எச்சரிக்கை

ஆன்மிகப் பயணம் வலைப்பக்கங்களில் வெளிவரும் பதிவுகள் என் சொந்த உழைப்பினால் உருவானவை. காப்புரிமை என்னைச் சேர்ந்தது. அதைப் பயன்படுத்துவோர் என் அனுமதி இல்லாமல் பயன்படுத்தக் கூடாது என எச்சரிக்கப் படுகின்றனர்.

Sunday, September 23, 2018

ஶ்ரீரங்கரங்கநாதனின் பாதம் பணிந்தோம்! நம்மாழ்வார் கிடைப்பாரா?

நம்மாழ்வார் விக்ரஹம் மெல்ல மெல்ல நீருக்குள் மூழ்குவது தெரிந்து அங்கிருந்தோர் அலறினார்கள். செய்வதறியாது துடித்தார்கள்.  "இனி என்ன செய்வோம்!" எனப் பதறினார்கள். அவர்கள் கூக்குரலைக் கேட்டுவிட்டு அங்கே நீந்தி வந்த குலசேகரன் விஷயத்தைத் தெரிந்து கொண்டு நீருக்குள் ஓடம் மூழ்கிய இடத்தைக் கேட்டறிந்து கொண்டு அங்கே போய் அவனும் நீருக்குள் மூச்சைப் பிடித்துக் கொண்டு மூழ்கிப் போய் நம்மாழ்வாரைத் தேடினான். பலரும் அவனைத் தடுத்தனர். ஏனெனில் புயலின் வேகம் அதிகரித்திருந்தது. அலைகள் இரைச்சல், காற்றின் ஊளைச் சப்தம் ஆகியவை சுற்றிலும் இருப்பவர்களைத் தெரியாமல் அடித்ததோடு அவர்கள் இருக்குமிடத்தையும் காண முடியாமல் செய்தது. ஆனாலும் பலரும் குலசேகரனை நீரில் மூழ்கித் தேட வேண்டாம் என்றே கூக்குரல் இட்டார்கள் என்பதைக் குலசேகரன் புரிந்து கொண்டான். அலைகள் அவனை மேலும், கீழுமாகப் புரட்டித் தள்ளியது. அதைக் கூடப் பொருட்படுத்தாமல் உள்ளே அமிழ்ந்து போய் விக்ரஹத்தைத் தேட நினைத்த குலசேகரனை யாரோ பிடித்து இழுப்பது போல் இருந்தது.

திடுக்கிட்டுத் திரும்பிப் பார்த்த குலசேகரனுக்கு அங்கே ஒரு பெரிய சுழி இருப்பதையும் அதன் வேகம் அவனை உள்ளே இழுப்பதையும் புரிந்து கொண்டான். அதை எதிர்த்துப் போராடி அதில் இருந்து வெளியேற முயன்றான். சுழி அவனை உள்ளே இழுக்க அவன் மேலே வரப் போராட இருவருக்கும் ஒரு துவந்த யுத்தமே அங்கே நடந்தது.  ஒரு கணத்தில் அந்த சுழியால் அவன் உள்ளே இழுக்கப்பட இருந்த சமயம் சட்டென்று கைகளைத் துடுப்புப் போல் மாற்றிப் போட்டு நீந்த முயன்றான் குலசேகரன். என்றாலும் அந்தச் சுழலுக்குள் அவன் மாட்டிக் கொண்டுவிடுவானோ என அஞ்சும்படியே இருந்தது.  அந்தச் சுழலுக்கும் அவனுக்கும் இடையே ஒரு பெரிய போராட்டமே நடந்தது. கடைசியில் குலசேகரன் வென்றான். என்றாலும் சுழலுடன் போராடியதில் மிகவும் களைத்துச் சோர்ந்து விட்டான். அவனால் அதிகம் நீந்த முடியவில்லை. நம்மாழ்வார் விக்ரஹத்தைக் காப்பாற்ற முடியாவிட்டாலும் ஓடங்களில் இருந்து கீழே விழுந்து தத்தளிக்கும் மற்றவர்களையாவது காப்பாற்றலாம் என முயன்றான். கவிழ்ந்த ஓர் ஓடத்தின் மரப்பலகைகள் நீரின் வேகத்தில் அடித்துக் கொண்டு வந்தன. அவற்றில் ஒரு பெரிய பலகையைப் பிடித்துக்கொண்டு அதன் மேல் ஏறி அதைத் தெப்பம் போல் பயன்படுத்திய குலசேகரன் இன்னொரு சிறிய பலகையைத் துடுப்புப் போல் பயன்படுத்தி அதைச் செலுத்திக் கொண்டு நீரில் தத்தளித்தவர்களைத் தேடிச் சென்றான்.

யார் எங்கே தத்தளிக்கின்றனர் என்பதே தெரியவில்லை. என்றாலும் குரல்கள் கேட்ட திக்கை வைத்து யூகத்தின் பேரில் தெப்பத்தை ஓட்டிச் சென்று முடிந்தவர்களைக் காப்பாற்றித் தன் தெப்பத்தில் ஏற்றிக் கொண்டான் குலசேகரன். குரல் கேட்டுச் சென்றால் அங்கே யாரும் இருக்க மாட்டார்கள். அவர்கள் நீரில் அமிழ்ந்து போயிருப்பார்களோ என்பதை நினைத்துக் குலசேகரன் மனம் திடுக்கிட்டுப் போய் விடும். குலசேகரனுக்குச் சோர்வு ஏற்பட்டு விடும். என்றாலும் சமாளித்துக் கொண்டு இயன்றவரை மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்தான்.  இரு நாழிகை இப்படி அனைவரையும் கலங்க அடித்த புயல் காற்று மெல்ல மெல்ல கட்டுக்குள் வரத் தொடங்கியது. சிறிது நேரத்தில் பெரிய மழை குறைந்து சிறு தூற்றல் மட்டும் போட்டுக் கொண்டிருந்தது. புயல் அங்கிருந்து தெற்கு நோக்கி நகர்ந்து சென்றது. ஆனால் அங்கே இருநாழிகை நேரம் வீசிய புயலால் அந்த நீர்ப்பரப்பே அல்லோலகல்லோலமாகி விட்டது. மெல்ல மெல்ல வெளிச்சமும் வர ஆரம்பித்தது.

வெளிச்சம் சரிவர வரவில்லை. எனினும் அது தண்ணீரில் பட்டுப் பிரதிபலித்தபோது சுற்றிலும் நடந்திருக்கும் கோரங்கள் கண்களில் பட்டன. அனைத்து ஓடங்களும் ஓர் சீரான வரிசையில் ஒன்றாகச் சென்று கொண்டிருந்தன. ஆனால் இப்போது திக்குக்கு ஒன்றாகப் பிரிந்து சென்றுவிட்டன. சில ஓடங்கள் கவிழ்ந்து கிடக்கச் சில ஓடங்கள் பாதை மாறி எங்கேயோ போய் விட்டன. சில வெகுதூரம் காற்றில் தள்ளிக் கொண்டு போய் விட்டன. குலசேகரனுக்கு அருகில் இருந்த ஓடம் ஓட்டி ஓடத்தை நிறுத்திக் குலசேகரனையும் அவனுடன் தெப்பத்தில் இருந்தவர்களையும் ஏற்றிக் கொண்டான். ஓடங்கள் கரையை நோக்கிச் சென்றன. மெதுவாகக் கரையையும் அடைந்தன. இறந்தவர்களை நினைத்து அவர்களின் உறவினர்கள் எழுப்பிய கூக்குரல் மனதைப் பிசைந்தது. என்ன செய்ய முடியும்! தங்கள் பரிதாபமான நிலையை நினைத்துப் புலம்பிக் கொண்டே தங்களைத் தாங்களே சமாதானம் கொள்ளவும் ஆரம்பித்தனர்.  என்றாலும் அனைவர் மனதிலும் இத்தனை துக்கத்திலும் நம்மாழ்வார் விக்ரஹத்தைக் காப்பாற்ற முடியாமல் போனது உறுத்திக் கொண்டே இருந்தது.

