கம்பணனுக்கு அழைப்பு! ஶ்ரீரங்கரங்கநாதனின் பாதம் பணிந்தோம்!

 கோயிலொழுகு புத்தகத்தின் பிரதிகளை ஒரு மாதிரி கண்டெடுத்துவிட்டேன். டிஜிடலைஸ் செய்தவை. ஆனால் சம்பவங்கள், நிகழ்வுகள், வருடங்கள் முன்பின்னாக மாறி வருகின்றன. ஒரு மாதிரியாக நடந்தவற்றின் வரிசைக்கிரமம் புரிந்தபடியால் மேற்கொண்டு அரங்கன் துணையுடன் தொடங்கலாம் என எண்ணம். எனக்கு வேறே மேற்கோள்களை எடுத்துக் கொள்ள யோசனை. இனிக் கவலை இல்லை. எப்போப் போனாலும் புத்தகங்கள் கிடைக்கும். வேண்டுமெனில் தரவிறக்கிக் கொள்ளலாம். இறைவனுக்கு நன்றி. சுமார் ஆறுமாதங்களாகப் பட்ட பாடு வீண் போகவில்லை. இனி!

***********************************************************************************கங்காதேவியை நாம் கடைசியாகப் பார்த்தோம். அவளைத் தேடிக்கொண்டு சேடிப் பெண் வந்ததாகவும் பார்த்தோம், அவளுடன் பேசிக்கொண்டிருந்த இன்னொரு மங்கையும் ஓர் அரசகுலப் பெண்மணியே! குந்தளா என்னும் பெயர் கொண்ட அவள் கங்காதேவியுடன் பேசிக்கொண்டிருக்கையில் தான் சேடிப் பெண் வந்து அவர்களைப் பார்க்கக் க்ரியா சக்திப் பண்டிதர் வந்திருப்பதாகச் சொல்லவும் இருவரும் எழுந்து செல்கின்றனர். அப்போது விஜயநகர சாம்ராஜ்யத்தை ஆண்டு கொண்டிருந்த புக்கராயர் தெற்கே உள்ள முள்வாய்ப் பட்டணத்தின் ராஜப் ப்ரதானியாகக் கம்பண்ண உடையாரை நியமித்திருந்தார். மேலே சொன்னவர்கள் அவரின் மனைவியர் தாம். கம்பண்ண உடையார் அப்போது பக்கத்தில் உள்ள திருநாராயணபுரத்திற்குச் சென்றிருந்தார். தற்போது மேல்கோட்டை என அழைக்கப்படுவது இந்த ஊரே ஆகும். 

கொஞ்சம் சரித்திர காலத்தை நினைவூட்டிக் கொள்வோம். தென்னாடு பெரும்பாலும் அதிகம் வெளியார் தொந்திரவுகளை அனுபவிக்காமலேயே இருந்து வந்தாலும் பதினான்காம் நூற்றாண்டில் அது நடைபெறவில்லை. ஆரம்பகாலத்திலேயே முதல் முதல் தில்லி சுல்தான்கள் வந்து தாக்கினார்கள். அவர்களுடைய படை எடுப்பு முறைகள் தென்னக அரசர்களுக்கும் மக்களுக்கும் ஓர் அதிர்ச்சியாக அமைந்தன.  ஏனெனில் சாதாரணமாகப் போர் புரிந்து இருபக்கங்களிலும் மரணங்கள் விளைந்தாலும் மக்களின் வாழ்க்கை முறையோ பழக்க வழக்கங்களோ, வழிபாடுகளோ மாறியதே இல்லை. இப்போது முதல் முறையாக அதில் மாற்றம் வந்தது.  அவர்களுடைய சமய நெறிகள், வழிபாட்டு முறைகள் ஆகியவற்றில் பெருமளவு மாற்றங்கள் வந்ததோடு அல்லாமல் சில இடங்களில் முற்றிலும் நிறுத்தப்படும் அளவுக்கும் போய்விட்டன. மக்கள் மனம் பீதியில் உறைந்து அங்கும் இங்குமாக அலைந்து திரிந்து தங்களையும் தங்கள் உறவுகளையும் அதன் மூலம் தங்கள் கலாசாரங்களையும் காப்பாற்றிப் பாதுகாத்துக்கொள்ள விழைந்தனர். 

குறிப்பாய்த் தமிழ் பேசும் மக்கள் வாழ்ந்த நாடு. அவர்கள் இதுவரை கண்டதெல்லாம் சேர, சோழ, பல்லவ, பாண்டிய நாடுகளுக்கிடையேயான போர்களை மட்டுமே/ என்னதான் போர் நடந்தாலும் மக்களுக்குப் பெருமளவில் பாதிப்பு இருக்காது. போர் முடிந்ததும் சகஜமான வாழ்க்கை தொடங்கி விடும்.  இப்போதோ சேரர்கள், பல்லவர்கள், சோழர்கள் எல்லாம் இல்லை. தென் பாண்டி நாட்டில் பாண்டிய அரசு மட்டும் நிலையாக இருந்து கொண்டிருந்தது. அவர்களும் பக்கத்தில் உள்ள முத்துக்குளித்துறைமுகத்தின் மீனவர்களோடு இணக்கமின்மை காரணமாகத் தங்கள் உதவிக்கு உள்ளூர் ஆட்கள் இல்லாமல் பரிதவித்துக் கொண்டிருந்தனர்.  அதோடு இல்லாமல் பாண்டிய அரசு வாரிசுகளுக்குள்ளேயே உரிமைப் போர் வேறே நடைபெற்றது.  இதனால் சுல்தானின் உதவியை ஒரு பாண்டிய வாரிசு கேட்க, மற்றவர்களோ தங்களால் எதிர்கொள்ள முடியாது என நினைத்து இன்னும் தெற்கே மதுரையை விட்டும் தெற்கே திருநெல்வேலியையும் தாண்டித் தென்காசியின் மலைப்பகுதிகளுக்குச் சென்று மறைந்து வாழத் தலைப்பட்டனர். ஒரு விதத்தில் தமிழ்நாட்டில் தில்லி சுல்தான்களின் ஆட்சி தோன்றியதற்குப் பாண்டியர்களே முக்கியமான காரணம் ஆவார்கள்.

