்லாளருக்கு வேண்டிய உதவிகளை அளிக்க வேண்டும் எனவும் கேட்டுக்கொள்ளும்படி சொன்னார். அதன்படி குலசேகரனும் தென் தமிழ்நாட்டை நோக்கிப் பயணம் ஆனான்.

Friday, March 29, 2019

கிருஷ்ணாயியை மன்னித்தான்!

குலசேகரன் மன்னரிடம் இருந்து விடை பெற்றுக்கொண்டு தனக்கென ஒதுக்கப்பட்ட மாளிகையின் ஓர் அறையில் வந்து படுத்து ஓய்வு எடுக்கச் சென்றான். அப்போது திடீரென ஏதோ சப்தம் கேட்டது. அறையெங்கும் ஓர் நறுமணம் வீசியது. தூக்கிவாரிப் போட்டுக் கொண்டு நிமிர்ந்த குலசேகரன் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான். அறைச் சாளரத்தின் அருகே ஓர் அழகிய பெண்ணின் முகம் அவனையே கவனித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது தெரிந்தது. அந்தப் பெண்ணின் முகம் கரை காணா மகிழ்ச்சியில் பிரகாசமாக ஒளி வீசிக் கொண்டிருந்தது.  அதைக் கவனித்த குலசேகரன் அது கிருஷ்ணாயி தான் எனப் புரிந்து கொண்டு முகம் சுளித்தான். அதைக் கண்ட கிருஷ்ணாயியின் முகம் சுருங்கினாலும் சமாளித்துக் கொண்டாள். அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தாள்.  மெல்ல மெல்ல ஓர் தேவதை போல் நடந்து உள்ளே வந்தாள்.

வந்தவள் கைகளில் ஓர் மயில் இறகினால் ஆன விசிறி  இருந்தது. அந்த விசிறியால் அவனுக்கு இதமாக வீச ஆரம்பித்தாள் கிருஷ்ணாயி! திகைத்துப் போனான் குலசேகரன். "மஹாராணி, இதென்ன! இதெல்லாம் மிகவும் அதிகமாகத் தெரிகிறது! தயவு செய்து சும்மா இருங்கள்!" என்று கூறிய வண்ணம் அந்த மஞ்சத்தில் இருந்து எழுந்து சற்றே விலகி நின்றான். கிருஷ்ணாயிக்கு மனம் புண்பட்டது அவள் முகத்தில் தெரிந்தது. அவனைப் பார்த்து சோகமான குரலில், "ஸ்வாமி, இன்னமும் என்னை ஓர் அந்நியப் பெண்ணாகவே அதுவும் மஹாராணியாகவே நினைக்கிறீர்களா? மிகவும் மரியாதையுடன் வேறு அழைக்கின்றீர்கள்! இதனால் என் மனம் புண்படுவதைத் தாங்கள் அறியவில்லையா? நான் தங்கள் அடிமை ஸ்வாமி!" என்ற வண்ணம் கீழே குனிந்து அவனை நமஸ்கரிக்க முற்பட்டாள். அதைத் தடுத்த குலசேகரன், "ராணி, நான் உங்கள் சேவகன். அடியாருக்கும் அடியான் நான். என்னிலும் கேவலமானவன் இவ்வுலகில் வாழவும் முடியுமோ? அப்படி இருக்கையில் உங்கள் மரியாதைக்கு நான் எவ்விதம் பாத்திரமாவேன்? இத்தகைய உபசரணைகளுக்கு நான் அருகதை அற்றவன்! " என்று பணிவுடன் சொன்னான்.