ஆழ்வார் திருநகரியில் இருந்து இத்தனை மாசங்கள் அவர்களால் பராமரிக்கப்பட்டு வந்த விக்ரஹம் இன்று ஒரு சில நிமிடங்களில் நீருக்குள் அமிழ்ந்து போனதை எண்ணி எண்ணிப் புலம்பினார்கள். திரும்ப ஊருக்குச் சென்றால் ஊர் மக்களிடமும் கோயில் அதிகாரிகளிடமும் என்ன சொல்வது?ஒரு ஆண்டா, இரண்டு ஆண்டா? பல நூற்றாண்டுகளாக இருந்து வந்த தெய்வாம்சம் பொருந்திய விக்ரஹம் அல்லவோ! நீரில் விட்டு விட்டோமே எனப் புலம்பினார்கள். இனி என்ன செய்வது என்றெல்லாம் யோசித்துக் கலங்கினார்கள். நம்மாழ்வார் விக்ரஹத்தை மீட்டுக் கொண்டு பயணத்தைத்தொடரலாமா, இல்லை எனில் அப்படியே செல்லலாமா என அவர்களுக்குள் ஓர் விவாதம் நடந்தது.

Wednesday, September 19, 2018

ஶ்ரீரங்கரங்கநாதனின் பாதம் பணிந்தோம்! நம்மாழ்வார் எங்கே?

பாண்டியர்களின் தோல்விக்குப் பின்னர் நாஞ்சில் நாட்டில் காத்திருப்பதில் அர்த்தம் இல்லை எனப் புரிந்து கொண்ட அரங்கனின் அடியார்கள் அரங்கனை வேறே எங்காவது தொலைவில் எடுத்துச் செல்ல முடிவெடுத்துக் கர்நாடகத்தில் திருநாராயணபுரம் என்னும் மேல்கோட்டைக்கு எடுத்துச் செல்ல முடிவும் செய்தார்கள். அதன்படி கிளம்பியும் விட்டார்கள். அங்கே அவர்களுடன் அத்தனை நாட்கள் நெருங்கிப் பழகி வந்த நம்மாழ்வாரின் ஊர்வலத்தார் அரங்கன் ஊர்வலத்தாரை விட்டுப் பிரிய மனமில்லாமல் அவர்களுடனேயே சென்றனர். பல நாழிகை தூரம் ஒன்றாகவே சென்றார்கள். வழியில் பெரிய உப்பங்கழி எதிர்ப்பட்டது. அதன் மறுகரை கண்ணுக்குத் தெரியவே இல்லை. இவ்வளவு பெரிய உப்பங்கழியா என அதிசயப்பட்ட ஊர்வலத்தினர் இதை ஓடங்களில் தான் கடக்க வேண்டும் என முடிவு செய்து நம்மாழ்வார் விக்ரஹத்தை ஓர் ஓடத்திலும், அரங்கன் விக்ரஹத்தை மற்றொரு ஓடத்திலும் ஏற்றிவிட்டு அதில் ஏற முடிந்த அளவுக்கு ஏறிக் கொண்டார்கள். மற்றவர்கள் வேறு ஓடங்களை அமர்த்திக் கொண்டு சாமான்களுடன் பயணித்தார்கள்.

அரங்கன் இருந்த ஓடம், நம்மாழ்வார் இருந்த ஓடம் இரண்டும் ஒரே வேகத்தில் இணையாகச் சென்றன.  துடுப்புப் போடுபவர்களும் ஒருவருக்கொருவர் பேசிக் கொண்டு அம்மாதிரியே செலுத்தினார்கள். அந்தக் காயலின் நடுவே அவர்கள் வந்தார்கள். திடீரென வானம் கறுத்து இடியும், மின்னலும் கொட்டி முழக்கின! அதைக்கண்டு திகைத்த ஊர்வலத்தார் அந்தக் காயலின் மேற்கேயும் வடக்கேயும் காணப்பட்ட கரை மீது தூரத்தில் இருந்த தென்னஞ்சோலைகளின் கிளைகள் யாவும் ஒரே மாதிரி வேகத்தில் இயங்கின. உடனே சூறாவளி வருகின்றது என்பதை ஓடத்தை ஓட்டியவர்கள் புரிந்து கொண்டு சூறாவளி, சூறாவளி எனக் கத்தினார்கள். படகில் இருந்தவர்கள் இம்மாதிரியான அனுபவங்களுக்குப் பழக்கப்படவில்லை. ஆகவே திகைத்துப் போனார்கள். சூறாவளி வரும் திசைக்கு எதிர்த்திசையில் ஓடங்களை ஓட்ட வேண்டி அதன் சுக்கானைத் திருப்பிக் கிழக்கே நோக்கி ஓடங்களை ஓட்ட ஆரம்பித்தனர். ஆனால் எத்தனை நேரம் தாக்குப் பிடிப்பது. விரைவில் வடக்கே இருந்து வந்த சூறாவளிக்காற்று பேரிரைச்சலோடு அவர்கள் சமீபத்தில் வருகிறதைப் புரிந்து கொண்டனர் அனைவரும்.அதற்குள்ளாகக் கரைகளில் காணப்பட்ட தென்னை மரங்கள் பேயாட்டம் ஆடின.

கரையோரத்தில் உள்ள நீர்ப் பிரதேசமும் கொந்தளிக்கத் தொடங்கி விட்டது.  வடக்கேயும் மேற்கேயும் தென்னஞ்சோலைகளில் ஆரம்பிக்கப்பட்ட சூறைக்காற்றானது நீர்ப்பிரதேசத்தை விரைவில் அணுகி ஓடங்களை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தது. விண்ணிலோ எனில் மேகங்கள் மூடிக்கொண்டு எங்கும் இருட்டாகி விட்டது.  "அரங்கா! அரங்கா!" என ஊர்வலத்தார் கதற ஆரம்பித்தனர். ஓடங்களோ ஒரு நிலையில் இல்லாமல் திருகித் திருகிச் சுழல ஆரம்பித்தன. ஓடங்கள் சுழன்ற வேகத்தில் ஓடத்தில் உட்காரவும் முடியாமல் நிற்கவும் முடியாமல் தத்தளித்தப் பரிவாரத்தினர் ஓடத்தின் மத்தியிலும் காயலிலும் விழுந்து அவதிப்பட்டனர். யார் காயலில் விழுந்தார்கள், யார் ஓடத்திலேயே விழுந்தார்கள் என்பதை எல்லாம் அவர்களால் அந்தக் கும்மிருட்டிலும், காற்றின் ஓசையிலும் காற்றடித்த வேகத்திலும் கண்டறிய முடியவில்லை. நேரம் ஆக ஆகப் புயல் வேகம் அதிகரித்தது. ஓடத்தை இணைத்திருந்த பலகைகள் கூட ஆடத் தொடங்கி விட்டன.