ஆக மன்னன் இல்லாமல் தலைமை தாங்கப் பெரும்படையோ அதற்கேற்ற தளபதிகளோ இல்லாமல் தவித்த தமிழகம், முக்கியமாய்த் தென் தமிழகம், சுல்தானியர் வசம் வெகு எளிதாகச் சென்றுவிட்டது. மதுரையைத் தலைநகராய்க் கொண்டு கி.பி. 1323 ஆம் ஆண்டில் சுல்தானிய ஆட்சி ஏற்பட்டுப் பெரும்பாலான சிற்றரசர்கள், அரசர்களின் வாரிசுகள் சுல்தானியருக்குப் பணிந்து நடக்க வேண்டியதாயிற்று. மக்கள் மனமோ தங்களுக்கு ஏற்ற தலைமை இல்லாமல் பாண்டிய மன்னனும் ஓடிப் போய் ஒளிந்து கொள்ள தங்களைக் காத்துப் பாதுகாக்கும் தலைவர்கள் இல்லாமல் மனக் கொந்தளிப்பில் ஆழ்ந்தனர். இதைக் கண்டு மனம் புழுங்கிய ஹொய்சளர்கள் பட்ட பாட்டைத்தான் முன்னர் பார்த்தோம். வீர வல்லாளரை வஞ்சகமாகப் பிடித்து உயிரோடு தோலை உரித்து மாட்டினார்கள் சுல்தானியர். 

இந்தச் சமயம் தோன்றியவர்களே விஜயநகரப் பேரரசர்கள். இவர்கள் தோன்றிய வரலாறை ஏற்கெனவே நாம் பார்த்தோம். ஹரிஹரர் இறந்து போக அவர் சகோதரரான புக்கராயர் பேரரசின் மன்னராக இருந்தார். அவர் தங்கள் பெரிய சாம்ராஜ்யத்தை நிர்வாக வசதிக்காகப் பல பகுதிகளாகப் பிரித்து ஒவ்வொரு பகுதியையும் அரச வம்சத்தைச் சேர்ந்த வாரிசுகளால் நிர்வகிக்கும்படி ஏற்பாடுகள் செய்திருந்தார். அதைப் போலவே  அவர்களின் பிரதிநிதியாக முள்வாய்ப் பட்டணத்தை ஆண்டு வந்த கம்பண்ண உடையார். புக்கராயரின் ஓர் மகன். வடக்கே துங்கபத்ரையிலிருந்து தெற்கே தமிழ்நாட்டு எல்லை வரை பரவி இருந்த அரசைப் பல ராஜ்யங்களாகப் பிரித்து இந்த முள்வாய் ராஜ்யத்தைக் கம்பண்ணர் பொறுப்பில் விட்டிருந்தார் புக்கராயர். கம்பண்ணர் திருநாராயணபுரம் சென்றிருக்க அவரைத் தேடி வந்த கிரியாசக்தி பண்டிதர் அரசர் இல்லாததால் ராணிகளைப் பார்க்க வேண்டி அழைக்க கங்காதேவியும், குந்தளாவும் பண்டிதரைப் பார்க்கச் சென்றனர். பண்டிதரை வணங்கி அவர் ஆசிகளைப் பெற்று ஆசனங்களில் அமர்ந்தார்கள் இருவரும்,

புக்கராயர் குடும்பத்துக்குல குருவான கிரியாசக்திப் பண்டிதரைத் தன் ஆசானாகக் கொண்டு அவரிடம் வடமொழி பயின்றவள் தான் கங்கா தேவி. வடமொழியில் கவிகள் இயற்றும் ஆற்றல் படைத்தவள். இப்போது தன் குருவை விநயத்தோடு பார்த்து வணங்கிக் கொண்டே முன்னரே வருகை பற்றித் தெரிந்திருந்தால் அரச மரியாதைகளோடு வரவேற்றிருக்கலாம் என்னும் தன் ஆதங்கத்தை வெளிக்காட்டினாள். கிரியாசக்திப் பண்டிதரோ தான் அவசரமாகக் கிளம்பி வந்ததாய்ச் சொல்கிறார்.  அந்நிலையிலும் கங்காதேவியிடம் அவள் வடமொழிப் படிப்பைப் பற்றிக் கேட்டு அறிந்து கொண்டார் பண்டிதர். அவள் ஏதேனும் கவி எழுதினாளா என்றும் கேட்டு அறிந்து கொள்கிறார். காளிதாசன், பவபூதி, போன்றோரின் எழுத்துக்களைப் படிக்கையில் தனக்குத் தன்னால் அப்படி எல்லாம் எழுத முடியவில்லை என்னும் வருத்தம் தோன்றுவதாகக் கங்கா தேவி சொல்லப் பெருமிதம் கொண்டார் பண்டிதர். பின்னர் மன்னனை எங்கே எனக் கேட்க மன்னன் திருநாராயணபுரம் சென்றிருப்பதைச் சொல்கின்றனர் இருவரும். அப்போது கிரியாசக்திப் பண்டிதர் புக்கராயர் தன் மகனான கம்பணனை உடனே கிளம்பி வரும்படி சொல்லி இருக்கிறார் என்று சொல்ல இரு ராணிகளும் திகைப்புடன் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்.