"ஐயா, தங்கள் மனம் புண்பட்டிருப்பதை நான் அறிவேன்.  வேறு எந்தக்காரணத்திற்காக இல்லை என்றாலும் என்னையும் என் மகனையும், இந்நாட்டையும் தாங்கள் காப்பாற்றிக் கொடுத்திருக்கிறீர்கள். அதற்காகவே இந்நாட்டினரான நாங்கள் அனைவரும் தங்களுக்கு ஊழியம் செய்யக் கடமைப் பட்டுள்ளோம்!" என்றவண்ணம் விசிறியை மீண்டும் வீச ஆரம்பிக்க, குலசேகரன் அவளை, "வேண்டாம்!" எனத் தன் கைகளால் தடுத்து நிறுத்தினான். அவன்முகம் அப்போது போன போக்கைப் பார்த்தும் அவன் மனதில் எழுந்த அருவருப்பையும் புரிந்து கொண்டாள் கிருஷ்ணாயி! "ஸ்வாமி,தங்கள் மனம் எனக்குப் புரிகிறது. நான் உங்களை இழிவு வழியில் தள்ளி விட்டேன் என்பதைத் தாங்கள் மறக்கவில்லை. அதோடு இப்போதும் அதற்குத் தான் வந்திருக்கிறேன் என நினைக்கிறீர்கள். இல்லை, ஸ்வாமி! இல்லை. நான் அப்படிப் பட்டவளே இல்லை. எனக்கு முக்கியமாக இந்த ஹொய்சளத்திற்கு ஓர் சந்ததி ஏற்பட வேண்டும் என்பதால் எங்கள் துளு வம்சத்தினர் கையாளும் வழியையே நானும் கையாண்டேன். அதன் மூலம் இந்த ராஜ வம்சத்துக்கு ஓர் சந்ததி கிடைத்து விட்டது! அதற்கு மேல் எனக்கு இதில் விருப்பம் ஏதும் இல்லை, ஸ்வாமி! முதலில் தாங்கள் அதைப் புரிந்து கொள்ளுங்கள்! எப்போதோ உங்களை வற்புறுத்தித் துன்புறுத்தி நான் இணங்க வைத்ததால் இப்போதும் நான் உங்களைத் தொந்திரவு செய்வேன் என நினைக்காதீர்கள்!" எனக் கண்களில் கண்ணீர் மல்க வேண்டினாள்.

அவள் கண்களில் இருந்து மாலை மாலையாகக் கண்ணீர் வழிவதைக் கண்டான் குலசேகரன். தான் அவளைத் தவறாக நினைத்தது குறித்து வருந்தினான். மெல்ல ஆதுரமாக அவளைப் பார்த்து, "கிருஷ்ணாயி!" என அவள் பெயரைச் சொல்லி அழைத்தான். உடனே அவள் கண்ணீருடன் முறுவலும் நிறைந்த முகத்துடன் அவனைப் பார்த்தாள்.  அவன் பார்வையில் அவள் துயரம் மெல்ல மெல்லக் கரைந்தது. குலசேகரனுக்கும் மனம் கொஞ்சம் சமாதானம் ஆகியது. அவளையே பார்த்த வண்ணம் அமர்ந்திருந்தான். அவளும் வாயால் எதுவும் பேசாமல் அவனைப் பார்த்த வண்ணம் அமர்ந்திருந்தாள். அவ்வளவு நேரம் பேசியதில் ஒருவரை ஒருவர் புரிந்து கொள்ளாமல் தவறாகவே நினைத்த இருவரும் இப்போது ஒருவரை மற்றொருவர் புரிந்து கொள்ள ஆரம்பித்தனர். விவரிக்க இயலாத ஏதோ ஓர் பந்தம் தங்கள் இருவரையும் பிணைத்திருப்பதையும் இன்னதென்று சொல்லமுடியாத ஓர் புதிய உறவு முறையில் இருவரும் கட்டப்பட்டிருப்பதையும் ஒருசேர இருவரும் உணர்ந்து கொண்டார்கள். உணர்ந்து கொண்டதை இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டதன் மூலம் மேலும் உணர்ந்தார்கள்.