அரங்கனை அழைக்கும் தீனக்குரல்கள் எங்கும் கேட்டன. கட்டைகளைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டு தண்ணீரில் விழாமல் தங்களைப் பாதுகாத்துக் கொண்டனர். அதற்குள்ளாக ஆரம்பித்த மழையானது சாட்டையால் அடிப்பது போல் அவர்கள் மேல் விழ ஆரம்பித்தது. அரங்கனைத் தங்கள் உடலாலும் துணிகளாலும் மூடியவண்ணம் சிலர் ஓடத்திற்குள் தாழ்வான பகுதியில் மறைத்து வைத்து அதன் மேல் படுத்த வண்ணம் மழை அரங்கன் மேல் விழாமல் பாதுகாத்தனர். ஊழிக்காலம் தான் ஏற்பட்டு விட்டதோ என்னும்படி புயலும், மழையும், காற்றும் ஒன்றோடு ஒன்று போட்டி போட்டன. ஓடங்கள் அலைகளின் வேகத்தில் மேலும், கீழும் ஆடின. தட்டாமாலை சுற்றின. பயணிகள் பயத்தில் "ஓ"வென்று அலறினார்கள். தண்ணீர் வேகத்துக்கு ஏற்ப ஓடங்கள் கீழே தாழ்ந்தன, மேலே நிமிர்ந்தன, சில நேரம் வேகமாக நீரோட்டத்துடன் சென்றன. சில சமயம் நின்ற இடத்திலேயே சக்கரவட்டமாகச் சுழன்றன.

ஒரு ஓடம் இரண்டாகப் பிளந்தே விட்டது. நீருள்  மெல்ல மெல்ல மூழ்கவும் தொடங்கியது. அதில் இருந்த பரிவாரங்கள் கண்ணுக்குத் தெரிந்த பக்கத்து ஓடங்களைப் பிடித்துக் கொண்டு மேலே ஏறி உயிர் தப்பிக்க முயன்றனர். சிலர் உதவினர். பலரால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. தங்களைத் தாங்களே காப்பாற்றிக் கொள்ளக் கூட சக்தி இல்லாதவர்களாகப் பலரும் இருக்கையில் மற்றவருக்கு உதவுவது எங்கனம்!  அப்போது பார்த்து நம்மாழ்வார் விக்ரஹம் இருந்த ஓடம் ஓர் பெரிய அலையில் மாட்டிக் கொண்டு வெகு தூரத்துக்கு மேலே ஏறியது. பின்னர் அந்த அலை தாழ்ந்த வேகத்தில் ஓடம் வெகு விரைவில் நீருக்குள் அமிழ்ந்தும் போனது. சற்று நேரத்தில் மேலே வரும் என நினைத்த அடியார் கூட்டத்துக்கு அது மேலே வராதது மனத்தில் திகிலை ஊட்டியது. ஓடம் கவிழ்ந்ததோடு அல்லாமல் நம்மாழ்வார் விக்ரஹமும் அதனோடு கவிழ்ந்து விட்டதை அனைவரும் அறிந்து கொண்டு செய்வதறியாது திகைத்தனர். 

Saturday, August 25, 2018

ஶ்ரீரங்க ரங்கநாதனின் பாதம் பணிந்தோம்! பவித்ரோத்ஸவம், பூச்சாண்டி சேவை!

ஜ்யேஷ்டாபிஷேஹம்பூச்சாண்டி சேவை பத்தி நெல்லைத் தமிழன் வாட்சப்பில் கேட்டிருந்தார். இரண்டு நாட்களாகவே கொஞ்சம் அலைச்சல், வேலை மும்முரம். ஆகவே தகவல் சேகரிக்க முடியலை. இன்று தான் தகவல் சேகரித்தேன். ஆண்டு தோறும் ஜேய்ஷ்டாபிஷேஹம், பவித்ரோத்சவம் போன்றவை நடைபெறும். இதிலே ஜ்யேஷ்டாபிஷேஹம் ஆனி மாதம் கேட்டை நக்ஷத்திரத்தன்று நடைபெறும் அப்போது பெரிய பெருமாளுக்கு நடைபெறும் எண்ணைக்காப்பின் போது மூலவரை மெல்லிய வஸ்திரத்தால் போர்த்தி இருப்பார்கள். சுமார் 48 நாட்கள் மூலவரின் முக தரிசனம் மட்டுமே கிடைக்கும். ஆடி மாதம்பதினெட்டாம் நாள் ஆடிப்பெருக்கு அல்லது ஆடி மாதம் இருபத்தெட்டாம் நாள் இரண்டில் என்று 48 நாட்கள் முடிகிறதோ அதன் மறுநாள் எண்ணைக்காப்புக் களையப்பட்டு எம்பெருமாளின் பாத தரிசனம் சேவார்த்திகளுக்குக் கிட்டும். இதன் பின்னர் ஆவணி மாதம் வருவதே பவித்ரோத்ஸவம்.  எம்பெருமானுக்குச் செய்யும் அமுதுபடிகள், வஸ்திரங்கள், திருவாராதனங்கள், மந்திர உச்சாடனம் ஆகியவற்றில் குறைபாடுகள் ஏற்பட வாய்ப்பு உண்டு.  அப்போது சாந்நித்தியம் குறையலாம்.
பூச்சாண்டி சேவை க்கான பட முடிவு!


ஆகவே மூலவர், உற்சவர் இருவரின் சாந்நித்தியம் குறையாமல் இருக்க வேண்டி அவற்றுக்குப் பிராயச்சித்தமாகப் பல உத்சவங்கள் ஏற்படுத்தப் பட்டிருக்கின்றன. மூலவரின் மேனிப் பாதுகாப்புக்காக ஜ்யேஷ்டாபிஷேஹம் எனில் மற்றவற்றுக்காகப் பவித்ரோத்ஸவம்.  ஜ்யேஷ்டாபிஷேஹத்துக்கு மறு நாள் பெரிய திருப்பாவாடை என்னும் நிகழ்வு நடைபெறும் அது போலவே  திருவாராதனம் மற்றும் மந்திர உச்சாடனங்களின் குறைவைச் சரி செய்யும் முகமாகப் பவித்ரோத்சவம் நடைபெறுகிறது.  இந்தப் பவித்ரோத்சவம் நீண்ட நேரம் நடைபெறும் ஒன்றாகும். உள்ளே ஒவ்வொரு மூர்த்திக்கும் 360 ஆவ்ருத்தி தீபாராதனம் நடைபெறும். அப்போது ஒவ்வொரு திருவாராதனம் முடிந்ததும் மூலவரான பெரிய ரங்குவுக்குத் திருமுடி முதல் திருவடி வரை பவித்ரம் சாற்றுவார்கள். வேத பாராயணத்தில் காடக பாராயணம் என்பது இடம் பெறும்.