அரங்கன் வருவானா?

 பல மாதங்கள் ஆகிவிட்டன. ஒரு சில பிரச்னைகளால்  கிட்டத்தட்ட இதை வேண்டாம்னு விட்டுடலாம்னு கூட ஓர் எண்ணம். இன்னொரு பக்கம் எடுத்த காரியத்தை முடிக்காமலா என்று மனம் கேட்டது. என்ன செய்ய என்றே தெரியவில்லை. அதே சமயம் கிடைத்த ஓரிரு புத்தகங்களின் உதவியோடு தொடரச் சொல்லி மனதில் ஓர் எண்ணம். துணைப்புத்தகங்கள் தேடினால் கோயில் ஒழுகு இணையத்திலும் கிடைக்கவில்லை. பத்மா அவர்கள் கொடுத்த சுட்டியில் வேலையும் செய்யலை. எரர் காட்டுது. முன்னால் எல்லாம் ஒலிநாடா மூலம் இணையத்தில் கிடைத்து வந்தது. இப்போது அது வேலையே செய்வதில்லை. பத்மா கொடுத்த சுட்டியில் இன்னொன்று புத்தகம் விலைக்கு அமேசானில் வாங்கணும். இப்போதைக்கு வாங்க முடியாது என்பதால் மற்றத் துணைப்புத்தகங்கள் உதவியோடயே படிச்சதை ஓரளவுக்கு மெருகூட்டி எழுதணும். இதற்கு நடுவில் வேறு சில புத்தகங்கள் வெளியீட்டுக்காகச் சில, பல வேலைகளும் செய்யணும். அதையும் கவனிக்க வேண்டி இருக்கிறது.  முடிஞ்ச வரை வாரம் ஒரு பதிவாகப் போட்டுவிட நினைக்கிறேன். மற்றவை அரங்கன் சித்தப்படி. 

சாம்ராஜ்யத்தின் நிலைமை!

மீண்டும் தென்னகத்தின் அரசியல் சூழ்நிலையை நினைவு படுத்திக் கொள்வோம். இவை அனைத்தும் சரித்திரம் அறிந்தோர் அனைவருக்குமே தெரிந்தது. ஸ்ரீரங்கம் கோயிலின் கோயிலொழுகு புத்தகங்களில் பதிவாகியும் உள்ளது. அதைத் தவிரவும் முக்கியமான ஆதாரம் கங்கா தேவி எழுதிய முதல் பயணம் குறித்த பதிவும் காரணம். இவற்றை கங்கா தேவி சம்ஸ்கிருதத்தில் பாடல்களாக எழுதி வைத்திருந்தாள். அவள் பார்த்த, கேட்ட, நேரில் கண்ட சம்பவங்களின் தொகுப்பு அது. அந்தக் காலகட்டத்தில் உள்ள நிகழ்வுகளைத் தான் எழுதி வைத்திருந்தாள். அதை அடிப்படையாகக் கொண்டு ஸ்ரீவேணுகோபாலன் அவர்கள் திருவரங்கன் உலாவை எழுதி இருக்கிறார். கிட்டத்தட்ட அவருடைய எழுத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டே இங்கே நானும் எழுதி வருகிறேன்.

தென்னாட்டில் எப்போதுமே வெளியே இருந்து வரும் அரசர்களாலோ, கொள்ளையர்களாலோ எவ்விதமான தொந்திரவுகளும் ஏற்பட்டதில்லை. பல சிறு நாடுகளாகப் பிரிந்திருந்த தென்னகத்தில் அந்த நாட்டு அரசர்கள் ஒருவருக்கொருவர் அடித்துக் கொள்வார்கள். பூசல்கள் ஏற்பட்டன. சின்னஞ்சிறு போர்கள் முதல் கொஞ்சம் பெரிய போர் வரை நடந்தாலும் மக்களின் வாழ்க்கையைப் பாதிக்கவில்லை. போர் நடைபெறுகையில் மக்கள் அந்த இடங்களை விட்டு விலகிக் கொஞ்ச தூரம் சென்று வாழ்வார்கள். போர்கள் முடிந்து சகஜ நிலை திரும்பியதும் தங்கள் இடங்களுக்குத் திரும்புவார்கள். அவர்களின் தொழில்களிலோ, நடைமுறைப்பழக்கங்களோ, பேசும் மொழியோ மாறவில்லை. சமய நெறிகளையும் அவர்கள் கடைப்பிடித்து வந்தார்கள்.