யுத்தத்தில் நடந்த கடுமையான கலவரங்களால் களைப்புற்றிருந்த குலசேகரன் இப்போது உண்மையாகவே அலுப்புடனும், சோர்வுடனும், தன்னால் விழித்திருக்க முடியவில்லை எனச் சொல்லிக் கொண்டு மஞ்சத்தில் விழுந்து படுத்துக் கொண்டு கண்களை மூடி உறங்க ஆரம்பித்தான். "தூங்குங்கள்! ஸ்வாமி!" என்று ஓர் குழந்தையைச் சொல்லுவது போல் அவனிடம் கனிவாகச் சொன்ன கிருஷ்ணாயி மெதுவாக இனம் புரியாததொரு ராகத்தில் தன் தாய் மொழியான துளுவில் தாலாட்டுப் போல் தொனித்த ஓர் பாடலைப் பாட அந்த அறை முழுவதும் அந்தப் பாடலின் ராகத்தாலும் லயத்தாலும் நிரம்பி வழிந்தது. குலசேகரன் நல்ல ஆழ்ந்த நித்திரையில் ஆழ்ந்தான்.

Wednesday, March 27, 2019

ஹொய்சளம் வென்றது!

சுல்தானைக் கீழே வீழ்த்திய பின்னர் குலசேகரன் வெறி கொண்டவனைப் போல் வாளைச் சுழற்றிக்கொண்டு அங்கும் இங்குமாக அலைந்து திரிந்தான். எங்கும் சுல்தான் கீழே விழுந்த செய்தி பரவ சுல்தானியப் படை வீரர்கள் மன வலிமை குறைந்து மெல்லப் பின் வாங்க ஆரம்பித்தனர். படையின் ஒழுங்கு குலைந்து சின்னாபின்னமாகி ஓட ஆரம்பித்தனர்.  ஹொய்சளர்கள் ஜயகோஷம் எழுப்பினர்.  இந்தப் போர் நடந்தது கி.பி. 1314 ஆம் ஆண்டில். இது மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த போர் ஆகும்.  இதற்குச் சரியாகப் பதினெட்டு ஆண்டுகள் முன்னர் தான் அரங்கம் முற்றுகைக்கு உள்ளாகி அரங்கன் ஊர் ஊராய்த் திரிய ஆரம்பித்திருந்தான்.  அதன் பின்னர் எதிரிகள் மீது நடத்திய முதல் தாக்குதல் இது! உள்ளே உண்ண உணவு இல்லாநிலையில் ஹொய்சளர்கள் நடத்திய இந்தப் போரில் அவர்கள் வெளியே வரவில்லை எனில் உள்ளேயே பட்டினியில் இறந்திருக்க நேரிட்டிருக்கும். எல்லாவற்றையும் பொறுத்துக் கொண்டு சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்தவர்கள் உடல் சோர்வாலும், மனச்சோர்வாலும் தோல்வியையே சந்தித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

அந்தச் சமயம் பார்த்துக் குலசேகரன் வெறியோடு சுல்தான் மேல் பாய்ந்து அவனைத் தாக்கவில்லை எனில் ஹொய்சளர்களுக்கே தோல்வி நிச்சயம் கிட்டி இருக்கும்.  அந்த நாட்களில் தலைவனின் தலைமை நேரடியாகக் கிடைத்தால் தான் வீரர்கள் உற்சாகத்துடன் போரிடுவார்கள். தலைவன் முறியடிக்கப் பட்டாலோ, அல்லது கொல்லப் பட்டாலோ வீரர்கள் கலக்கமடைந்து சிதறி ஓடி விடவே முயற்சி செய்வார்கள்.  ஆகவே இப்போது சுல்தான் இறந்ததும் ஓடிய சுல்தானிய வீரர்களை ஹொய்சள வீரர்கள் துரத்திச் சென்று பல்வேறு திசைகளிலும் வெகு தூரத்துக்கு விரட்டிய பின்னரே தங்கள் கோட்டைக்குத் திரும்பினார்கள்.  அந்தத் துரத்தல் கோஷ்டியில் குலசேகரனும் இருந்தான். அவனும் வெகு தூரத்துக்கு சுல்தானிய வீரர்களை விரட்டித் தள்ளி விட்டுப் பின்னர் கோட்டைக்குத் திரும்பிக் கொண்டிருந்தான்.  அது ஓர் அந்திமாலைப் பொழுது. மாலை மெல்ல மெல்ல மயங்கிக் கொண்டிருந்தது. கோட்டை வாயிலில் நெருக்கமாக வாழைக்குலைகளும் தோரணங்களும், கொடிகளும் கட்டப்பட்டுக் கோட்டைச் சுவர் எங்கும் ஜகஜ்ஜோதியாக தீபங்கள் ஏற்றப்பட்டுப் பிரகாசமாக ஜொலித்துக் கொண்டிருந்தன.