இப்படியே மற்ற மூர்த்திகளுக்கும் பவித்ரம் சாற்றப்படும். பின்னர் மேள, தாளத்தோடு தாயார் சந்நிதிக்குப் பவித்ரம் கொண்டு செல்லப்பட்டு அங்கே உள்ள மூன்று தாயார்களுக்கும் பவித்ரம் சாற்றப்படும். அதுவரையிலும் பெரிய ரங்குவும் நம்பெருமாளும் பல பவித்திரங்களோடு சேவார்த்திகளுக்கு சேவை சாதிப்பார்கள்.  பெரிய பெருமாளுக்கு வனமாலை, அங்கோபாங்கம் முதலிய பவித்திரங்கள் சாற்றப்பட்டு சேவை சாதிப்பார். பெரிய பெருமாளின் திருமேனி முழுதும் புனிதத்தன்மையை ஏற்படுத்தும் பவித்திரம் சாற்றப்படும். இந்தப் பவித்ரத்தில் ஆங்காங்கே முடிச்சுகள் காணப்படும்.  இவை முடிச்சுக்கள் கொண்ட தர்ப்பங்கள் ஆகும். இந்தக் கோலத்தில் பெருமாளைப் பார்க்கையில் சிறு குழந்தைகள் விசித்திரமான உடை அணிந்தவரைப் பூச்சாண்டி என்று சொல்வதைப் போல் இருப்பதால் இதைப் பூச்சாண்டி சேவை என அழைக்கின்றனர். பெரிய பெருமாளின் திருமுடி தொடங்கி திருப்பாதம் வரையிலும் நூற்றுக்கணக்கான பவித்ரங்கள் சாற்றப்பட்டிருப்பதோடு அல்லாமல் பெரிய பெருமாளும் நம்பெருமாளும் பல வண்ணங்கள் நிறைந்த பட்டினால் ஆன பவித்ர மாலையும் சாற்றிக் கொண்டிருப்பார்கள்.

பின்னர் கும்ப ஹாரத்தி செய்வதற்கான தீபம் திருமடப்பள்ளியிலிருந்து வரும். இதைத் "தட்டி" என்பார்கள். இரண்டு தீபங்கள் கொண்டு வருவார்கள். ஒன்று அணைந்து விட்டால் என்ன செய்வது என்பதற்காக இன்னொன்று என்றாலும் அணைவதில்லை. ஒரு தீபமே பயன்பாட்டில் இருந்து வருகிறது.  பின்னர் பெரிய அவசரத் தளிகை எழுந்தருளப்படும். அதன் பின்னர் பெருமாளின் அங்கோபாங்கப் பவித்ரங்கள்  களையப்பட்டு ஆழ்வாராதிகள் சந்நிதிகளுக்குக்கொடுக்கப்பட்டு அங்கும் திருவமுது செய்யப்படும்.  அதன் பின்னர் நம்பெருமாள் பட்டுப் பவித்திரம் சாற்றிக் கொண்டு தோளுக்கினியான் பல்லக்கில் புறப்பாடு கண்டருளிப் பவித்ரோத்சவ மண்டபம் எழுந்தருளுவார். பின்னர் நம்பெருமாள் உபய நாச்சியார்களுடன் திருச்சிவிகையிலே எழுந்தருளி சூர்ணாபிஷேஹம் கண்டருளித் திருக்கொட்டாரத்தில் நெல் அளவை கண்டருளுவார்.  பின்னர் ரங்கநாயகி நாச்சியார் சந்நிதியில்  திருவந்திக்காப்பு முடிந்து பிரதக்ஷிணமாய் வந்தருளுவார்.  நம்பெருமாள் மண்டபம் எழுந்தருள மாட்டார். பவித்ரோத்ஸவ  மண்டபத்திலிருந்து எட்டாம் நாள் நம்பெருமாள் உள்ளே எழுந்தருளுவார். பவித்ரங்களைக் களைந்து சயன மூர்த்திக்கு சயன உபசாரம் நடைபெறும்.

ஒன்பதாம் நாள் தீர்த்தவாரி மண்டபத்தில் திருமஞ்சனம் கண்டருளி நம்பெருமாள் உள்ளே எழுந்தருளுவார். அதன் பின்னர் யாகசாலையிலிருந்து திருவரங்க மாளிகையார் எனப்படும் யாகபேரர் உள்ளே எழுந்தருளுவார். இவர் நம்பெருமாள் அரங்கத்திலிருந்து இரண்டாம்முறையாக வெளியேறிய காலத்தின் பின்னாட்களில் அவருக்குப் பதிலாகப் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டவர். இப்போதும் இவரைப் பெரிய பெருமாளின் திருவடிக்கு அருகே பார்க்கலாம்.  இத்தனையும் நடந்த பின்னர் வாதூல தேசிகரை மஹா வைபவத்தோடு திருமாளிகையிலிருந்து எழுந்தருளப் பண்ணிக் கொண்டு மூலஸ்தான வாசலில் அவருக்குப் பவித்திரம் விநியோகம் ஆகும். அதன் பின்னர் கோஷ்டி ஜனங்களுக்கும் பவித்திரம் விநியோகம் செய்யப்பட்டு வாதூல தேசிகர் பெரிய பெருமாளின் அனைத்துக் கொத்து ஜனங்களாலும் விமரிசையாக அவர்கள் துணையுடன் வழி அனுப்பி வைக்கப்படுவார்.  திருமாளிகையில் சந்தன தாம்பூல மரியாதை முடிந்ததும் புஷ்கரிணிக்கரையில் குலசேகர ஆழ்வாரால் சொல்லப்பட்ட மங்களாசாசனம் ஓதப்படும். சக்கரவர்த்திக்குப் பெரிய பெருமாள் தம்முடைய பிரஸாதமாகப் பவித்திரத்தை மேள, தாளத்துடன் அனுப்பி வைப்பார். இத்துடன் பவித்ரோத்சவம் முடிவுக்கு வரும். 

Sunday, August 19, 2018

ஶ்ரீரங்கரங்கநாதனின் பாதம் பணிந்தோம்! பாண்டியரின் தோல்வி!

மிக அதிகமான எதிர்பார்ப்புகளோடு ஆறு மாசங்கள் படை திரட்டி அவற்றுக்கான குதிரைகளுக்காகக் காயல் துறைமுகத்தில் வந்து இறங்கும் குதிரைகளுக்காகக்காத்திருந்த பாண்டிய இளவரசர்கள் குதிரைகளைக் கொள்ளை அடித்துப் பறித்துக் கொண்டனர். அவர்கள் ஆட்சியில் இருந்தவரை வருடா வருடம் பத்தாயிரம் குதிரைகள் பண்டமாற்று முறையில் இறக்குமதி ஆகும். ஆனால் இப்போதோ மறைந்து ஒளிந்து வாழும் சூழ்நிலையில் என்ன செய்வது! கிடைத்தவரை லாபம் என ஐயாயிரம் குதிரைகளைப் பறித்துக் கொண்டனர். அப்படியும் படை கிளம்ப மேலும் நான்கு மாதம் ஆகி ஒரு நல்ல நாள் பார்த்துக் கிளம்பிய படை ரகசியமாக மதுரை நோக்கிச் சென்றாலும் வழியில் இரு உதவிப்படைகளை எதிர்கொள்ள நேர்ந்தது. அவற்றை எளிதாக முறியடித்து விட்டு அந்த உற்சாகத்தோடு மதுரை நோக்கிச் சென்றார்கள். மதுரைக்கு எப்படியோ தகவல் முன்கூட்டிச் சென்றுவிட்டது. ஆகையால் தில்லித் தளபதி நகருக்கு வெளியே ஓர் பெரிய படையுடன் வந்து காத்திருந்தான். முதல்நாள் போர் வெற்றி, தோல்வியின்றி முடிந்தாலும் மறுநாள் பாண்டியப் படை வீரர்களுக்கு தில்லிப்படைகள் தங்களைச் சுற்றி வளைத்துக் கொண்டிருப்பதாய்ச் செய்தி கிட்டவே வீரர்கள் பீதி அடைந்து ஓர் ஒழுங்கில்லாமல் தாறுமாறாக ஓட ஆரம்பித்தனர்.