இப்படிக் கிட்டத்தட்ட அமைதிப் பூங்காவாகவே திகழ்ந்து வந்த தென்னகத்தில் பதினான்காம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் முதல் முதலாக தில்லி சுல்தான்கள் படை எடுத்து வந்தனர். அப்போது தமிழகம் பல்லவர்களாலேயோ, சேர, சோழ, பாண்டிய நாடுகள் எனவோ பிரிந்திருக்கவில்லை. பிற்காலச் சோழ சாம்ராஜ்யத்துக்குப் பின்னர் ஏற்பட்ட பாண்டிய சாம்ராஜ்யத்தின் மிச்சங்கள் அப்போது எஞ்சி இருந்தன. மதுரையில் இருந்த பாண்டிய அரச வம்சத்தினரிடையே வாரிசுச் சண்டைகள், சகோதரப் பூசல்கள். வடக்கே இருந்து வலுவுடன் வந்த தில்லி சுல்தானியரை எதிர்க்கும் அளவுக்கு வலுவுள்ள நாடாகப்பாண்டிய நாடு இல்லை. அவர்களில் ஒருவரே தில்லி சுல்தானின் உதவியுடன் மதுரைச் சிம்மாசனத்தைப் பிடிக்கும் ஆவலுடன் இருந்து வந்தார். அதற்கான உதவி நாடியும் சென்றார். எஞ்சியவர்கள் இன்னும் தெற்கே தென்காசி, நாஞ்சில் நாடு, கேரளப் பகுதிகளுக்குப் போய் மறைந்திருந்து வாழ ஆரம்பித்தனர். மக்களைக் காத்துத் தலைமை தாங்கி நிற்கக் கூடிய வலுவான தலைமை இங்கே அமையவில்லை. மக்கள் நிராதரவாக அவர்களே தில்லிப் படையை எதிர்கொள்ளும் நிலைமைக்குத் தள்ளப்பட்டனர்.


இத்தகைய மோசமான சூழ்நிலையில் தமிழகம் வந்த சுல்தானியர் மக்களைக் கிட்டத்தட்டக் கொன்று பலரையும் போர் என நடந்த கூத்தில் வென்று மதுரையில் கி.பி .1323 ஆம் ஆண்டில் சுல்தானிய ஆட்சியை நிறுவினார்கள். பெரும்பாலான தமிழகம் அவர்களுக்குப் பணிந்தே இருக்க நேரிட்டது. இதனால் மக்களின் வாழ்க்கை முறை அடியோடு மாறிப் போனது. மக்கள் தங்கள் சமய நெறிகளைக் கடைப்பிடிக்க முடியவில்லை. உணவுப் பழக்கங்கள் முதற்கொண்டு அனைத்தும் மாற ஆரம்பித்தது. தமிழகமே பெரிய கொந்தளிப்பில் ஆழ்ந்து போனது. இவற்றைச் சகிக்க முடியாமல் எதிர்த்த ஹொய்சளர்கள் தான் தோற்றுப் போனார்கள். சூழ்ச்சியால் தோற்கடிக்கப்பட்டார்கள்.

இந்தச் சமயம் தான் வித்யாரண்யர் உதவியுடனும் கிரியா சக்திப் பண்டிதர் என்பவர் உதவியுடனும் ஹரிஹரன், புக்கன் என்னும் இரு சகோதரர்கள் விஜயநகர சாம்ராஜ்யத்தை ஸ்தாபித்தனர். இவர்கள் வாரங்கலைத் தலைநகராகக் கொண்டு ஆண்டு வந்த பிரதாப ருத்திரனின் பொக்கிஷ அதிகாரிகள் எனச் சிலரும் படையில் இருந்தவர்கள் எனச் சிலரும் கூறுகின்றனர். எது எப்படியானாலும் வீரம் மிகுந்தவர்கள். தங்கள் அரசர் பிரதாப ருத்திரர் சிறைப்பிடிக்கப்பட்ட  பின்னர் மனம் நொந்து போய் துங்கபத்திரா நதிக்கரைக்கு வந்து சேர்ந்தார்கள். அங்கே வித்யாரண்யரைச் சந்திக்க நேர்ந்து விஜயநகர சாம்ராஜ்யம் ஸ்தாபிக்கப்பட்டது எல்லாம் ஏற்கெனவே பார்த்தோம்.


இந்தக் கதை ஆரம்பித்த காலத்தில் ஹரிஹரன் காலம் முடிந்து போய் அவர் சகோதரர் புக்கராயர் தான் ஆட்சி செய்து வந்தார். நிர்வாக வசதிக்காக சாம்ராஜ்யம் பல பகுதிகளாகப்பிரிக்கப்பட்டு ஒவ்வொன்றையும் ஆட்சி செய்யத் தக்க அரசகுமாரர்கள் அல்லது அரச வம்சத்தினர் நியமிக்கப்பட்டு அவர்கள் அரசர் என்றே அழைக்கப்பட்டனர் அப்படி ஒரு ராஜ்யம் தான் முள்வாய் ராஜ்யம்.இந்த ராஜ்யத்தை புக்கராயரின் மகன்களில் ஒருவரான கம்பணன் என்பவர் நிர்வகித்து வந்தார். இவர் மனைவியர் தான் நாம் சென்ற அத்தியாயத்தில் பார்த்த குந்தளா தேவியும், கங்கா தேவியும். இருவரும் பேசிக் கொண்டிருக்கையில் உள்ளே வந்த சேடி ஒருத்தி கிரியா சக்திப் பண்டிதர் அவர்களைக் காண வந்திருப்பதைத் தெரிவித்தனர்.