குலசேகரனும் அவனுடன் சென்றவர்களும் கோட்டை வாசலில் நுழைந்ததுமே, "ஜய விஜயீ பவ!" என்னும் கோஷம் அனைவர் தொண்டையிலிருந்தும் எழுந்து பெரிய அளவில் அந்த கோஷம் எங்கும் எதிரொலித்தது.  ராஜவீதியெங்கும் விளக்குகள் ஒளிமயமாகப் பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்தன. உடனே எங்கிருந்தோ வாத்திய முழக்கம் கேட்க மேள தாளங்கள் முழங்க ஆரம்பித்தன.  குலசேகரனை நடுவில் விட்டுக்கொண்டு சுற்றிலும் வீரர்கள் சூழ்ந்து வர மெல்ல மெல்ல ஓர் பவனி துவங்கியது. வீதியின் இருமருங்கும் ஆண்கள், பெண்கள், குழந்தைகள், முதியோர்கள், இளைஞர்கள், இளம்பெண்கள் எனக் கூட்டமாய்க் கூடி நின்று ஆரவாரம் செய்து  குலசேகரனை வரவேற்றார்கள். வாழ்த்தொலி எழுப்பினார்கள்.  எங்கும் மகிழ்ச்சி விரவிக் கிடந்தது. குலசேகரன் ஓர் சிங்கம் போல் கம்பீரமாக வீதி வலம் வந்தான்.  அவன் மனதுக்குள் பற்பல எண்ணங்கள்.

சற்று நேரம் முன்னர் இந்த நகரம் காட்சி கொடுத்த விதம் என்ன?  ஒரே சோக மயமாய்க் காட்சி கொடுத்ததே! மக்கள் முகத்தில் பயக்களை தாண்டவமாடியதே! அனைவருமே ஓர் சொல்லொணா பீதியில் உறைந்திருந்தனரே! பெண்கள் சுல்தானியரிடம் அகப்பட்டுக்கொண்டு சீரழியாமல் இருக்க வேண்டி தங்களைத் தீயில் இட்டுக்கொள்ளவும் சித்தமாக இருந்தனரே! அந்தக் காட்சிகள் எல்லாம் இப்போது கலைத்துப் போட்ட சித்திரமாக அனைத்தும் காணாமல் போய் இப்போது புதுச்சித்திரம் எழுதப்பட்டாற்போல் மாற்றம் கண்டு விட்டது. எல்லாவற்றிற்கும் அரங்கன் அருளே காரணம்! இவ்விதமெல்லாம் நினைத்த வண்ணம் குலசேகரன் அந்த நகரின் எல்லாத் தெருக்களிலும் பவனி வந்தான். பிரதான வீதி வந்ததும் அரண்மனை வாயில் வரை அவனைக் கொண்டு போய் விட்டனர் மக்கள். அரண்மனை வாயிலில் வயதானாலும் மிடுக்குக் குறையாமல் இருந்த வீர வல்லாள தேவர் மிகுந்த பெருமிதத்துடனும், மனம் கொள்ளாப் பூரிப்புடனும் குலசேகரனை வரவேற்கத் தயாராய் நேரில் அவரே வந்திருந்தார்.  குதிரையை விட்டுக் குலசேகரன் இறங்கியது தான் தாமதம் மன்னர் தாமாகவே முன் வந்து கையில் கொண்டு வந்திருந்த மாலையைக் குலசேகரனுக்கு அணிவித்தார்.