அவர்களை அடக்க வேண்டிய தலைவர்களோ அவர்களே பயந்து ஓட ஆரம்பித்திருந்தார்கள். இப்படி அவர்கள் கோழை போல் உயிருக்குப் பயந்து ஓட ஆரம்பித்ததைக் கண்ட குலசேகரன் மனம் புழுங்கியது. தைரியத்தோடு பாண்டிய இளவரசர்களோ, வீரர்களோ போரிடவில்லை என்பதைக் கண்டான். முதல் தாக்குதல் இப்படிப் பயனின்றிப் போய்விட்டதைக் கண்டு மனம் நொந்தும் போனான். ஆனால் அவன் ஒருவனால் ஆகக்கூடியது என்ன?  தென்காசிக்குச் சென்று இளவரசர்களைச் சந்தித்தான். அங்கே அவர்கள் அவனை அங்கேயே தங்கும்படியும் மீண்டும் ஓர் தாக்குதல் நடத்தலாம் எனவும் சொன்னார்கள். ஆனால் குலசேகரனுக்கு அங்கே தங்க இஷ்டம் இல்லை. அரங்கனைப் பார்க்கும் ஆவல் மீதூறியது. ஆகவே அங்கிருந்து விடைபெற்று மலையாள தேசம் நோக்கிப் பயணித்துக் கோழிக்கூட்டையும் அடைந்தான். அங்கே அரங்கன் திருக்கூட்டத்தாரைத் தேடிக் கண்டு பிடித்தான். அவர்களும் உற்சாகத்துடன் குலசேகரனை வரவேற்றார்கள்.

குலசேகரன் மூலம் பாண்டியப்படைகள் எதிர்கொண்டு நிற்கத் தெம்பில்லாமல் பின் வாங்கி ஓடி வந்தது குறித்து விளக்கமாய்க் கூறினான். அவர்கள் மனமும் துக்கத்தில் ஆழ்ந்தது. எதிர்பார்த்த வெற்றி கிட்டவில்லை. வெற்றி கிட்டி இருந்தால் இங்கிருந்து பாண்டிய நாடு வழியாக மீண்டும் அரங்கமாநகர் போயிருக்கலாம். ஆனால் இப்போது அதை நினைத்துக் கூடப் பார்க்க முடியாது! இனி என்ன செய்வது? யோசனையில் ஆழ்ந்தனர். இனியும் பாண்டியர்களை நம்பி இங்கே காத்திருப்பதில் பிரயோசனம் இல்லை என ஓர் முடிவுக்கு வந்தார்கள். ஒருவருக்கொருவர் கலந்து பேசிக் கொண்டார்கள். அரங்கனை எங்கே கொண்டு போனால் பாதுகாப்பாக இருக்கும் என யோசித்தார்கள். பல இடங்களையும் குறித்து ஆலோசித்த பின்னர் கன்னட தேசத்தில் உள்ள திருநாராயணபுரம் என்னும் ஊருக்குப் போய்விடலாம் என முடிவு செய்தார்கள். அங்கே போய்த் தங்குவது என்றும் பின்னர் தமிழ்நாடு சீரான பின்னர் திரும்பி வரலாம் எனவும் முடிவு செய்து கொண்டார்கள். அதன்படி அனைவரிடமும் விடைபெற்றுக் கொண்டு நம்மாழ்வாருடன் வந்திருந்த அடியார்களிடமும் பிரியாவிடை பெற்றுக் கோழிக்கூட்டை விட்டுக் கிளம்பினார்கள்.

நம்மாழ்வார் ஊர்வலத்தாருக்கு அரங்கன் ஊர்வலத்தாரைப் பிரிய மனமில்லாமல் அவர்களுடனேயே சென்றார்கள். அரங்கனும், ஆழ்வாரும் ஒன்றாகவே கோழிக்குட்டை விட்டுச் சென்றார்கள். 

Wednesday, August 15, 2018

ஶ்ரீரங்கரங்கநாதனின் பாதம் பணிந்தோம்! குலசேகரன் தூது!

இந்தச் சம்பவங்கள் நடந்த காலகட்டத்தில் தில்லி அரசில் பெரியதொரு மாற்றம் ஏற்பட்டிருந்தது. தமிழகத்துக்குப் படை எடுத்து வந்திருந்த உல்லுக்கான் திரும்பிச் சென்றதும் செய்த ஒரு வேலையால் நாடே அதிர்ச்சியில் ஆழ்ந்திருந்தது. ஆம், தன் தந்தையான சுல்தான் கியாசுதீனைத் தான் கட்டிய ஓர் மாளிகைக்கு வரவேற்றான் உல்லுக்கான். மகனை நம்பி அங்கே வந்த கியாசுதீன் உல்லுக்கானின் ரகசியப் படைகளால் சுற்றி வளைத்துக் கொல்லப்பட்டான். தன் தந்தையையே இப்படிக் கொன்றுவிட்டு தில்லி சிம்மாதனத்தில் உல்லுக்கான் முகமது-பின் -துக்ளக் என்னும் பெயரோடு பட்டம் ஏற்றான். என்னதான் தைரியமாகத் தந்தையையே கொன்றிருந்தாலும் உல்லுக்கானுக்கு மனதுக்குள்ளாகக் கவலையும் பயமும் இருக்கத் தான் செய்தது. தில்லிப் படை வீரர்கள் அனைவரும் மற்றும் அரசவைப் பிரபுக்களும் அமீர்களும் தனக்கு விசுவாசமாக இருக்கவேண்டுமே என்னும் கவலை அவனை வாட்டி வதைத்தது. ஆகவே தென்னாட்டில் இருந்து கொண்டு வந்திருந்த அனைத்துப் பொருட்களையும் தாராளமாக அனைவருக்கும் வாரி வழங்கிக் கொண்டிருந்தான். அவன் கவனம் முழுவதும் இப்போது தன் அரியணையைக் காப்பாற்றிக் கொள்வதிலே இருந்தது. ஆகவே தென்னாட்டின் பக்கம் அவன் பார்வை திரும்பவில்லை. இதைப் பயன்படுத்திக் கொள்ள நினைத்தார் சிங்கப் பிரான்.