விஜயநகர சாம்ராஜ்யம்!

அடுத்து வரும் நிகழ்வுகளைக் காணும் முன்னர் நாம் இப்போது தென்னகத்தில் நிலவி வந்த அரசியல் சூழ்நிலையைக் கொஞ்சம் பார்த்துக் கொள்வோம். கண்ணனூர்ப் போரையும் அதில் ஹொய்சள மன்னர் வீர வல்லாளர் சூழ்ச்சியால் கொல்லப்பட்டதும் ஏற்கெனவே அறிந்திருக்கிறோம். அதன் பின்னர் அரங்கன் பரிவாரங்கள் இனி திருவரங்கம் திரும்ப முடியாது என்னும் எண்ணத்துடன் திரும்ப மேல்கோட்டையே சென்றுவிட்டனர். தமிழகம் எங்கும் தமிழ் பேசும் மக்கள் அனைவருக்கும் நம்பிக்கை கொடுத்த கண்ணனூர்ப் போர் இம்மாதிரி முடிந்ததில் எங்கும் ஓர் பரிதவிப்பான சூழ்நிலையே இருந்து வந்தது. சரியான தலைமை இல்லாமல், தங்களை வழிநடத்திச் செல்லும் தலைவர் இல்லாமல் மக்கள் யாரிடம் போவது எனத் தெரியாமல் நம்மைக் காப்பவர்கள் யார் எனத் தெரியாமல் வாழ்ந்து வந்தனர். கோயில்களில் வழிபாடுகள் நின்று போய்த் திருவிழாக்கள், பண்டிகைகள் கொண்டாடுவதையே மக்கள் மறந்து போயிருந்தனர். இனி இந்தச் சூழ்நிலையில் இருந்து தமிழகம் மீளுமா என அனைவரும் தங்கள் நம்பிக்கையைக் கை விட்டிருந்தனர்.

ஆனால் தமிழகத்துக்குக் கொஞ்சம் வடக்கே துங்கபத்ரா நதிக்கரையில் ஓர் சந்நியாசி தமிழகத்தையும் மற்ற நாடுகளையும்  புனர் உத்தாரணம் செய்யப் பிறந்தவர் போல ஹரிஹரன், புக்கன் என்னும் இருவரை ஓர் மாபெரும் சாம்ராஜ்யத்தை ஸ்தாபிக்க வைத்தார். தேவி உபாசகரான அவருக்கு இந்த சாம்ராஜ்யம் தான் பல கோயில்களையும் மீட்டுக் கொடுத்து சநாதன தர்மத்திற்குப் பெரும் சேவை செய்யப் போகிறது என்பதை அறிந்திருந்தார். இந்நிகழ்வு கண்ணனூர்ப் போர் நடைபெறுவதற்கு சுமார் ஆறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் நடந்து முடிந்தது. மெல்ல மெல்ல அந்த ராஜ்யம் விஜயநகரம் என்னும் ஊரைத் தலைமை இடமாகக் கொண்டு எழுச்சி பெற்று வந்தது. அதற்குப் பின்னர் இந்தக் கதை நடைபெறும் சமயம் சாம்ராஜ்யம் ஏற்பட்டு 25 ஆண்டுகளாகி விட்டன. துங்கபத்ரா நதிக்கரையில் உள்ள அந்த சாம்ராஜ்யத்தை இந்தக் கதை நடைபெறும் சமயம் புக்கராயர் என்பவர் ஆண்டு வந்தார்.


இந்த சாம்ராஜ்யத்தின் தென் திசையில் தற்போது முல்பாகல் என அழைக்கப்பட்டு வரும் முள்வாய்ப்பட்டினம் என்னும் மண்டலத்தில் ஓர் அழகிய அரசமாளிகை. அதன் அந்தப்புரத்தினுள் நாம் இப்போது நுழையப் போகிறோம். அனுமதியா? நமக்கெல்லாம் அனுமதி தேவை இல்லையே! கற்பனா தேவியின் துணை கொண்டு நாம் தற்போது அந்தப்புரத்தின் உள்ளே சென்று அதன் அழகிய உத்தியானவனத்துக்குச் செல்லப் போகிறோம். மயில்கள் நடனம் ஆட, குயில்கள் தேவ கானம் இசைக்க அங்கே ஓர் அழகிய கண்களையும், மனதையும் கவரும் வண்ணம் சோலையாகக் காட்சி அளித்த உத்தியானவனத்தில் ஓர் மரத்தின் கீழே அழகியதொரு மேடை. அதிலே அமர்ந்திருந்தாள் ஓர் மங்கை. அவள் தன் கைகளில் ஏடுகளை வைத்துக்கொண்டு எழுத்தாணியால் ஏதோ எழுதிக் கொண்டு இருந்தாள். கொஞ்சம் யோசிப்பதும் கொஞ்சம் எழுதுவதுமாக இருந்தாள். இவள் தான் பிற்காலத்தில் தன் "மதுரா விஜயம்" என்னும் நூலால் வடமொழியில் முதல் முதலாகப் பயணங்கள் குறித்த காவியம் எழுதிப் பிரபலம் ஆனவள். இப்போதும் ஏதோ எழுதிக் கொண்டு தான் இருக்கிறாள்.