எங்கும் வாழ்த்தொலிகள் முழங்க, அந்தக் கோஷத்துக்கிடையே மன்னர், "குலசேகரன்  இனிமேல் நம் தண்டநாயகர்களில் ஒருவர்!" என மகிழ்வோடு அறிவித்தார்.  குலசேகரன் தலையை அசைத்துத் தன் மறுப்பைத் தெரிவித்தான். தான் அதற்கெல்லாம் தகுதி வாய்ந்தவன் அல்ல என்று பணிவோடு எடுத்துச் சொன்னான். அதற்கு மன்னர், "வீரனே! உன் திறமையைக் குறைத்து மதிப்பிடாதே! முதலில் என் பட்டத்து மஹாலக்ஷ்மியைக் காப்பாற்றிக் கொடுத்தாய்! எவ்விதமான சேதமும் இல்லாமல் அவள் திரும்பி வந்தாள். இப்போதோ என் ராஜ்ய லக்ஷ்மியையே நீ காப்பாற்றிக் கொடுத்து விட்டாய்! உனக்கு இந்தப் பதவியை எல்லாம் விட மிக உயர்ந்த பதவியையே கொடுக்க வேண்டும். நீ இந்தப் பதவிக்கு மிகவும் ஏற்றவன். ஆகவே இதை ஏற்றுக் கொள்!" என்றார்.

குலசேகரன் மன்னனிடம், "தங்கள் அளவு கடந்த அன்புக்கு நன்றி மன்னா!  இந்தப் பதவியை நான் ஏற்றாலும் இங்கே என்னால் ராஜ சேவகத்திலேயே நிலைத்து நிற்க முடியாது! ஏனெனில் நான் கொண்ட லக்ஷியம் அப்படி! என் லக்ஷியம் என் அரங்கனுக்குச் சேவகம் செய்வதே! அவனைக் காப்பாற்றி மீண்டும் திருவரங்கத்தில் கொண்டு சேர்ப்பதே! இப்போது அரங்கன் மேல்கோட்டையில் இருப்பதாகத் தெரிகிறது! அங்கிருந்து அவனை எப்படியேனும் திருவரங்கம் கொண்டு சேர்க்க வேண்டும். ஆகவே உங்கள் படைத்தலைவனாக உங்களுக்கு ஊழியம் செய்து கொண்டு  இங்கே என்னால் நிலைத்திருக்க முடியாது!" என மிகப் பணிவாக எடுத்துக் கூறினான். அதைக் கேட்ட ஹொய்சள மன்னன் மெல்லச் சிரித்தார்.

"வீரனே! எனக்கு மட்டும் அந்த லக்ஷியம் இல்லையா என்ன? எனக்கும் அரங்கனைத் திரும்பக் கொண்டு வருவதே லக்ஷியம்! இது என் முதல் கனவு! அதன் பின்னர் மதுரையைக் காப்பாற்றி சுல்தானியரிடமிருந்து மீட்க வேண்டும். இது என் இரண்டாவது கனவு.  அதன் பின்னர் தென்னாடுகள் அனைத்தையும் ஒரே குடைக்குக் கீழ் கொண்டு வர நினைக்கிறேன். இது என் மூன்றாம் கனவு.  இவை எல்லாமும் ஒன்றுக்கொன்று சம்பந்தம் உள்ளவையே குலசேகரா! ஆகவே நீ உன் லக்ஷியத்தை நிறைவேற்றத் தடை ஏதும் இருக்காது. மாறாக உனக்கு வேண்டிய உதவிகளையே நான் செய்து தருவேன்!" என்றார்.