அதற்குக் குலசேகரன் உதவியை நாடினார். சடையவர்ம பாண்டியனுக்கு இப்போதைய ஶ்ரீரங்கத்து நிலவரங்களைத் தெரிவிக்க வேண்டும் எனவும் மதுரையைத் தாக்குவதற்கு இதுவே சரியான சமயம் எனவும் அவரிடம் எடுத்துச் சொல்ல வேண் டும் என்றும் சொன்னார் சிங்கப் பிரான். கண்ணனூரில் இருக்கும் படைகள் காவிரி வெள்ளம் பெருக்கெடுத்தால் அதைத் தாண்டிச் செல்ல முடியாது என்பதால் அந்தச் சமயம் பார்த்து மதுரையின் மேல் தாக்குதல் நடத்தலாம் எனவும் யோசனை சொன்னார். ஆனால் குலசேகரன் மதுரையைத் தாக்கினால் தில்லியில் இருக்கும் சுல்தானுக்குத் தகவல் போனால் அவன் கோபத்தை நம்மால் தாங்க முடியுமா எனக் கவலைப்பட்டான். அதற்கு சிங்கப்பிரான் ஹொய்சளர்கள் அரங்கனைத் தென்னாட்டின் பக்கம் எடுத்துச் செல்லும் சமயம் மதுரைப் படைகளை எதிர்த்ததற்கு அவ்வீரர்கள் இன்று வரை எதிர்த்தாக்குதல் ஏதும் நடத்தாததால் இதைப் பற்றிக் கவலைப்பட வேண்டாம் என்றார். மேலும் தில்லியில் இருந்து உதவி வந்தாலும் வந்து சேர ஆறு மாதங்களாவது பிடிக்கும். ஆகவே தனக்கு உடனடி உதவி ஏதும் கிட்டாது என்பதைப் புரிந்து கொண்டே மதுரைக்காரர்கள் சும்மா இருக்கிறார்கள் என்றார் சிங்கப்பிரான்.

குலசேகரன் ஓரளவுக்கு மனச் சாந்தி அடைந்தான். எல்லாவற்றையும் விபரமாகச் சடையவர்மரிடம் தான் சொல்லுவதாக உறுதியும் அளித்தான். அன்றிரவு அங்கே கழித்த குலசேகரன் மறுநாள் காலையிலேயே சடையவர்ம பாண்டியரைக் காணத் தென்காசிக்குக் கிளம்பினான். புறப்படும் சமயம் அவனுக்குப் பஞ்சுகொண்டான் அவர்கள் செய்த உயிர்த்தியாகம் நினைவில் வந்தது. கண்ணீர் பெருக்கெடுத்தது. சிங்கப்பிரானை வணங்கிச் செல்ல நினைத்த அவன் தான் அதற்குத் தகுதியானவன் அல்ல என்னும் நினைப்போடு கண்ணீருடன் அவரிடம் விடை பெற்றுச் சென்றான். சுமார் ஒரு மாதம் பயணம் செய்து குலசேகரன் தென்காசியை அடைந்தான்.

அங்கே அப்போது பாண்டிய நாட்டு வாரிசுகள் பலரும் சரண் அடைந்திருந்தனர். பாண்டிய குலத்தின் அப்போதைய நேரடி வாரிசான சடைய வர்ம பாண்டியர் அனைவரையும் வழி நடத்தி வந்தார். குலசேகரன் சிங்கப் பிரான் கூறியவற்றைக் கூறியதும் உடனே அவர் தன்னுடன் இருந்த மற்ற இளவரசர்களையும் மற்றவர்களையும் அழைத்து இந்த விஷயத்தைக் குறித்து ஆலோசனை செய்தார். பின்னர் அனைவரும் சேர்ந்து ஓரு கூட்டுப் படை தயார் செய்து மதுரையைத் தாக்குவது என முடிவாயிற்று. குலசேகரன் படை திரட்டுவதில் மிகப் பெருமளவில் உதவினான். இந்த முயற்சி வெற்றி பெற்று விடும் என்றே அவன் நம்பினான். கோழிக்கூட்டில் உள்ள அரங்கன் ஊர்வலத்தாருக்குப் படை திரட்டும் செய்தியைத் தெரிவித்து இந்தப் போரின் முடிவு தெரியும் வரை எங்கும் செல்ல வேண்டாம் என்றும் கூறினான். கட்டாயம் இந்தத் தாக்குதலில் வெற்றி கிடைக்கும். பின்னர் அரங்கனை ஶ்ரீரங்கத்துக்கே கொண்டு வந்து விடலாம் என அவன் எண்ணம். படை திரட்டுவதற்கே ஆறு மாதங்களுக்கும் மேல் பிடித்தது.

Sunday, August 12, 2018

ஶ்ரீரங்கரங்கநாதனின் பாதம் பணிந்தோம்! ஶ்ரீரங்கத்தில் நடந்தது என்ன?

மதில்களில் இருந்து கற்கள் பெயர்க்கப்பட்டது மனவருத்தத்தைத் தந்தாலும் இந்த மட்டும் அரங்கமாநகரை விட்டு வெளியேறினானே என உள்ளூர சந்தோஷப்பட்டார் சிங்கப்பிரான். அரங்கன் கோயிலுக்குள் சென்று கல்லால் சுவர் எழுப்பப்பட்டிருந்த மூலஸ்தானத்தின் முன்னர் நின்று கண்ணீர் வடித்துக் கதறினார்.  அரங்கனைப் பார்க்க முடியாமல் படுபாவிகள் செய்துவிட்டார்களே எனப் புலம்பினார். இத்தனை நாட்களாக எவ்விதமான வழிபாடுகளும் இல்லாமல் நிவேதனங்கள் இல்லாமல், அலங்காரங்கள் இல்லாமல் அரங்கன் தனிமையை அனுபவித்துக் கொண்டு படுத்திருக்கிறானே என வேதனைப் பட்டார். இனியாவது யாருக்கும் தெரியாமல் வழிபாடுகள் செய்ய வேண்டும் என நினைத்துக் கொண்டு நம்பிக்கையான சிலர் மூலம் உள்ளே சென்று அரங்கனுக்கு வழிபாடுகள் செய்யவேண்டிய வழிமுறைகளைச் செய்து வைத்தார்.  இந்த அரங்கமாநகரை விட்டு வெளியேற்றினாற்போல் அவர்களை, அந்த தில்லி வீரர்களை இந்தத் தமிழ்நாட்டு மண்ணை விட்டும் அகற்றவேண்டும் என நினைத்துக் கொண்டார்.

சில நாட்களில் மழைக்காலம் வந்து விட்டது. அப்போது ஓர் மழைநாளின் காலை நேரம். அழகிய மணவாளபுரத்தை நோக்கி மெல்ல மெல்ல வந்து கொண்டிருந்தான் ஓர் இளைஞன். யார் அவன்? பார்த்தால் நம் குலசேகரனைப் போல் தோற்றுகிறதே! அவனா இவன்? இப்படி வாடிப் போய்ச் சோர்ந்து காணப்படுகிறானே! முகத்தில் எப்போதும் தெரியும் வீரக்களை எங்கே போயிற்று? வந்தவன் நேரே சிங்கப்பிரானின் வீடு நோக்கிச் சென்று வீட்டை அடைந்து அவரை அழைக்கவும் செய்தான். அங்கே வீட்டுத் திண்ணையில் அமர்ந்திருந்த ஓர் வயதான மூதாட்டி அவனைக் கண்டதுமோ ஆர்வத்துடன் ஓடோடி வந்து அவனை உற்றுப் பார்த்தாள். தன் சந்தேகம் தீர்ந்தது என்னும் பாவனையில் தலையை ஆட்டிக் கொண்டாள். அவனிடம் தன்னைத் தெரிகிறதா என்றும் கேட்டாள். அவன் பதிலைக் கூட எதிர்பார்க்காமல் தான் வாசந்திகாவின் தாயார் என அறிமுகம் செய்து கொண்டாள். வாசந்திகா அரங்கன் ஊர்வலத்தோடு குலசேகரன் சென்றபோது அவளும் வந்தாளே! இப்போது அவள் எங்கே இருக்கிறாள், என்ன ஆனாள் என்றெல்லாம் குலசேகரனைக் கேட்டாள். "என் பெண் சௌக்கியமாய் இருக்கிறாளா? அவளுக்கு ஆபத்து ஒன்றும் நேரவில்லையே?" என வாசந்திகாவின் தாய் மேலும் மேலும் விசாரித்தாள்.