இவள் பெயர் கங்காதேவி. இவள் எழுதிக்கொண்டிருக்கையில் உள்ளே அந்தப்புரத்திலிருந்து வந்த ஓர் பெண் இவளைச் சற்று நேரம் நின்று பார்த்தாள். பின்னர் புன்னகையுடன் இவளை நோக்கி நடந்து வந்தாள். இவள் வரும் சப்தம் மெல்லியதாக இருந்தாலும் கங்கா தேவிக்குக் கேட்டு விடுகிறது. நிமிர்ந்து பார்த்துப் புன்னகைத்தாள். கங்கா தேவியிடம் அவள் எழுத்துக்கும், கற்பனைக்கும் தான் குறுக்கே வந்துவிட்டோமோ என்னும் சந்தேகத்தை அவள் எழுப்ப கங்கா தேவி இல்லை என்கிறாள். அவள் அழைப்பதிலிருந்து வந்தவள் பெயர் குந்தளா எனத் தெரிகிறது.

அரங்கன் எங்கே இருக்கிறான்?

அப்போது வல்லபன் அந்தப் பெரியவரிடம், போருக்குப் பின்னால் சத்தியமங்கலத்திலிருந்து மேல்கோட்டைக்குப் போன அரங்கன் அங்கேயே இல்லாமல் பின்னர் எங்கே போனான்? அவனுக்கு அங்கே என்ன நடந்தது என்பதைத் தெரிந்து கொள்ள ஆவலாக இருப்பதாகச் சொன்னான். அதற்கு அந்தப் பெரியவர்க் கண்ணனூர்ப் போரில் பெற்ற வெற்றிக்கும் பின்னர் மதுரை சுல்தானியர்கள் தமிழ் பேசும் நாடுகள் எங்கும் புகுந்து வழிபாட்டுத் தலங்களைச் சூறையாடியதாகவும் அவர்கள் மேல்கோட்டை வரை வந்து விட்டால் பின்னர் அரங்கனுக்கு ஆபத்து என எண்ணிக் கொண்டு அரங்கனின் பரிவாரத்தாரில் சிலருக்கு அவரைத் திருப்பதிக்குக் கொண்டு செல்லும் எண்ணம் வந்ததாகவும் ஆனால் அவர்கள் கொண்டு போனார்களா இல்லையா என்பது தனக்குச் சரியாகத் தெரியாது என்றார். அரங்கன் அங்கே தான் போனானோ அல்லது வேறே எங்கே போனானோ தனக்குத் தெரியாது என்றும் கண்ணனூர்ப் போர் முடிந்து பத்தொன்பது வருடங்கள் ஆகிவிட்டதால் அரங்கன் இருப்பிடம் தனக்குத் தெரியாது என்றவர் அவர்களை நோக்கி அரங்கனைத் தேடி வந்திருக்கிறீர்களா என விசாரிக்கவும் செய்தார்.

வல்லபன் அதற்குத் தாங்கள் அரங்கனைத் தேடிக் கண்டு பிடித்துத் திரும்பவும் திருவரங்கத்தில் சேர்ப்பிக்கும் எண்ணத்துடன் தாங்கள் வருவதாகவும், மேல்கோட்டையிலிருந்து அவர் திருப்பதிக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டதைத் தாங்கள் அறிவோம் எனவும் சொன்னான். ஆனால் தற்சமயம் அவர் திருப்பதியிலேயே இருக்கிறாரா அல்லது அங்கிருந்து வேறெங்கும் கொண்டு செல்லப்பட்டாரா என்பது தங்களுக்குத் தெரியவில்லை என்றான். அவர் திருப்பதி மலைக்குப் போய்ச் சேர்ந்ததாக உத்திரவாதமான தகவல் ஏதும் இல்லை என்பதால் இடையில் அவருக்கு ஏதேனும் நேர்ந்திருக்குமோ எனத் தாங்கள் அஞ்சுவதாகவும் அவரை எங்கே எப்படிக் கண்டுபிடிக்கலாம் என்னும் கவலையில் தாங்கள் இருவரும் ஆழ்ந்திருப்பதாகவும் கூறினான்.

பெரியவர் முகமலர்ச்சியுடன் இருவரையும் ஆசீர்வதித்தார். அவர்கள் ஏற்றுக்கொண்டிருக்கும் இந்தக் காரியம் வெற்றி பெறவேண்டும் என்றவர் தான் அசக்தனாகப் போய் விட்டபடியால் அவர்களுக்கு உதவ முடியாத நிலையில் இருப்பதற்கு வருந்தினார். தகப்பனார் இறந்ததுமே அந்தக் காலத்திலேயே தான் இந்தச் சிற்றூருக்கு வந்துவிட்டதாகவும் தான் மட்டும் உடல்நிலையில் வலுவானவனாக இருந்திருந்தால் அரங்கனை எடுத்துச் செல்ல அனுமதித்திருக்க மாட்டேன் எனவும் கூறினார். அவ்வளவில் அவரிடம் இருந்து விடைபெற்றுக் கொண்டனர் இளைஞர்கள் இருவரும். அடுத்தடுத்து நான்கு நாட்களுக்கு அவர்கள் வெவ்வேறு ஊர்களுக்குச் சென்று அரங்கன் இருக்குமிடம் பற்றி விசாரித்த வண்ணம் இருந்தார்கள். எங்கும் அரங்கனைப் பற்றி எவ்விதச் செய்தியும் கிட்டவில்லை. பலருக்கும் இந்தத் தகவல் புதியதாகவே இருந்தது. அப்படி இருக்கையில் இந்தப் பெரியவர் இத்தனை தகவல்களை அளித்தது அவர்களுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. அன்றிரவை அவர்கள் அந்தக் கிராமத்துச் சத்திரத்திலேயே கழிக்க நினைத்தனர். சத்திரத்தில் உணவருந்திவிட்டுப் படுத்த இருவருக்கும் படுக்க இடம் கொடுத்து விரிப்புக்களையும் கொடுத்தார் சத்திரத்துப் பரிசாரகர். ஆனால் தத்தன் படுத்ததுமே தூங்கிவிட வல்லபனுக்கு மட்டும் தூக்கமே வரவில்லை.