சற்று உற்றுப் பார்த்தே அந்த அம்மையாரை அடையாளம் கண்டு கொண்டான் குலசேகரன். ஆம், அவன் நம் குலசேகரன் தான். ஆனால் புத்துணர்ச்சியுடனும் எப்போதும் இருக்கும் துடிப்புடனும் காணப்படவில்லை. வாசந்திகாவின் தாயை ஆழ்ந்து பார்த்துவிட்டு ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு விட்டான் குலசேகரன். பின்னர் அவளிடம், "அம்மா, உங்கள் பெண் எங்களோடு தான் வந்தாள். அழகர் கோயில் வரை எங்களுடன் தான் இருந்தாள்!" என்று சொல்லி நிறுத்தினான்.

"பின்னர்? பின்னர் என்ன ஆனாள் தம்பி? என் பெண் இப்போது எங்கே?" என அந்த அம்மாள் துடிப்புடன் கேட்டாள். அதற்குக் குலசேகரன், "அம்மா, அழகர் கோயிலை நெருங்கும் சமயம் திடீரென ஒரு கூட்டம் தில்லி வீரர்கள் எங்களைத் தாக்கினார்கள். அரங்கன் ஊர்வலத்தார் அனைவரும் சிதறுண்டு பல்வேறு திசைகளில் பிரிந்து விட்டோம். நான் மட்டும் அரங்கனைத் தூக்கிக் கொண்டு அழகர் மலைக்காட்டுக்குள் ஓடிவிட்டேன். மற்றவர்கள் வெவ்வேறு திசைகளில் ஓடினார்கள். உங்கள் மகள் வாசந்திகா எந்தத் திசையில் ஓடினாள் என்பது எனக்குத் தெரியாது! ஆனால் அவள் பத்திரமாக எங்கேயானும் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பாள்! கவலைப்படாதீர்கள்!" என்றான்.

அந்த அம்மாள் வாய் விட்டு அழுதாள். "அரங்கநகர் முற்றுகையின் போதே நான் அவளைப் பிரிந்திருக்கக் கூடாது தம்பி! இன்று வரை அவளைப் பற்றிய எந்தச் செய்தியும் கிட்டவே இல்லையே! அந்தப் பாவிப் பெண் நான் சொன்னது எதையும் கேட்கவே இல்லை. என்னை விட்டுப் பிரிந்து போய் விட்டாள். இப்போது அவள் எங்கே இருக்கிறாள் என்பதே எனக்குத் தெரியவில்லையே!தம்பி, தம்பி, அவள் விபரீதமான இடத்தில் அதாவது,,,,,, நான் சொல்வது,,,,,,, அவள் தில்லி வீரர்களிடம் மாட்டிக் கொண்டிருக்க மாட்டாள் அல்லவா?" வாசந்திகாவின் அம்மா மிகவும் கவலையுடன் கேட்டாள்.  குலசேகரன் அதற்கு நிச்சயமாக அவள் தில்லிப்படைகளிடம் மாட்டிக் கொண்டிருக்க மாட்டாள் என்றும் எங்காவது பத்திரமாக வாழ்வாள் என்றும் உறுதி கூறினான். அப்போது வெளியே பேச்சுக்குரல் கேட்டு உள்ளே இருந்து வந்த சிங்கப்பிரான் குலசேகரனைப் பார்த்து வரவேற்கத் தான் உள்ளே வரத் தகுதியற்றவன் என்பதால் உள்ளே வர முடியாது என்றான் குலசேகரன்.

சிங்கப்பிரான், ஏதேனும் தீட்டோ என வினவ, இல்லை இது ஓர் விரதம் என பதிலளித்தான் குலசேகரன். அவ்வளவில் அவனை விடாமல் மீண்டும் மீண்டும் சிங்கப் பிரான் கேட்டதற்குக் குலசேகரன் இது ஒரு விரதம் என்றும் புனிதமான இடங்களை மிதிக்கும் அருகதை அவனிடம் தற்போது இல்லை என்றும் இனி எப்போதுமே புனிதமான இடங்களை அவன் மிதிக்கப் போவதில்லை என்றும் கூறினான். பின்னர் அத்தனை காலம் நடந்த விஷயங்களை இருபக்கமும் பரிமாறிக் கொண்டனர் இருவரும்.பின்னர் குலசேகரன் ஹொய்சளர்கள் வடதிசை பற்றியே அதிகம் கவலைப்படுவதாகவும் தென்னகம் பற்றி அவர்களுக்குக் கவலை இல்லை எனவும் சொன்னான்.  ஆகவே அவர்கள் எந்தவிதமான நடவடிக்கையும் எடுக்கப் போவதில்லை என்பதையும் கவலையோடு கூறினான்.

அதற்கு சிங்கப்பிரான் வடதிசை பற்றி அவர்கள் கவலைப்படுவதிலும் ஓர் அர்த்தம் இருப்பதாய்க் கூறினார். ஆகவே அவர்களைக்கேட்டுக் கொண்டு இருக்காமல் நாமாக ஏதேனும் தொந்திரவை மதுரையில் உள்ள தளபதிக்குக் கொடுத்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்றார் சிங்கப்பிரான்.  இந்த தில்லிக்காரர்கள் ஆட்சியை அங்கே நிலைக்க விடக் கூடாது. விட்டால் ஆபத்து என்பதையும் சொன்னார். பின்னர் மெதுவான குரலில் தென்காசியிலிருந்து சடையவர்ம பாண்டியன் ஓலை அனுப்பி இருந்ததாய்ச் சொன்னார். அதில் பாண்டிய வம்சத்து வாரிசுகள் அனைவரும் தென்காசியில் கூடி இருப்பதாய்ச் சொன்னதோடு மதுரை மீது படை எடுக்கப் போவதால் தமிழ்நாட்டின் மற்ற அரசர்கள், வீரர்கள் அதற்கு ஒத்துழைப்பு நல்கவேண்டும் என்று கேட்டிருப்பதாகவும் சொன்னார். கண்ணனூரில் தங்கி இருக்கும் தில்லிப் படையின் நிலவரம் பற்றியும் சடையவர்மர் கேட்டிருப்பதால் இப்போது குலசேகரன் மூலம் அந்தத் தகவல்களைச் சடையவர்மனுக்கு அனுப்ப நினைப்பதாகவும் சொன்னார்.





Saturday, August 11, 2018

ஶ்ரீரங்கரங்கநாதனின் பாதம் பணிந்தோம்! திருவரங்கத்தில் நடந்தது!

மேற்சொன்ன சம்பவங்கள் அனைத்தும் நடந்து கொண்டிருந்த காலகட்டத்தில் ஶ்ரீரங்கம் தில்லிப் படைகளால் திணறிக் கொண்டிருந்தது. அங்கிருந்து சென்றுவிட்டால் அரங்கனைக் கொண்டு வந்துவிடுவார்கள் என்று படைகள் அங்கிருந்து அகலவே இல்லை. அரங்கன் திரும்ப ஶ்ரீரங்கம் வருவதற்கு முன்னரே அவனைக் கைப்பற்றி தில்லிக்குக் கொண்டு சென்றுவிட வேண்டும் என்பது அவர்கள் விருப்பம். ஆனால் ஶ்ரீரங்கத்தில் இருந்த சிங்கப்பிரான் என்பவர் எப்படியேனும் அரங்கனையும் கோயிலையும் காப்பாற்ற வேண்டும் என்பதோடு படைகளையும் அங்கிருந்து அகற்றிவிட வேண்டும் என உறுதி பூண்டிருந்தார். கோயிலோடு சம்பந்தப்பட்ட தேவதாசிகளில் ஒரு சிலர் இன்னமும் ஶ்ரீரங்கத்தில் வாழ்ந்து வந்தார்கள். அவர்களில் மிகவும் அழகும், அரங்கனிடம் மாறா பக்தியும் கொண்ட தாசி ஒருத்தியைத் தேர்ந்தெடுத்தார். ஶ்ரீரங்கம் பக்கத்தில் உள்ள அழகிய மணவாளபுரம் என்னும் கிராமத்தைச் சேர்ந்த அந்தப் பெண்ணை அழகிய மணவாளபுரத்தின் ராணி என தில்லிப்படைகளின் உப தளபதிக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தார் சிங்கப்பிரான்.

அந்த தாசிப்பெண்ணின் அழகிலும் அவள் நாட்டியம் ஆடும் அழகிலும் மயங்கினான் தில்லித் தளபதி. அவளை நெருங்கி உறவாட ஆசைப்பட்டான். ஆனாலும் அந்தப் பெண் பலவிதமான சாகசங்களைச் செய்து அவனிடம் இருந்து தப்பித்து வந்தாள். ஆனால் தளபதிக்குக் கோபமும் அவள் மேல் மையலும் மேன்மேலும் அதிகம் ஆனது. அப்போது சிங்கப்பிரானின் யோசனைப்படி அவள் அவனுக்கு இணங்குவது போல் நடித்தவண்ணம் அவன் அந்தப்புரம் வரை வந்துவிட்டாள். ஆனாலும் அவள் முற்றிலும் இணங்கவில்லை. எனினும் தன் அந்தப்புரத்தை விட்டு அவளை வெளியேற்றினால் மனம் மாறிவிடப் போகிறாள் என அந்த உபதளபதி அவளை அங்கேயே சந்தோஷமாக வைத்திருக்க முடிவு செய்தான். ஆகவே அவள் சொல்படி எல்லாம் கேட்டு நடக்க ஆரம்பித்தான். சில நாட்களிலேயே அவன் நம்பிக்கையைப் பெற்ற அந்த தாசி அவனுக்கு உணவு பரிமாறும் உரிமையைத் தான் எடுத்துக் கொண்டு அவன் உணவுகளில் சிங்கப்பிரான் கொடுத்து அனுப்பிய சில மருந்துவகைகளை அவனுக்குத் தொடர்ந்து கொடுத்து வர ஆரம்பித்தாள். உணவோடு திறமையாகக் கலக்கப்பட்ட மருந்தை எடுத்துக் கொண்ட உபதளபதிக்குப் பலவிதமான ரோகங்கள் வர ஆரம்பித்தன. அவன் உடல் தோலும் நிறம் மாறிப் பொலிவிழந்தது.

யதேச்சையாக வந்தது போல் வந்து அவனைப் பார்த்த சிங்கப்பிரான் அவனைக் கண்டு மிகவும் வருந்தியவர் போல் நடித்தார். அப்போது அந்தத் தளபதி, சிங்கப்பிரானிடமே இந்த வியாதி தனக்கு எப்படி வந்தது என்பது குறித்தும் அதைக் குணமாக்கும் விதம் குறித்தும் அறிந்த மருத்துவர்கள் இருந்தால் தனக்குச் சொல்லும்படியும் கேட்டுக் கொண்டான்.  உடனே சிங்கப்பிரான் அவன் நலனே தன் நலன் எனச் சொல்லி உபதளபதியை சமாதானம் செய்து தான் உடனே சென்று கேட்டு வருவதாய்ச் சொல்லிவிட்டுத் தன் ஊரிலேயே சில நாட்கள் தங்கிக் காலத்தைக் கழித்தார். பின்னர் ஓர் நாள் அந்தத் தளபதிக்கு முன் போய் நின்றார்.

தளபதியிடம் தான் மருத்துவர்கள் பலரைக் கண்டு விசாரித்ததாகவும் இரு புறமும் நதிகளுக்கிடையே இருக்கும் இந்த ஊரில் இருப்பது சிலருக்கு ஒத்துக்கொள்ளாது என்றும் அதனால் தளபதியின் உடல்நிலை பாதிக்கப்பட்டிருக்கலாம் எனத் தெரிவதாகவும் சொன்னார். அப்போது தான் எங்கே போவது, அதற்கு அனுமதியும் வாங்க வேண்டுமே எனக் கவலைப்பட்ட தளபதியிடம் பக்கத்தில் உள்ள கண்ணனூருக்குச் செல்லலாமே என்ற யோசனையைத் தெரிவித்தார். மேலும் அங்கே ஹொய்சள நாட்டுக் கோட்டை ஒன்று பாழடைந்து கொண்டிருப்பதாகவும் அதைச் சரி செய்து விட்டு அங்கே போய் இருக்கலாம் எனவும், உள்ளே அழகான அரண்மனையும், அந்தப்புரமும் தோட்டங்களோடு மனதை மகிழ்விக்கும் வண்ணக் கட்டப்பட்டிருப்பதாகவும் தெரிவித்தார்.

உபதளபதியும் அதற்குச் சம்மதித்து எதற்கும் தான் அதை முதலில் பார்த்தாகவேண்டும் என்று சொன்னான். பின்னர் ஒரு நாள் காலை தன் மனைவியுடனும் மெய்க்காப்பாளர்களுடனும் அங்கே போய்ச் சேர்ந்தான்.  அங்குள்ள அரண்மனையும் தோட்டமும் கண்கவரும் விதத்தில் இருப்பதைக் கண்டு அதிசயித்த உப தளபதி இத்தனை அழகிய அரண்மனையிலும் தோட்டத்திலும் நாம் வசிக்க வேண்டி இருக்கப் பாழடைந்து கொண்டிருக்கும் ஶ்ரீரங்கத்தில் ஏன் இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தான். உடனே தனது இருப்பிடத்தை ஶ்ரீரங்கத்தில் இருந்து கண்ணனூருக்கு மாற்றி உத்தரவு பிறப்பித்தான்.  கோட்டையின் இடிந்த மதில்களைச் செப்பனிடத் திருவரங்கத்து மதில்களை உடைத்து  அதன் கற்களைக் கொண்டு கண்ணனூர்க் கோட்டை மதிலைச் செப்பனிட்டான் உபதளபதி.


பி.கு. பிற்காலங்களில் கர்நாடகம் வசம் ஶ்ரீரங்கம் இருந்தபோது கர்நாடக நவாப் காலத்தில் இந்தக் கற்களைக் கொண்டு காவிரி, கொள்ளிடம் பாலங்கள் கட்டப்பட்டதாகக் குறிப்பு ஒன்று கூறுகிறது.