அவன் மனதில் வழியில் பார்த்த அந்த இளம்பெண்ணின் நினைவே மாறி மாறி வந்து கொண்டிருந்தது. அடிக்கடி அவள் கண்களை நினைத்தவனுக்கு அது மீனைப் போல் இருப்பதாகத் தெரிந்தது. அந்த மீன் சிறிது நேரத்தில் ஓர் மகர கண்டிகையாக மாறிப் பின்னர் அந்த இளம்பெண்ணாக மாறி அவன் முன்னே வந்து நிற்பது போலவும், "சத்திரத்தில் பார்த்த இளைஞரே!" என அவனை அழைப்பது போலவும் அவனுக்குத் தோன்றியது. அந்தப் பெண்ணின் இனிமையான குரல் காதுகளில் கேட்பது போல் இருந்தது. அவன் மனமும் முகமும் அதை நினைத்து மலர்ந்து விகசித்தது.

வழியில் சந்தித்த பெரியவரின் நினைவலைகள்!

சற்று தூரம் மௌனமாகப் பயணித்தவர்களுக்கு ஒரு கிராமத்தில் பெரியவர் ஒருவரைப் பற்றிய குறிப்புக் கிடைத்தது.  அவருக்கு அரங்கன் தற்போது இருக்கும் விபரம் தெரியலாம் எனச் சிலர் மூலம் அறிந்தார்கள். அவரைத் தேடிக் கொண்டு இருவரும் சென்று அவரை நமஸ்கரித்தனர். வல்லபன் அவரைப் பார்த்து, "ஐயா, சுமார் 37,38 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் ஶ்ரீரங்கம் என்னும் திருவரங்க க்ஷேத்திரத்தை தில்லியிலிருந்து வந்த சுல்தானியர் ஆக்கிரமித்துக் கொண்டனர். அப்போது அரங்கமாநகர வாசிகள் பயத்தின் காரணமாகவும், அரங்க விக்ரஹத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டியும் அவரை எடுத்துக் கொண்டு தெற்கு நோக்கிச் சென்றார்கள்.  அங்கிருந்து கேரள/மலையாள தேசம் வழியாகப் பயணம் செய்து கொங்கு நாட்டைக் கடந்து கர்நாடக தேசத்தின் மேல்கோட்டை என்னும் க்ஷேத்திரத்தை அடைந்தார்கள். அரங்கன் அங்கே சில காலம் தங்கியதாகக் கேள்விப் பட்டோம். ஆனால் தற்சமயம் இல்லை என்கின்றனர். அரங்கன் இருக்குமிடம் தேடிக் கொண்டு நாங்கள் வருகிறோம். உங்களுக்கு அவர் மேல்கோட்டையிலிருந்து எங்கே எடுத்துச் செல்லப்பட்டார் என்பது குறித்த விபரங்கள் தெரியுமா?" என்று கேட்டான்.

எழுபது வயதிருக்கும் அந்த மனிதருக்குத் தலை சுத்தமாக நரைத்திருந்தது.  கண்கள் இடுங்கிக் காணப்பட்டன. அணிந்திருந்த பூணூலின் பிரம்ம முடிச்சைத் தொட்டுக் கொண்டு அவர் ஏதோ ஜபம் செய்த வண்ணம் இருந்தார். அவர் இந்த உலகில் சஞ்சரிக்கவில்லை என்றும் அக உலகில் சஞ்சரிக்கிறார் என்பதும் அவரைப் பார்த்ததுமே புரிந்தது. வல்லபன் சொல்லுவதைக் கேட்ட அவர் கண்ணீர் பெருக்கினார். நாற்பது வருடங்கள் முன்னர் நடந்த துர்ப்பாக்கியமான சம்பவங்களைப் பற்றியே வல்லபன் கேட்கிறான் என்பதைப் புரிந்து கொண்ட அவர் கண்களில் கண்ணீர் பெருகியது. தனக்கு அந்தச் சம்பவங்கள் எல்லாமே நன்றாகத் தெரியும் என்று சொன்னார். அவருக்கும் ஸ்ரீரங்கம் தான் சொந்த ஊர் எனவும். ஸ்ரீரங்கம் முற்றுகை ஆவதற்கு முன்னர் ஊரை விட்டு வெளியேறிய குடும்பங்களில் அவர் குடும்பமும் ஒன்று எனவும் கூறியவர் காவிரிக்கரையின் மேற்குக் கரையோரமாகப் பயணித்து அவர்கள் ஒரு வாரத்தில் சத்தியமங்கலத்தை அடைந்ததாகவும் கூறினார். அவர் வரும்போது வழியில் தாயாரின் மரணம் நிகழ்ந்ததாகவும் கூறிவிட்டுப் பின்னர் கர்நாடகம் நோக்கிச் சென்று மேல்கோட்டையில் தங்கி நாட்களைக் கழித்ததாகவும் கூறினார்.

அவர் மேல்கோட்டையில் தங்கி இருக்கையில் தான் அரங்க விக்ரஹம் மேல்கோட்டைக்கு வந்ததாகவும் அரங்கனைக் கண்ட அவர் தந்தையார் அரங்கன் நிலைமையையும் முறையான வழிபாடுகள் இல்லாமல் அரங்கன் இருப்பதையும் பார்த்து அழுது புலம்பியதாகவும் சொன்னவர் மேலே சொன்னது வல்லபனுக்கும் கண்ணீரை வரவழைத்தது. கானகத்தில் சுற்றித் திரிந்த ஸ்ரீராமனைப் போன்ற கதி அரங்கனுக்கும் நேரிட்டு விட்டதே எனப் புலம்பினாராம். இதைக் கேட்ட வல்லபனும் கண்ணீர் பெருக்கினான். கண்ணனூர்ப் போரில் தாங்கள் ஜெயிப்போம் என ந்மபியதாகவும் ஆனால் அந்தப் போர் இப்படி முடிந்ததாகவும் கூறியவர் ,"தம்பிகளா! கண்ணனூர்ப் போர் எந்த வருஷம் என்பது உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. ஆனால் பெரியோர்கள் சொல்லிக் கேட்டிருப்பீர்கள். எந்த வருஷம் என்பது தெரியுமா?" என்று கேட்க அதற்கு தத்தனும் வல்லபனும் பத்தொன்பது வருடங்கள் ஆகிவிட்டதாய்த் தெரிவித்தனர்.

கண்ணனூர்ப்போர் ஓரளவுக்குத் தனக்கு நினைவிருப்பதாகச் சொன்னவர் தன் தந்தையார் அந்தப் போரில் நாம் ஜெயிப்போம் என்னும் செய்தி கேட்டுவிட்டு உயிரைத் துறக்க வேண்டும் எனக் காத்திருந்ததாகவும் ஆனால் போரின் முடிவு அவருக்கு துக்கத்தைக் கொடுத்ததாகவும் அந்த முடிவைக் கேட்டதுமே அவர் இறந்ததாகவும் கூறினார். வெற்றி வல்லாளருக்கே என இருந்த கடைசித் தருணத்தில் சூழ்ச்சி செய்து வல்லாளரைக் கொன்று விட்ட சுல்தானியரைப் பற்றிக் கூறினார். வல்லாளர் இறந்த செய்தி கேட்ட நம் படை வீரர்கள் அடைந்த மனத் தளர்ச்சியும் படைகள் சின்னாபின்னப்பட்டுக் கலைந்து சென்றதையும் துக்கத்தோடு விவரித்தார். போரின் முடிவு தெரிந்ததுமே அரங்கனைப் பார்த்து அவர் தந்தையார், "அரங்கா உனக்கா இந்தக் கதி? இன்னமும் உன்னால் உன் ஊருக்குப் போக முடியவில்லையே!" என்று சொல்லியவண்ணம் அரங்க விக்ரஹத்தின் முன்னால் விழுந்தவர் பின்னர் எழுந்திருக்கவே இல்லை என்றார்.

தம் தந்தையாருக்குப் போரில் வெற்றி அடைய முடியாமல் போனது மாபெரும் அதிர்ச்சியைக் கொடுத்ததாகச் சொன்னவர் அனைவருக்குமே அந்தப் போரின் முடிவு கொடுத்த அதிர்ச்சியை எடுத்துரைத்தார். போரில் கிட்டத்தட்ட வெற்றி கிட்டிவிட்ட செய்தி கிடைத்ததும் இனி அரங்கன் திருவரங்கம் சென்று விடலாம் என நினைத்தவர்கள் அனைவரும் அரங்கனை மேல்கோட்டையிலிருந்து சத்தியமங்கலத்துக்குக் கொண்டு வந்துவிட்டதாகவும், பின்னர் கிடைத்த அதிர்ச்சித் தோல்வியைப் பற்றிக் கேட்டதும் அரங்கன் பரிவாரத்தார் மீண்டும் மேல்கோட்டைக்கே திரும்பி விட்டதாகவும் சொன்னார். இதை எல்லாம் பார்த்தும் கேட்டும் மனம் நொந்து போய்த் தான் என் தந்தையார் பரமபதம் அடைந்து விட்டார்." என்றார் அந்தப் பெரியவர்.

இனி தொடரும்!

சாதாரணமாக எழுதிக் கொண்டே இருக்கையில் ஒரு சில செய்திகளைக் கேள்விப் படவும் மனதில் ஏற்பட்ட வருத்தத்தாலும் கவலையாலும் மேலே தொடராமல் இதை  நிறுத்தினேன். இனி தொடருவேன். பொறுத்துக் கொண்டமைக்கு நன்றி.